មានពរហើយ អស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីកំសត់ ខាងឯវិញ្ញាណ ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌ជារបស់ផងអ្នកទាំងនោះ
『មានពរហើយ អស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីកំសត់ ខាងឯវិញ្ញាណ ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌ជារបស់ផងអ្នកទាំងនោះ មានពរហើយ អស់អ្នកដែលយំសោក ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានសេចក្ដីកំសាន្តចិត្ត មានពរហើយ អស់អ្នកដែលស្លូតត្រង់ ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងគ្រងផែនដីជាមរដក 』 ម៉ាថាយ ៥:
៣-៥) ធម្មទានលើភ្នំនេះគឺជាគោលលទ្ធិនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ។ នេះគឺជាពេលវេលានៃចក្រភពរ៉ូម។
អ៊ីស្រាអែលមានបញ្ហាខាងសេដ្ឋកិច្ចនិងនយោបាយ។
ប៉ុន្តែចំណាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេគឺឋានសួគ៌។
វិញ្ញាណដែលជារូបសំណាករបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីៗនៅលើផែនដីបានឡើយ។
មានតែស្ថានសួគ៌ទេ។ នេះជាទ្វារទីមួយនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ។
អ្នកណាមានចិត្ដស្លូតបូតអ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយដ្បិតពួកគេបានទទួលព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ។
មានពរហើយ អស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីកំសត់ ខាងឯវិញ្ញាណ ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌ជារបស់ផងអ្នកទាំងនោះ』 ពាក្យនេះមានន័យថា "ខ្ញុំយំសោកហើយដឹងថាខ្ញុំមិនអាចឡើងទៅឋានសួគ៌បានទេដោយសារអំពើបាប"
។ ដូច្នេះពួកគេបានប្រែចិត្តពីព្រះទទួលការលួងលោមនិងស្លូតបូត។
ពួកគេនឹងទទួលទឹកដីជាមត៌ក។ ដូច្នេះពួកគេរកឃើញនគររបស់ព្រះនៅលើផែនដី។
『ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់គង់ជិតបង្កើយនឹងអស់អ្នក ដែលមានចិត្តសង្រេង ហើយទ្រង់ជួយសង្គ្រោះដល់អស់អ្នក ដែលមានវិញ្ញាណទន់ទាប 』 (ទំនុកដំកើង
៣៤:១៨) ពាក្យនៃទំនុកដំកើងនិងពាក្យដំបូងនៃធម្មទាននៅលើភ្នំតំណាងអត្ថន័យដូចគ្នា។
ដួងចិត្តខ្ទេចខ្ទាំរបស់ពួកគេមិនមែនដោយសារតែរឿងលោកីយនោះទេប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេដឹងថាពួកគេបែកចេញពីព្រះ។
នេះគឺជាការប្រែចិត្ត។ វាមានន័យថាដាវីឌរងរបួសដោយសារអំពើបាប។
ព្រះមិនមើលងាយដួងចិត្តដែលបាក់បែកហើយយំសោក។
