ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលទទួលទ្រង់ គឺអស់អ្នកដែលជឿដល់ព្រះនាមទ្រង់ នោះទ្រង់បានប្រទានអំណាច ឲ្យបានត្រឡប់ជាកូនព្រះ
『ប៉ុន្តែ អស់អ្នកណាដែលទទួលទ្រង់ គឺអស់អ្នកដែលជឿដល់ព្រះនាមទ្រង់ នោះទ្រង់បានប្រទានអំណាច ឲ្យបានត្រឡប់ជាកូនព្រះ គឺជាកូនដែលមិនមែនកើតមកពីឈាម ឬតាមប្រាថ្នាខាងរូបសាច់ ឬតាមចំណង់នៃមនុស្សឡើយ គឺកើតមកអំពីព្រះវិញ។』 យ៉ូហាន ១: ១២-១៣)
នៅពេលដែលព្រះមហាក្សត្រឬប្រធានាធិបតីវិលត្រឡប់មកមាតុប្រទេសវិញបន្ទាប់ពីបានទៅលេងប្រទេសក្រៅអ្នកដែលមានអំណាចចេញទៅជួប។ អំណាចនេះត្រូវបានផ្តល់ដោយអំណាចខ្ពស់បំផុតរបស់ប្រទេស។ តើវាសមហេតុផលទេក្នុងការនិយាយថានៅក្នុងទឹកដីនេះអ្នកដែលទទួលមេដឹកនាំគឺជាអ្នកដែលមានអំណាចតើពួកគេអាចទទួលយកព្រះរាជបុត្រានៃព្រះនៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានប៉ុន្មាន? អ្នកដែលអាចទទួលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះអាចទទួលបានបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកណាទទួលយកព្រះយេស៊ូវមិនក្លាយជាកូនរបស់ព្រះទេប៉ុន្តែអ្នកដែលក្លាយជាកូនរបស់ព្រះអាចទទួ
ស្ថានភាពនៃការក្លាយជាកូនប្រុសរបស់ព្រះគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានកើតជាថ្មីនៃទឹកនិងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។
នៅក្នុងពិភពលោកនេះអ្នកដែលមានរូបកាយខាងសាច់ឈាមបានទទួលពីឪពុកម្តាយពួកគេមិនអាចធ្វើជាកូនរបស់ព្រះបានទេ។
ដូច្នេះមានតែអ្នកដែលបានកើតជាថ្មីក្នុងរូបកាយវិញ្ញាណក្លាយជាកូនរបស់ព្រះ។ រូបកាយនៃវិញ្ញាណគឺជារូបកាយតែមួយរបស់ព្រះយេស៊ូវដែលបានរស់ឡើងវិញ។『 តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអី ថា យើងទាំងប៉ុន្មានដែលបានទទួលបុណ្យជ្រមុជក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះគឺបានទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីសុគតនៃទ្រង់ដែរ ដូច្នេះ យើងបានត្រូវកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដោយទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ ដើម្បីឲ្យយើងបានដើរក្នុងជីវិតបែបថ្មី ដូចជាព្រះគ្រីស្ទបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ដោយសារសិរីល្អ នៃព្រះវរបិតាដែរ』 (រ៉ូម ៦: ៣-៤)
អ្នកដែលទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកក្លាយជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកមានសាមគ្គីភាពជាមួយការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូ។ នៅពេលយើងកើតមកក្នុងលោកនេះយើងទទួលមរតកនាមត្រកូលរបស់ឪពុកម្តាយរបស់យើងភាគច្រើនដោយមិនគិតពីឆន្ទៈរបស់យើងឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើយើងកើតមកក្នុងរូបកាយវិញ្ញាណព្រះវរបិតាគឺជាព្រះ។ នៅក្នុងនគរព្រះជាម្ចាស់ព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺយេហូវ៉ា។ ប៉ុន្តែព្រះយេហូវ៉ាបានប្រសូតមកលើផែនដីក្នុងនាមព្រះយេស៊ូវ។ នៅពេលដែលយើងនៅក្នុងព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទព្រះវរបិតារបស់យើងគឺជាព្រះយេហូវ៉ា។ ដូច្នេះព្រះរាជបុត្រានៃព្រះបង្ហាញអំណាចក្នុងនាមព្រះយេហូវ៉ា (ព្រះយេស៊ូ) ។
