ក្នុង​កាល​ដែល​យើង​នៅ​ស្លាប់​ក្នុង​ការ​រំលង​នៅ​ឡើយ នោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​រស់​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ‌គ្រីស្ទ



 

『 ប៉ុន្តែ ព្រះ​ដែល​ទ្រង់​មាន​សេចក្ដី​មេត្តា‌ករុណា​ដ៏​លើស​លប់ ដោយ​ព្រោះ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ជា​ខ្លាំង ដែល​ទ្រង់​មាន​ដល់​យើង​រាល់​គ្នា  ក្នុង​កាល​ដែល​យើង​នៅ​ស្លាប់​ក្នុង​ការ​រំលង​នៅ​ឡើយ នោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​រស់​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ‌គ្រីស្ទ គឺ​ដោយ​ព្រះ‌គុណ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សង្គ្រោះ 』 អេភេសូរ ២: ៤-៥)
  ពីកំណើតរបស់មនុស្សវិញ្ញាណគឺស្លាប់ដោយសារតែអំពើបាបដើម។ បាបដើមរួមបញ្ចូលទាំងរឿងខាងរូបកាយនិងខាងវិញ្ញាណ។ ដូចដែលយើងដឹងពីព្រះគម្ពីរអំពើបាបដំបូងដែលបានទទួលពីអ័ដាមគឺជាសាច់ឈាម។ អំពើបាបដើមគឺអាក្រក់នៅក្នុងបេះដូង (ភាពខុសឆ្គង) ហើយការរស់នៅក្នុងពិភពលោកវាបណ្តាលអោយមនុស្សបំបែកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនិងច្បាប់របស់លោកីយនិងធ្វើបាប។ ប៉ុន្តែបាបដើមខាងវិញ្ញាណគឺជាអំពើបាបនៃការចង់ធ្វើដូចព្រះ។ ដូច្នេះមនុស្សភ្លេចព្រះជំទាស់នឹងព្រះហើយគោរពបូជារូបព្រះ។ ដូច្នេះយើងហៅបាបដើមទាំងពីរនេះ។ មនុស្សនៅព្រះវិហារភាគច្រើននិយាយថាអំពើបាបរបស់អ័ដាមនិងអេវ៉ានៅក្នុងសួនច្បារអេដែនគឺជាអំពើបាបដើមប៉ុន្តែអំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃអំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណនៅពេលសាតាំងចង់ធ្វើដូចព្រះនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ ដូច្នេះមនុស្សទាំងអស់ដែលដើរតាមសាតាំងបានទទួលនូវបាបដើមខាងវិញ្ញាណ។

 『 អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​អារក្ស‌សាតាំង​ជា​ឪពុក ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​តាម​តណ្ហា ដែល​គាប់​ចិត្ត​ដល់​ឪពុក​របស់​អ្នក វា​ជា​អ្នក​សម្លាប់​គេ​តាំង​ពី​ដើម​មក វា​មិន​បាន​នៅ​ជាប់​ក្នុង​សេចក្ដី​ពិត ព្រោះ​គ្មាន​សេចក្ដី​ពិត​នៅ​ក្នុង​វា​ទេ កាល​ណា​វា​ពោល​ពាក្យ​ភូត‌ភរ នោះ​ដុះ​ចេញ​អំពី​ចិត្ត​វា​មក ដ្បិត​វា​ជា​អ្នក​កំភូត ហើយ​ជា​ឪពុក​នៃ​សេចក្ដី​នោះ​ឯង 』 (យ៉ូហាន ៨:៤៤)