『 ដ្បិតឯរបស់ទាំងនេះ គឺដៃអញដែលបានបង្កើតមក ហើយគឺយ៉ាងនោះដែលរបស់ទាំងនេះបានកើតមានឡើង នេះជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះយេហូវ៉ា ប៉ុន្តែ អញនឹងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះមនុស្សយ៉ាងនេះវិញ គឺចំពោះអ្នកណាដែលក្រលំបាក ហើយមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ ជាអ្នកដែលញ័រញាក់ ដោយឮពាក្យរបស់អញ. 』 (អេ។ ៦៦: ២) លោកយេស៊ូបានមានប្រសាសន៍ពាក្យទាំងនេះនៅលើធម្មទានលើភ្នំ។
តាមរយៈខទាំង ២
នៃទំនុកដំកើងមួយខគម្ពីរអេសាយនិងទេសនកថានៅលើភ្នំម៉ាថាយយើងត្រូវតែអធិស្ឋានសុំអោយព្រះបំភ្លឺយើង។
នៅពេលយើងដឹងពីស្ថានភាពរបស់យើងយើងប្រែចិត្ត។
បើគ្មានការប្រែចិត្តទេសេចក្ដីសង្គ្រោះមិនបានចាប់ផ្តើមទេ។
សព្វថ្ងៃនេះយើងរស់នៅក្នុងពិភពនៃដំណឹងល្អក្លែងក្លាយ។ មនុស្សកុហក:
"ប្រសិនបើអ្នកអធិស្ឋានហើយទទួលព្រះយេស៊ូវអ្នកនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ" ។
អ្នកមិនអាចសង្រ្គោះបានទេលើកលែងតែអ្នកប្រែចិត្ត។ ការប្រែចិត្តគឺត្រូវបដិសេធខ្លួនឯង។
ប្រសិនបើហេតុផលដែលអ្នកទៅព្រះវិហារគឺត្រូវបានប្រទានពរនៅក្នុងពិភពលោកនេះវាខុសហើយ។
សេចក្តីសង្គ្រោះគឺសម្រាប់ចូលទៅក្នុងនគរព្រះជាម្ចាស់។
ដូច្នេះដើម្បីរក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយើងលះបង់អ្វីៗក្នុងលោកនេះ។
ព្រះជាម្ចាស់នាំរបស់ទាំងនេះទៅឈើឆ្កាងរបស់ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ។​
​ប្រសិនបើអ្នកចាំពីអំពើបាបអ្នកត្រូវតែយំថាព្រះទ្រង់ខឹងនឹងខ្ញុំ។ អ្នកអាចថ្វាយបង្គំដោយមិនគោរពតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ប៉ុន្តែព្រះមិនខ្វល់ពីអ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ទេ។ ការប្រែចិត្តមិនគ្រាន់តែជាការដឹងអំពីអំពើបាបប៉ុណ្ណោះទេតែជាការទទួលស្គាល់ព្រះការបោះបង់ចោលអំពើបាបនិងការទៅរកព្រះ។ ការប្រែចិត្តគឺត្រូវបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះព្រះ។ ប៉ុន្តែមានស្ថានសួគ៌។
​ប្រសិនបើអ្នកចាំពីអំពើបាបអ្នកត្រូវតែយំថាព្រះទ្រង់ខឹងនឹងខ្ញុំ។ អ្នកអាចថ្វាយបង្គំដោយមិនគោរពតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ប៉ុន្តែព្រះមិនខ្វល់ពីអ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ទេ។ ការប្រែចិត្តមិនគ្រាន់តែជាការដឹងអំពីអំពើបាបប៉ុណ្ណោះទេតែជាការទទួលស្គាល់ព្រះការបោះបង់ចោលអំពើបាបនិងការទៅរកព្រះ។ ការប្រែចិត្តគឺត្រូវបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះព្រះ។ ប៉ុន្តែមានស្ថានសួគ៌។
ព្រះបានបង្កើតមនុស្ស។ ព្រះបានបង្កើតមនុស្ស ឲ្យ ស្ដាប់បង្គាប់ព្រះ។
ប្រសិនបើយើងសន្មតថាមនុស្សបង្កើតរ៉ូបូតសិប្បនិម្មិតហេតុអ្វីអ្នកគិតថាមនុស្សបង្កើតមនុស្សយន្ត?