អ្នកដែលទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកក្លាយជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកមានសាមគ្គីភាពជាមួយការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូ។ នៅពេលយើងកើតមកក្នុងលោកនេះយើងទទួលមរតកនាមត្រកូលរបស់ឪពុកម្តាយរបស់យើងភាគច្រើនដោយមិនគិតពីឆន្ទៈរបស់យើងឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើយើងកើតមកក្នុងរូបកាយវិញ្ញាណព្រះវរបិតាគឺជាព្រះ។ នៅក្នុងនគរព្រះជាម្ចាស់ព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺយេហូវ៉ា។ ប៉ុន្តែព្រះយេហូវ៉ាបានប្រសូតមកលើផែនដីក្នុងនាមព្រះយេស៊ូវ។ នៅពេលដែលយើងនៅក្នុងព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទព្រះវរបិតារបស់យើងគឺជាព្រះយេហូវ៉ា។ ដូច្នេះព្រះរាជបុត្រានៃព្រះបង្ហាញអំណាចក្នុងនាមព្រះយេហូវ៉ា (ព្រះយេស៊ូ) ។
『 រួចវានិយាយទៅដាវីឌថា តើអញជាឆ្កែឬអី បានជាឯងមកឯអញទាំងកាន់ដំបងដូច្នេះ ហើយក៏ប្រទេចផ្តាសាដល់ដាវីឌដោយនូវព្រះរបស់វា រួចប្រាប់ថា ចូរមកឯអញចុះ អញនឹងឲ្យសាច់ឯង ដល់សត្វហើរលើអាកាស និងសត្វព្រៃផង ដាវីឌឆ្លើយតបទៅវិញថា ចំណែកឯង បានមកឯអញ ទាំងកាន់ដាវកាន់លំពែង ហើយនិងដែកពួយផង តែឯអញវិញ អញមកឯឯងដោយនូវព្រះនាមរបស់ព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ គឺជាព្រះនៃពួកពលសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ដែលឯងបានប្រកួតនឹងគេនោះ 』 (សាំយូអែលទី ១ ១៧: ៤៣-៤៥)
កូលីយ៉ាតជាជនជាតិភីលីស្ទីនក៏បាននិយាយដែរថាគាត់ចេញមកក្នុងនាមព្រះរបស់គាត់។ ទោះយ៉ាងណាដាវីឌបាននិយាយថាគាត់ចេញទៅក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលទ័ពពីព្រោះអ្នកដែលជឿលើឈ្មោះនោះមានសិទ្ធិអំណាចពីព្រះ។『 ដូច្នេះ កាលដាវីឌ និងពួកលោកបានមកដល់ នោះក៏ឃើញទីលំនៅបានឆេះអស់ហើយ ឯប្រពន្ធ និងកូនប្រុសកូនស្រីក៏ត្រូវគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយទាំងអស់ផង នោះដាវីឌ និងពួកមនុស្សដែលនៅជាមួយក៏ឡើងសំឡេងយំជាខ្លាំង ដរាបដល់គ្មានកម្លាំងនឹងយំទៀត ឯប្រពន្ធដាវីឌទាំង២ គឺអ័ហ៊ីណោម ជាអ្នកស្រុកយេសរាល និងអ័ប៊ីកែល ជាប្រពន្ធរបស់ខ្មោចណាបាលដែលជាអ្នកស្រុកកើមែល នោះគេក៏បាននាំទៅជាឈ្លើយដែរ ចំណែកដាវីឌ លោកច្របល់ក្នុងចិត្តជាខ្លាំង ដ្បិតបណ្តាពួកលោកគិតចោលនឹងថ្ម ពីព្រោះគ្រប់គ្នាមានសេចក្ដីទំនាស់ចិត្តជាខ្លាំង ដោយព្រោះកូនប្រុសកូនស្រីរបស់គេ តែដាវីឌបានកំឡាចិត្តខ្លួនឡើង ដោយនូវព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃលោកវិញ។ 』 (សាំយូអែលទី ១ ៣០: ៣-៦)
