Cambodia

ព្រះគម្ពីរគឺជាពាក្យដែលព្រះមានបន្ទូលទៅកាន់ប្រជាជនរបស់ទ្រង់។ ព្រះប្រាប់យើងថាមនុស្សគ្រប់រូបត្រូវតែស្លាប់។ ដូច្នេះព្រះជូនដំណឹងដល់មនុស្សថាមនុស្សបានធ្វើពីដីឥដ្ឋ។ អ្នកណាដែលមិនស្គាល់ព្រះគឺជាវិញ្ញាណដែលបានស្លាប់ហើយ។ ព្រះគម្ពីរបញ្ជាក់មូលហេតុដែលវិញ្ញាណប្រព្រឹត្ដបទឧក្រិដ្ឋ។ ប៉ុន្តែព្រះផ្តល់ការពេញចិត្តដល់បុរសដើម្បីស្តារទំនាក់ទំនងឡើងវិញតាមរយៈការស្តារឡើងវិញនូវស្មារតីនៅក្នុងមនុស្ស។ វាដូចជាចិត្តគំនិតរបស់ឪពុកម្តាយដែលចង់បានកូនដែលចាកចេញពីផ្ទះដើម្បីប្រែចិត្តហើយវិលត្រឡប់មកវិញ។ ព្រះបានបង្កើតអ័ដាមដំបូងបង្អស់គឺត្រូវចូលសួនច្បារអេដែន។ ប៉ុន្តែបុរសនោះមានទោសនៅទីនោះ។ ប៉ុន្ដែព្រះបានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីស្បែករបស់សត្វ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយមនុស្សនៅតែធ្វើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះហើយចាកចេញពីព្រះ។ ព្រះបានកាត់ក្ដីមនុស្សនៅពេលមានទោស។ ការវិនិច្ឆ័យទីមួយគឺទឹកជំនន់របស់ណូអេ។ ហើយព្រះជាម្ចាស់រំrepeកសេចក្តីសញ្ញាការវិនិច្ឆ័យនិងសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សម្តងទៀត។ សេចក្ដីសញ្ញាទីមួយគឺជាសេចក្ដីសញ្ញានៃពូជនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ (៣:១៥) ។『អញនឹងធ្វើឲ្យឯង ហើយនិងស្ត្រី គឺទាំងពូជឯង និងពូជនាងមានសេចក្ដីខ្មាំងនឹងគ្នា ពូជនាងនឹងកិនក្បាលឯង ហើយឯងនឹងចឹកកែង‌ជើងគេ 』 បន្ទាប់មក...

ព្រះវិហារសំខាន់គឺមានន័យ 『ប្រមូលផ្តុំ』 គេនិយាយថាព្រះវិហារគឺជាកន្លែងដែលមនុស្សជ្រើសរើស។ ព្រះវិហារមិនមែនជាអាគារទេវាជាសហគមន៍របស់មនុស្សដែលបានជ្រើសរើស។ សហគមន៍មានទំនាក់ទំនងគ្នា។ ទោះយ៉ាងណាសព្វថ្ងៃនេះគោលគំនិតនៃព្រះវិហារកំពុងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាអាគារមួយ។ ព្រះវិហារមានគុណលក្ខណៈមួយចំនួន។ ព្រះវិហារគឺជារូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ព្រះគ្រីស្ទគឺជាពួកជំនុំលើគ្រប់ការទាំងអស់ហើយព្រះវិហារនៃលោកីយគឺជាព្រះវិហារនៅក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ ដូច្នេះពួកបរិសុទ្ធរួបរួមគ្នាបង្កើតរូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ សហគមន៍នៃពួកបរិសុទ្ធមានអំណាចបរិសុទ្ធ។ ពួកគេក្លាយជាម្នាក់។ ទោះយ៉ាងណាសព្វថ្ងៃនេះព្រះវិហារជាច្រើនមានអំពើពុករលួយការប្រយុទ្ធគ្នានិងការបែកបាក់គ្នា។ មានមនុស្សជាច្រើនកំពុងតែចេញពីព្រះវិហារ។ ទិដ្ឋភាពសំខាន់នៃព្រះវិហារកំពុងបាត់ទៅវិញដោយសារតែសមាជិកក្រុមជំនុំក្លែងក្លាយ។