អំពើបាបដើមខាងរូបកាយកើតឡើងលើផែនដីតែអំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណកើតឡើងលើពិភពខាងវិញ្ញាណ។ មនុស្សជាមនុស្សមានបាបតាំងពីកំណើតហើយកើតមកមានបាបទាំងពីកំណើត។ បាបដើមរួមមានបាបនិងរូបព្រះ។ បាបកម្មបំពុលដល់រូបកាយតែរូបព្រះសម្លាប់វិញ្ញាណ។ ដូច្នេះរូបកាយនៃសាច់ឈាម (ភាពខុសឆ្គង) ត្រូវតែស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ អ្នកដែលប្រែចិត្តបានកើតពីរូបកាយវិញ្ញាណដោយអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដើម្បីឱ្យវិញ្ញាណអាចរស់ឡើងវិញ។ ដូច្នេះស្ថានភាពនៃសេចក្ដីសង្រ្គោះគឺថារូបកាយបានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវហើយត្រូវបានរស់ឡើងវិញជារូបកាយវិ

『 ក្នុង​កាល​ដែល​យើង​នៅ​ស្លាប់​ក្នុង​ការ​រំលង​នៅ​ឡើយ នោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​រស់​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ‌គ្រីស្ទ គឺ​ដោយ​ព្រះ‌គុណ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សង្គ្រោះ』 (អេភេសូរ ២: ៥)
  អំពើរំលងនិងអំពើបាប៖ អតីតកាលគឺជាអំពើបាបរបស់ពិភពលោក។ ក្រោយមកទៀតគឺជាអំពើបាបដើម។ វាដោយសារតែអំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណដែលមនុស្សនៅលើពិភពលោកគិតថាពួកគេអាចគោរពបូជារូបព្រះឬក្លាយជាព្រះដោយខ្លួនឯង។ មនុស្សទាំងអស់ដែលកើតនៅលើផែនដីត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសាតាំងតាំងពីកំណើត។ ពិភពលោកនេះគឺជាពិភពលោករបស់សាថាន។『 ព្រះ‌យេស៊ូវ​មាន​ព្រះ‌បន្ទូល​ថា នគរ​ខ្ញុំ​មិន​មែន​ត្រូវ​ខាង​លោកីយ៍​នេះ​ទេ បើ​សិន​ជា​នគរ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ខាង​លោកីយ៍​នេះ នោះ​ពួក​អ្នក​បម្រើ​ខ្ញុំ គេ​នឹង​បាន​ត‌យុទ្ធ​ហើយ ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំត្រូវ​បញ្ជូន​ទៅ​សាសន៍​យូដា​ឡើយ តែ​ឥឡូវ​នេះ នគរ​ខ្ញុំ​មិន​មែន​ត្រូវ​ខាង​ស្ថាន​នេះ​ទេ』 (យ៉ូហាន ១៨:៣៦)
ចាប់តាំងពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងព្រះយេស៊ូវបានយកឈ្នះអំណាចរបស់សាតាំង។ ដូច្នេះអ្នកទាំងឡាយណាដែលនៅក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺមានសេរីភាពពីអំពើបាបខាងវិញ្ញាណ។ ដូចគ្នានេះផងដែរអ្នកដែលបានស្លាប់នៅក្នុងការរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទគឺមានសេរីភាពពីអំពើបាបដើមខាងរូបកាយ។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកគឺជាការរួបរួមរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាង។