ប្រជាជនព្យាយាមគប់ដុំថ្មដាវីឌ។ នៅពេលមនុស្សប្រឈមនឹងស្ថានភាពលំបាកចិត្តរបស់មនុស្សផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើយើងមិនប្រែចិត្តទេបាបកម្មត្រូវបានធ្វើដោយអារម្មណ៍។ ក្នុងស្ថានភាពនេះដាវីឌមានប្រសាសន៍ថាគាត់មានភាពក្លាហានតាមរយៈព្រះយេហូវ៉ា។ ដាវីឌបានជឿលើសិទ្ធិគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះចំពោះគាត់។
នៅអាយុ ៤០ ឆ្នាំលោកម៉ូសេដែលជាមេដឹកនាំនៃប្រទេសអេហ្ស៊ីបបានសម្លាប់ទាហានអេហ្ស៊ីបម្នាក់ដែលកំពុងយាយីជនជាតិហេប្រឺហើយរត់គេចខ្លួនហើយគាត់បានភៀសខ្លួនទៅស្រុកម៉ាឌាន។ គាត់បានចំណាយពេល ៤០ ឆ្នាំនៅទីនោះ។ ថ្ងៃមួយគាត់បានជួបព្រះយេហូវ៉ានៅឯគុម្ពោត។ ហើយគាត់ត្រូវបានបញ្ជាដោយព្រះឱ្យជួយសង្គ្រោះប្រជាជនពីស្រុកអេស៊ីប។ ម៉ូសេមានបុគ្គលិកម្នាក់ប៉ុន្ដែគាត់ចេញទៅដោយប្រើឈ្មោះរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។
មានមូលហេតុបីយ៉ាងដែលបុគ្គលម្នាក់ប្រហែលជាមិនមានអំណាចរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ កាយវិការសាច់ឈាមនិងឆន្ទៈរបស់មនុស្ស។
កូលីយ៉ាតជាជនជាតិភីលីស្ទីនក៏បាននិយាយដែរថាគាត់ចេញមកក្នុងនាមព្រះរបស់គាត់។ ទោះយ៉ាងណាដាវីឌបាននិយាយថាគាត់ចេញទៅក្នុងនាមព្រះអម្ចាស់នៃពួកពលទ័ពពីព្រោះអ្នកដែលជឿលើឈ្មោះនោះមានសិទ្ធិអំណាចពីព្រះ។『 ដូច្នេះ កាលដាវីឌ និងពួកលោកបានមកដល់ នោះក៏ឃើញទីលំនៅបានឆេះអស់ហើយ ឯប្រពន្ធ និងកូនប្រុសកូនស្រីក៏ត្រូវគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយទាំងអស់ផង នោះដាវីឌ និងពួកមនុស្សដែលនៅជាមួយក៏ឡើងសំឡេងយំជាខ្លាំង ដរាបដល់គ្មានកម្លាំងនឹងយំទៀត ឯប្រពន្ធដាវីឌទាំង២ គឺអ័ហ៊ីណោម ជាអ្នកស្រុកយេសរាល និងអ័ប៊ីកែល ជាប្រពន្ធរបស់ខ្មោចណាបាលដែលជាអ្នកស្រុកកើមែល នោះគេក៏បាននាំទៅជាឈ្លើយដែរ ចំណែកដាវីឌ លោកច្របល់ក្នុងចិត្តជាខ្លាំង ដ្បិតបណ្តាពួកលោកគិតចោលនឹងថ្ម ពីព្រោះគ្រប់គ្នាមានសេចក្ដីទំនាស់ចិត្តជាខ្លាំង ដោយព្រោះកូនប្រុសកូនស្រីរបស់គេ តែដាវីឌបានកំឡាចិត្តខ្លួនឡើង ដោយនូវព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃលោកវិញ។ 』 (សាំយូអែលទី ១ ៣០: ៣-៦)
ប្រជាជនព្យាយាមគប់ដុំថ្មដាវីឌ។ នៅពេលមនុស្សប្រឈមនឹងស្ថានភាពលំបាកចិត្តរបស់មនុស្សផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើយើងមិនប្រែចិត្តទេបាបកម្មត្រូវបានធ្វើដោយអារម្មណ៍។ ក្នុងស្ថានភាពនេះដាវីឌមានប្រសាសន៍ថាគាត់មានភាពក្លាហានតាមរយៈព្រះយេហូវ៉ា។ ដាវីឌបានជឿលើសិទ្ធិគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះចំពោះគាត់។
នៅអាយុ ៤០ ឆ្នាំលោកម៉ូសេដែលជាមេដឹកនាំនៃប្រទេសអេហ្ស៊ីបបានសម្លាប់ទាហានអេហ្ស៊ីបម្នាក់ដែលកំពុងយាយីជនជាតិហេប្រឺហើយរត់គេចខ្លួនហើយគាត់បានភៀសខ្លួនទៅស្រុកម៉ាឌាន។ គាត់បានចំណាយពេល ៤០ ឆ្នាំនៅទីនោះ។ ថ្ងៃមួយគាត់បានជួបព្រះយេហូវ៉ានៅឯគុម្ពោត។ ហើយគាត់ត្រូវបានបញ្ជាដោយព្រះឱ្យជួយសង្គ្រោះប្រជាជនពីស្រុកអេស៊ីប។ ម៉ូសេមានបុគ្គលិកម្នាក់ប៉ុន្ដែគាត់ចេញទៅដោយប្រើឈ្មោះរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។