『 តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអី ថាខ្លួនអ្នករាល់គ្នាជាព្រះ‌វិហារនៃព្រះ ហើយថា ព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ ទ្រង់សណ្ឋិតក្នុងអ្នករាល់គ្នា 』(កូរិនថូសទី ១ ៣:១៦) អត្ថន័យនៃព្រះវិហារបរិសុទ្ធគឺជាកន្លែងដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគង់នៅ។ មិនមែនជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលជ្រាបចូលក្នុងខ្លួនមនុស្សទេគឺថាគាត់ចូលទៅក្នុងរូបកាយវិញដើម្បីកើតជាថ្មី។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមិនចូលក្នុងសាច់ឈាមពីឪពុកម្តាយទេប៉ុន្តែចូលទៅក្នុងរូបកាយខាងវិញ្ញាណពីព្រះ។ ដូច្នេះពួកបរិសុទ្ធត្រូវបានកើតជាថ្មីក្លាយជាព្រះវិហារ។ ពួកបរិសុទ្ធបូជាសាច់ឈាមពីឪពុកម្តាយខាងវិញ្ញាណ។ វាគឺជាការលះបង់ដើម្បីយកឈើឆ្កាងដោយខ្លួនឯង។ 『 ពីព្រោះយើងខ្ញុំដឹងថា បើត្រសាលដែលជាទីលំនៅរបស់យើងខ្ញុំ នៅផែនដីនេះ ត្រូវបំផ្លាញវេលាណា នោះយើងខ្ញុំមានវិមាន១ ដែលមកពីព្រះ មិនមែនធ្វើនឹងដៃទេ គឺនៅលើស្ថាន‌សួគ៌វិញ ជាវិមាននៅជាប់អស់កល្ប‌ជានិច្ច 』 (កូរិនថូសទី ២ ៥: ១) ពួកបរិសុទ្ធក៏មានសាច់ឈាមពីឪពុកម្តាយដែរ។ វានឹងរលំដូចត្រសាលនៅពេលណាក៏បាន។ ប៉ុន្តែពួកបរិសុទ្ធដឹងពីការពិតដែលថាពួកគេបានកើតជាថ្មីជាមួយនឹងរូបកាយខាងវិញ្ញាណពួកគេដឹងពីបេសកកម្មដែលពួកគេត្រូវធ្វើនៅលើផែនដីរហូតដល់ត្រសាលរលំ។

『 ប៉ុន្តែ កាលព្រះ‌គ្រីស្ទបានយាងមក ធ្វើជាសម្ដេចសង្ឃ ខាងឯសេចក្ដីល្អដែលត្រូវមក គឺធ្វើដោយ‌សាររោងឧបោសថដ៏វិសេសជាង ហើយគ្រប់លក្ខណ៍ជាង ដែលមិនបានធ្វើដោយដៃ គឺថា មិនមែនជារបស់ផងលោកីយ៍នេះទេ នោះទ្រង់បានយាងចូលទៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត១ដងជាសម្រេច ទាំងបានសេចក្ដីប្រោសលោះ នៅអស់កល្ប‌ជានិច្ច មិនមែនដោយយកឈាមពពែឈ្មោល ឬឈាមកូនគោទេ គឺដោយយកព្រះ‌លោហិតនៃអង្គទ្រង់វិញ 』(ហេព្រើរ ៩: ១១-១២),『 ព្រះ‌យេស៊ូវទ្រង់ឆ្លើយទៅគេថា ចូរបំផ្លាញព្រះ‌វិហារនេះចុះ រួចក្នុងរវាង៣ថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងសង់ឡើងវិញ 』(យ៉ូន។ ២:១៩) ជនជាតិយូដាទាំងអស់បានយកចិត្ដទុកដាក់នឹងពាក្យរបស់លោកយេស៊ូដែលធ្វើវិហារក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ (យកវិហារនេះអស់រយៈពេល ៤៦ ឆ្នាំក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ) ។ ប៉ុន្តែយើងដឹងពីអត្ថន័យនៃពាក្យ។ មានន័យថាព្រះយេស៊ូវពេលព្រះវិហារត្រូវបានរស់ឡើងវិញក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងហើយមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃដូចប្រាសាទនេះត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបី។ អ្វីដែលយើងត្រូវការមិនមែនជាព្រះវិហារឬការលះបង់ទេតែខ្លួនយើងផ្ទាល់ត្រូវតែជាការបូជាដល់ព្រះ។『 ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំទូន្មានអ្នករាល់គ្នា ដោយសេចក្ដីមេត្តា‌ករុណានៃព្រះ ឲ្យបានថ្វាយរូប‌កាយទុកជាយញ្ញ‌បូជារ...