ប្រសិនបើរ៉ូបូតមិនស្តាប់បង្គាប់មនុស្សទេនោះវានឹងក្លាយជាការក្បត់ជាតិ។
ស្រដៀងគ្នាដែរទំនាក់ទំនងរបស់ព្រះជាមួយមនុស្សគឺដូចនេះ។
វិញ្ញាណនៅក្នុងមនុស្សគឺជាសត្វដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់ព្រះ។
ប៉ុន្តែវិញ្ញាណគឺជាវិញ្ញាណរបស់ទេវតា។
ក្នុងនាមជាទេវតាអាក្រក់នៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានធ្លាក់ចូលក្នុងការល្បួងរបស់សាតាំងព្រះបានដោះសំលៀកបំពាក់ទេវតាហើយដាក់វិញ្ញាណនៅក្នុងធូលីដី។ វាត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងយូដាស (១: ៦) និងពេត្រុសទី ១ (២: ២) ។ ដូច្នេះព្រះបានបង្កើតមនុស្សចេញពីភាពកខ្វក់ហើយបានហៅគាត់ថាអាដាម។ ហើយដាក់គាត់ចូលក្នុងសួនអេដែន។ ប៉ុន្តែអេវ៉ាដែលកើតនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនត្រូវបានដេញចេញពីសួនច្បារអេដែនដោយសារតែគាត់បានធ្វើបាបដោយសាតាំង។ ព្រឹត្តិការណ៍នៃសួនច្បារអេដែនតំណាងឱ្យព្រឹត្តិការណ៍នៃនគរព្រះ។
នៅពេលមនុស្សស្លាប់វិញ្ញាណត្រូវតែវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងពិភពលោកនេះបុរសមិនអាចវិលត្រឡប់បានទេប្រសិនបើគាត់មានបាប។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែប្រែចិត្ត។ នៅពេលដែលអ្នកប្រែចិត្តវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញព្រះវិញ្ញាណនឹងដូចជាទេវតា។ ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ពីរឿងនេះនៅក្នុងម៉ាថាយ (២២: ២៩-៣០)៖
ក្នុងនាមជាទេវតាអាក្រក់នៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានធ្លាក់ចូលក្នុងការល្បួងរបស់សាតាំងព្រះបានដោះសំលៀកបំពាក់ទេវតាហើយដាក់វិញ្ញាណនៅក្នុងធូលីដី។ វាត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងយូដាស (១: ៦) និងពេត្រុសទី ១ (២: ២) ។ ដូច្នេះព្រះបានបង្កើតមនុស្សចេញពីភាពកខ្វក់ហើយបានហៅគាត់ថាអាដាម។ ហើយដាក់គាត់ចូលក្នុងសួនអេដែន។ ប៉ុន្តែអេវ៉ាដែលកើតនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនត្រូវបានដេញចេញពីសួនច្បារអេដែនដោយសារតែគាត់បានធ្វើបាបដោយសាតាំង។ ព្រឹត្តិការណ៍នៃសួនច្បារអេដែនតំណាងឱ្យព្រឹត្តិការណ៍នៃនគរព្រះ។
នៅពេលមនុស្សស្លាប់វិញ្ញាណត្រូវតែវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងពិភពលោកនេះបុរសមិនអាចវិលត្រឡប់បានទេប្រសិនបើគាត់មានបាប។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែប្រែចិត្ត។ នៅពេលដែលអ្នកប្រែចិត្តវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញព្រះវិញ្ញាណនឹងដូចជាទេវតា។ ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ពីរឿងនេះនៅក្នុងម៉ាថាយ (២២: ២៩-៣០)៖
『នោះព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា អ្នករាល់គ្នាភាន់ច្រឡំទេ ពីព្រោះមិនយល់គម្ពីរ ឬព្រះចេស្តានៃព្រះសោះ ដ្បិតដល់គ្រារស់ឡើងវិញ នោះគេមិនយកគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធទៀតទេ គឺបានដូចជាទេវតានៃព្រះ ដែលនៅស្ថានសួគ៌វិញ』
សាឡូម៉ូនរស់នៅដោយមានទ្រព្យសម្បត្ដិអស់មួយជីវិត។
គាត់រីករាយនឹងអំណាចនិងការសប្បាយ។ គាត់និយាយនៅក្នុងសាស្ដា (២:១៨)『យើងបានស្អប់បណ្តាការនឿយហត់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានខំធ្វើនៅក្រោមថ្ងៃ ដោយយល់ឃើញថាយើងត្រូវទុកទាំងអស់ ឲ្យដល់មនុស្សដែលបន្តក្រោយយើង.』 ទោះបីយើងរស់នៅលំបាកនិងក្រក្នុងពិភពលោកនេះបើយើងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទនោះគឺជាព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ។
ប្រសិនបើម្ចាស់របស់ខ្ញុំគឺព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដខ្ញុំនៅក្នុងនគរព្រះជាម្ចាស់។
Comments
Post a Comment