មានមូលហេតុបីយ៉ាងដែលបុគ្គលម្នាក់ប្រហែលជាមិនមានអំណាចរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ កាយវិការសាច់ឈាមនិងឆន្ទៈរបស់មនុស្ស។
『 ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលនឹងអាប់រ៉ាមថា ចូរឯងចេញពីស្រុក ពីញាតិសន្តាន និងពីផ្ទះឪពុកឯង ទៅនៅឯស្រុកដែលអញនឹងបង្ហាញឯង ចុះ 』 (លោកុប្បត្តិ ១២: ១)
ជាឧទាហរណ៍របស់អាប្រាហាំអាប្រាហាំមានអាយុ ៧៥ ឆ្នាំ។ គាត់មិនបានគោរពតាមបញ្ជារបស់ព្រះទេរហូតដល់អ័ប្រាហាំមានអាយុ ១០០ ឆ្នាំ។ ព្រះបានសន្យាថានឹងអោយកូនប្រុសនៃកិច្ចព្រមព្រៀងប៉ុន្តែគាត់បានដេកជាមួយហាការមិនមែនសារ៉ាដើម្បីផ្តល់កំណើតដល់អ៊ីសម៉ាអែលទេ។ អាប្រាហាំចាត់ទុកអ៊ីស្មាអែលជាត្រកូលមកពីព្រះ។ វង្សត្រកូលរបស់អ័ប្រាហាំជាមនុស្សខាងសាច់ឈាមប៉ុន្តែអ៊ីសាកជាត្រកូលខាងវិញ្ញាណមកពីព្រះ។ ព្រះបានបញ្ជាឱ្យគាត់ចាកចេញពីស្រុកកំណើតនិងសាច់ញាតិរបស់គាត់ប៉ុន្តែគាត់បាននាំក្មួយប្រុសរបស់គាត់ចេញ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ខាងសាច់ឈាមរារាំងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។ ព្រះបានមានបន្ទូលថាគាត់នឹងទទួលមរតកប៉ុន្តែអ័ប្រាហាំបានចាត់ទុកអេលេសដែលជាជនជាតិកំណើតរបស់គាត់ជាអ្នកស្នងមរតក។ ឆន្ទៈរបស់មនុស្សមិនអាចទៅដល់បំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះទេ។
មនុស្សមិនអាចកើតមកបានទេលើកលែងតែគាត់ប្រែចិត្ត។ ចំពោះការបីយ៉ាងនេះ (ឈាមសាច់ឈាមនិងបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្ស) ត្រូវបានស្ទាក់ចាប់មុនពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ប្រសិនបើរឿងរបស់អ័ប្រាហាំមិនត្រូវបានគេលឺនៅក្នុងរឿងរបស់យើងទេវាជាភស្តុតាងដែលបង្ហាញថាយើងមិនប្រែចិត្តទេ។ អ្នកដែលទៅព្រះវិហារមិនទទួលបានរូបកាយទេលុះត្រាតែពួកគេប្រែចិត្ត។ ដូច្នេះទោះបីពួកគេជាសមាជិកក៏ដោយពួកគេនឹងដើរតួជាសាច់ឈាមនិងឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួន។ វិធីតែមួយគត់ដើម្បីបោះបង់ចោលទាំងបីនេះគឺត្រូវរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។
ជាឧទាហរណ៍របស់អាប្រាហាំអាប្រាហាំមានអាយុ ៧៥ ឆ្នាំ។ គាត់មិនបានគោរពតាមបញ្ជារបស់ព្រះទេរហូតដល់អ័ប្រាហាំមានអាយុ ១០០ ឆ្នាំ។ ព្រះបានសន្យាថានឹងអោយកូនប្រុសនៃកិច្ចព្រមព្រៀងប៉ុន្តែគាត់បានដេកជាមួយហាការមិនមែនសារ៉ាដើម្បីផ្តល់កំណើតដល់អ៊ីសម៉ាអែលទេ។ អាប្រាហាំចាត់ទុកអ៊ីស្មាអែលជាត្រកូលមកពីព្រះ។ វង្សត្រកូលរបស់អ័ប្រាហាំជាមនុស្សខាងសាច់ឈាមប៉ុន្តែអ៊ីសាកជាត្រកូលខាងវិញ្ញាណមកពីព្រះ។ ព្រះបានបញ្ជាឱ្យគាត់ចាកចេញពីស្រុកកំណើតនិងសាច់ញាតិរបស់គាត់ប៉ុន្តែគាត់បាននាំក្មួយប្រុសរបស់គាត់ចេញ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ខាងសាច់ឈាមរារាំងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ។ ព្រះបានមានបន្ទូលថាគាត់នឹងទទួលមរតកប៉ុន្តែអ័ប្រាហាំបានចាត់ទុកអេលេសដែលជាជនជាតិកំណើតរបស់គាត់ជាអ្នកស្នងមរតក។ ឆន្ទៈរបស់មនុស្សមិនអាចទៅដល់បំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះទេ។