ប្រាសាទនេះគឺជាផ្ទះដ៏ពិសិដ្ឋមួយដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងគោលបំណងថ្វាយយញ្ញបូជានិងគោរពបូជាដល់ព្រះ។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូនជាបុត្ររបស់ព្រះបាទដាវីឌបានសង់ព្រះដំណាក់នោះ។ វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញពីរដងក្នុងជំនាន់ក្រោយ។ ប្រាសាទដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងវិញនីមួយៗត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថាប្រាសាទសឺរូបបាបែលជាប្រាសាទហេរ៉ូឌ។

ទូកនៃសម្ពន្ធមេត្រីគឺជានិមិត្តរូបនៃវត្តមានរបស់ព្រះ។ «ហឹបនៃសេចក្ដីសញ្ញាមានមុនពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ចូលទៅស្រុកកាណាន» (យ៉ូស្វេ ៣: ១-១៧) ។ ទូកនៃកតិកាសញ្ញាមុនពេលប្រយុទ្ធនឹងទីក្រុងយេរីខូដែលត្រូវបានបាក់បែកដោយអំណាចចេស្តារបស់ព្រះ។ ជនជាតិភីលីស្ទីនត្រូវពួកភីលីស្ទីនប្លន់យកហឹបនៃសម្ពន្ធមេត្រីជាបណ្តោះអាសន្ននៅពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប្រព្រឹត្ដអំពើបាបប្រឆាំងនឹងព្រះ។

ព្រះបានសន្យានឹងទឹកដីកាណានដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ កាណានជានិមិត្តរូបនៃនគររបស់ព្រះ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបញ្ជូនអ្នកស៊ើបការណ៍ទៅស្រុកកាណានមុនពេលចូលទឹកដីកាណាន។ ប៉ុន្តែអ្នកស៊ើបការណ៍បានឃើញថាពួកអាណាកពួកយក្សកំពុងរស់នៅស្រុកកាណាន។ អ្នកស៊ើបការណ៍ ១០ នាក់បានរាយការណ៍ថាពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់នៅពេលពួកគេចូលហើយពីរនាក់និយាយថាពួកគេនឹងកាន់កាប់ដីនៅពេលពួកគេចូល។ ប៉ុន្តែប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជឿពាក្យរបស់ចារបុរសដប់នាក់។ ព្រះជាម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ចូលទឹកដីកាណានលើកលែងតែក្មេងតូចៗដែលមានអាយុក្រោម ១៩ ឆ្នាំនិងទារកទើបនឹងកើតនៅទីរហោស្ថាន។ នៅពេលនៃការចាកចេញព្រះបានបង្ហាញអព្ភូតហេតុនៃគ្រោះមហន្តរាយដល់ប្រទេសអេហ្ស៊ីបហើយបានបែងចែកសមុទ្រក្រហមប៉ុន្តែប្រជាជនត្រូវបានបំផ្លាញដោយសារតែពួកគេមិនជឿលើការសន្យារបស់ព្រះ។ នគររបស់ព្រះនៅលើផែនដីនេះគឺដូចជាសង្គ្រាមដើម្បីឈ្នះ។