『 តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ទេ​ឬ​អី ថា យើង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​បាន​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ក្នុង​ព្រះ‌យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ នោះ​គឺ​បាន​ទទួល​ជ្រមុជ​ក្នុង​សេចក្ដី​សុគត​នៃ​ទ្រង់​ដែរ 』 (រ៉ូម ៦: ៣)
  សព្វថ្ងៃនេះមនុស្សជាច្រើននៅព្រះវិហារមិនយល់ឬមិនចង់រួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេគិតថាពួកគេគ្មានបាបពីកំណើតឡើយ។ ភាគច្រើននៃក្រុមជំនុំមនុស្សមិនដឹងពីបាបដើមខាងវិញ្ញាណទេ។ អំពើបាបដើមបានចាប់ផ្ដើមដោយអំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណបន្ទាប់មកមានបាបពីកំណើតខាងរូបកាយ។ អ័ដាមនិងអេវ៉ាបានកើតមកជាព្រលឹងនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ វិញ្ញាណបានស្លាប់ហើយ។ ព្រះបានបង្កើតសួនអេដែនដើម្បីជួយសង្គ្រោះវិញ្ញាណរបស់អ័ដាមហើយបានដាក់អ័ដាមនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនដើម្បីបរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិត។ នៅទីនោះអេវ៉ាបានកើតមកដាច់ដោយឡែកពីអ័ដាម។ នៅក្នុងសួនច្បារអេដែនអ័ដាមនិងអេវ៉ាគ្មានបាបពីកំណើតទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយពស់ចាស់ (សាតាំង) លេចឡើងនៅក្នុងសួនច្បារអេដែន។ អេវ៉ាត្រូវបានល្បួងដោយសាថានហើយបានធ្វើបាប។ បន្ទាប់មកអ័ដាមបានធ្វើបាប។ នៅពេលអាដាមនិងអេវ៉ាបានកើតមកក្នុងពិភពលោកតើពួកគេជាកូនចៅរបស់សាតាំងឬ? ចម្លើយគឺថាហេតុអ្វីពេលអាដាមបានកើតមកក្នុងលោកនេះគាត់បានកើតមកជាព្រលឹង។ វាគឺជារឿងរ៉ាវដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អាថ៌កំបាំងមុនពេលបង្កើតពិភពលោក។

នៅក្នុងម៉ាថាយលោកយេស៊ូបាននិយាយជាច្រើនដងអំពីអាថ៌កំបាំងនៃការបង្កើត។ ជាពិសេសព្រះយេស៊ូវប្រាប់រឿងអាថ៌កំបាំងនៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចមួយ។ មូលហេតុដែលព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលអំពីរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីការព្រោះព្រោះការភ្ជួររាស់ដីនៃដួងចិត្តរបស់អ្នក អានគិតនិងដឹងពាក្យក្នុងព្រះគម្ពីរ។ បើគ្មានដីល្អទេដូចជាពន្លកមិនអាចចេញមកបានទេបើយើងមិនដឹងសូម្បីតែយើងបានអានព្រះគម្ពីរច្រើនដងក៏ដោយវានៅតែថ្លង់និងខ្វាក់ដូចហោរាអេសាយបាននិយាយ។『 ដូច្នេះ ចូរ​សម្លាប់​និស្ស័យ​សាច់​ឈាម​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​នៅ​ផែនដី​នេះ​ចេញ គឺ​ជា​ការ​សហាយ‌ស្មន់​ស្មោក‌គ្រោក សម្រើប​សម្រាល ប៉ង‌ប្រាថ្នា​អាក្រក់ និង​សេចក្ដី​លោភ ដែល​រាប់​ទុក​ដូច​ជា​ការ​ថ្វាយ‌បង្គំ​រូប​ព្រះ 』 (កូល៉ុស ៣: ៥)
យើងអាចឃើញការរួមបញ្ចូលគ្នានៃអំពើបាបដើមខាងរូបកាយនិងបាបដើមខាងវិញ្ញាណ។ ការលោភលន់គឺជាអំពើអាក្រក់ដែលបង្ហាញពីអំពើបាបដើមខាងសាច់ឈាម។ ការថ្វាយបង្គំព្រះគឺជាអំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណ។ វិធីដើម្បីរួចផុតពីអំពើបាបដើមនៃសាច់ឈាមគឺត្រូវស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងចង់រួចផុតពីបាបដើមខាងវិញ្ញាណយើងត្រូវតែរួចផុតពីសាតាំង។ អំពើបាបដើមខាងវិញ្ញាណនិងបាបដើមខាងរូបកាយត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នាតែមួយប៉ុន្តែដើមកំណើតរបស់វាគឺខុសគ្នា។ នៅសម័យណូអេព្រះបានវិនិច្ឆ័យពិភពលោកដោយទឹកប៉ុន្តែនៅជំនាន់អ័ប្រាហាំព្រះបានវិនិច្ឆ័យក្រុងសូដុមនិងកូម៉ូរ៉ាដោយសារភ្លើងដោយសារតែអំពើអាក្រក់និងការគោរពបូជារូបព្រះ។ អំពើអាក្រក់របស់ពួកគេផ្តោតសំខាន់ទៅលើការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា។ វាគឺជាការពិតដែលថាសកម្មភាពទាំងនេះត្រូវបានអនុវត្តនៅកន្លែងសក្ការៈបូជា។