មនុស្សមិនអាចកើតមកបានទេលើកលែងតែគាត់ប្រែចិត្ត។ ចំពោះការបីយ៉ាងនេះ (ឈាមសាច់ឈាមនិងបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្ស) ត្រូវបានស្ទាក់ចាប់មុនពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ប្រសិនបើរឿងរបស់អ័ប្រាហាំមិនត្រូវបានគេលឺនៅក្នុងរឿងរបស់យើងទេវាជាភស្តុតាងដែលបង្ហាញថាយើងមិនប្រែចិត្តទេ។ អ្នកដែលទៅព្រះវិហារមិនទទួលបានរូបកាយទេលុះត្រាតែពួកគេប្រែចិត្ត។ ដូច្នេះទោះបីពួកគេជាសមាជិកក៏ដោយពួកគេនឹងដើរតួជាសាច់ឈាមនិងឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួន។ វិធីតែមួយគត់ដើម្បីបោះបង់ចោលទាំងបីនេះគឺត្រូវរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។
『 ហើយអស់អ្នកណាដែលព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះទ្រង់នាំ អ្នកទាំងនោះហើយជាពួកកូនរបស់ព្រះ អ្នករាល់គ្នាមិនបានទទួលនិស្ស័យជាបាវបម្រើ ឲ្យត្រូវភ័យខ្លាចទៀតឡើយ គឺបានទទួលនិស្ស័យជាកូនចិញ្ចឹមវិញ ដោយហេតុនោះបានជាយើងស្រែកឡើងថា ឱអ័ប្បា ព្រះវរបិតាអើយ ហើយព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ក៏ធ្វើបន្ទាល់នឹងវិញ្ញាណយើងថា យើងជាកូនរបស់ព្រះ បើសិនណាជាកូនព្រះហើយ នោះយើងក៏បានគ្រងមរដកដែរ គឺជាអ្នកគ្រងមរដកនៃព្រះជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទផង ឲ្យតែយើងទទួលរងទុក្ខជាមួយនឹងទ្រង់ចុះ ដើម្បីឲ្យបានតម្កើងឡើងជាមួយនឹងទ្រង់ដែរ។ ខ្ញុំរាប់អស់ទាំងសេចក្ដីទុក្ខលំបាកនៅជាន់នេះ ថាជាសេចក្ដីមិនគួរប្រៀបផ្ទឹមនឹងសិរីល្អ ដែលនឹងបើកសម្ដែងមកឲ្យយើងរាល់គ្នាឃើញនោះទេ 』 (រ៉ូម ៨: ១៤-១៨)
ការរងទុក្ខត្រូវបានគេឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ប្រសិនបើអ្នកផ្សព្វផ្សាយពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាងការរងទុក្ខត្រូវតែកើតមានចំពោះអ្នក។ ប៉ុន្តែការរងទុក្ខនេះគឺមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានទេដោយផ្តល់នូវសិរីរុងរឿងដែលនឹងលេចចេញមកយើងនាពេលអនាគត។ ទោះជាអ្នកដែលបានប្រែចិត្ដរួចហើយរងទុក្ខនៅលើឈើឆ្កាងក៏ដោយក៏បានកើតជាថ្មីនៅក្នុងរូបកាយនៃវិញ្ញាណហើយបានទទួលសិរីល្អនៅខាងស្តាំព្រះនៃព្រះគ្រីស្ទ។
ការរងទុក្ខត្រូវបានគេឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ប្រសិនបើអ្នកផ្សព្វផ្សាយពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាងការរងទុក្ខត្រូវតែកើតមានចំពោះអ្នក។ ប៉ុន្តែការរងទុក្ខនេះគឺមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានទេដោយផ្តល់នូវសិរីរុងរឿងដែលនឹងលេចចេញមកយើងនាពេលអនាគត។ ទោះជាអ្នកដែលបានប្រែចិត្ដរួចហើយរងទុក្ខនៅលើឈើឆ្កាងក៏ដោយក៏បានកើតជាថ្មីនៅក្នុងរូបកាយនៃវិញ្ញាណហើយបានទទួលសិរីល្អនៅខាងស្តាំព្រះនៃព្រះគ្រីស្ទ។
Comments
Post a Comment