សេចក្ដីសង្រ្គោះគឺជាការចាកចេញពីអំណាចនៃភាពងងឹត (សាតាំង) និងរូបកាយនៃអំពើបាបដែលត្រូវស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ នៅពេលមនុស្សមានបាបដឹងរឿងនេះហើយប្រែចិត្តនោះព្រះនឹងដោះលែងគាត់អោយរួចពីបាបដើមទាំងនេះ។ ព្រះនឹងលាងសំអាតអំពើបាបរបស់ពិភពលោកដោយព្រះលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ បើគ្មានការប្រែចិត្តទេ«ការជឿលើព្រះយេស៊ូវបានសង្រ្គោះ»គឺខុសហើយ។ គឺដោយសារតែមនុស្សមិនបានយល់ពីអំពើបាបនិងអំពើអាក្រក់។ មនុស្សជឿអ្វីដែលពួកគេគិត។ ប្រសិនបើយើងមិនប្រែចិត្តទេគ្មានអ្វីនឹងកើតឡើងទេ។
ការសង្គ្រោះគឺដើម្បីស្តារនគររបស់ព្រះនៅលើលោកនេះតែវាមិនមែនខាងលោកិយទេ។ សម្រាប់ពិភពលោកនេះត្រូវបានត្រួតត្រាដោយសាតាំង។ មនុស្សរបស់សាតាំងកំពុងតែធ្វើអំពើអាក្រក់ដោយមិនដឹងថាពួកគេកំពុងធ្វើអ្វី។ ព្រះចង់ស្វែងរកវិញ្ញាណដែលបាត់បង់។

『 បើ​មនុស្ស​ណា​មាន​ចៀម​១​រយ ហើយ​មាន​១​វង្វេង​បាត់ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​គិត​ដូច​ម្តេច តើ​មិន​ទុក​ចៀម​៩៩​នៅ​លើ​ភ្នំ នឹង​ទៅ​រក​ចៀម​១ ដែល​វង្វេង​បាត់​នោះ​ទេ​ឬ​អី  ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ប្រាកដ​ថា បើ​រក​ឃើញ នោះ​មាន​សេចក្ដី​អំណរ​ចំពោះ​ចៀម​នោះ ជា​ជាង​ចៀម​៩៩​ដែល​មិន​បាន​វង្វេង​ទៅ​ទៀត  ដូច្នេះ ព្រះ‌វរ‌បិតា​នៃ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន‌សួគ៌ ទ្រង់​ក៏​មិន​សព្វ​ព្រះ‌ហឫទ័យ ឲ្យ​កូន​តូច​ណា​មួយ​នេះ ត្រូវ​វិនាស​ដូច្នោះ​ដែរ។ 』 (ម៉ាថាយ ១៨: ១២-១៤)

 

Comments

Popular posts from this blog

(5) Abraham and the Covenant of the Torch

សំណួរ 99. តើ​យើង​ត្រូវ​គោរព​ច្បាប់​អ្វី​ខ្លះ ដើម្បី​យល់​ពី​បញ្ញត្តិ​ដប់ប្រការ​បាន​ត្រឹមត្រូវ?

សំនួរ 66. តើការរួបរួមនៃអ្នករើសតាំងជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទជាអ្វី?