ការអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់ (២)
④ 『សូមអោយព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គបានសំរេចនៅលើផែនដីដូចនៅស្ថានបរមសុខដែរ។
』អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលប្រាប់យើងនៅក្នុងការអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់គឺមិនត្រូវសុំអ្វីនៅក្នុងពិភពលោកឡើយ។
ឥឡូវនេះមនុស្សកំពុងរស់នៅលើផែនដីប៉ុន្តែអ្វីដែលមនុស្សស្នើសុំពីព្រះវរបិតានៅស្ថានសួគ៌គឺដើម្បីបំពេញនូវអ្វីដែលព្រះបានគ្រោងទុកតាំងពីការបង្កើតមក។
មនុស្សជាច្រើនមិនដឹងអំពីព្រះទេ។
មនុស្សនិយាយថាព្រះជាអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ប៉ុន្តែមនុស្សគិតថាព្រះជាអ្នកមានឋានៈខ្ពស់។ ព្រះបានបង្កើតពិភពលោកហើយវា«ល្អណាស់»ចំពោះព្រះ។ មនុស្សជឿថាព្រះជាអ្នកមានឋានៈខ្ពស់។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ព្យាយាមបង្កើតពិភពលោកឱ្យល្អឥតខ្ចោះប៉ុន្តែគាត់យល់ថាសាតាំងជាប់ទាក់ទងហើយពិភពលោកត្រូវតែត្រូវបានបំផ្លាញដោយសារតែកំហុសរបស់មនុស្សពួកគេមិនចាត់ទុកព្រះជា«អ្នកមានអំណាចទាំងអស់»ទេ។
វាដូចជាការគិតថាភាពឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ព្រះអាចត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដោយកត្តាខាងក្រៅមួយចំនួន។ នេះហើយជាព្រះចេស្ដារបស់ព្រះតាមមាគ៌ារបស់មនុស្សពិតជាមិនបានដឹងអំពីការត្រាស់ដឹងរបស់ព្រះទេ។ ទោះបីជាមនុស្សជឿថាព្រះបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់នៅលើពិភពលោកនេះដែលល្អឥតខ្ចោះនិងប្រទានពរក៏ដោយពួកគេត្រូវបង្ខំឱ្យគិតថា«ព្រះត្រូវតែបំផ្លាញពិភពលោកនេះ»។
មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេដែលល្អ។ នៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់ម៉ាថាយព្រះយេស៊ូវក៏មានបន្ទូលជាមួយយុវបុរសអ្នកមានម្នាក់ដែរដោយនិយាយថា“ មានតែព្រះទេដែលល្អ” ប៉ុន្តែមនុស្សគិតថាព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យសេចក្តីល្អនិងអាក្រក់។ វាមិនមែនជាការថ្កោលទោសទេប៉ុន្តែអ្វីៗទាំងអស់ប៉ុន្តែព្រះអាក្រក់។ មនុស្សយល់ច្រលំថាព្រះចូលរួមក្នុងអំពើអាក្រក់ដូចជាមនុស្សយល់ច្រលំព្រះថាល្អនិងអាក្រក់។
ដើម្បីវិនិច្ឆ័យអំពើអាក្រក់មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែដឹងអំពីអំពើអាក្រក់។ ការស្គាល់អំពើអាក្រក់មានន័យថា“ ស្គាល់អំពើអាក្រក់ដោយពិសោធន៍” ។ ព្រះមិនមានអ្វីដែលត្រូវធ្វើជាមួយអំពើអាក្រក់ទេ។ នៅក្នុងនគរព្រះមិនមានអំពើអាក្រក់ទេ។ "ការចាកចេញពីព្រះ" គឺអាក្រក់។ គ្មានអ្វីដែលល្អនិងអាក្រក់នៅចំពោះព្រះឡើយ។ អំពើអាក្រក់គឺសាតាំងដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ អ្នកដែលដើរតាមសាតាំងគឺជាមនុស្សអាក្រក់។
ការរត់គេចពីព្រះគឺអាក្រក់។ មនុស្សមិនដឹងអំពីភាពល្អរបស់ព្រះទេ។ ទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលទម្លាក់ឈ្មោះរបស់ព្រះដល់ដី។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែដឹងច្បាស់អំពីភាពឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ព្រះនិងភាពល្អដាច់ខាតរបស់ព្រះ។ ប្រសិនបើយើងជឿលើព្រះដែលមានគ្រប់ព្រះចេស្ដាយើងត្រូវជឿថាព្រះ«មានផែនការតាំងពីការបង្កើតរហូតដល់ទីបញ្ចប់»។ ការធ្វើអន្តរាគមន៍របស់សាតាំងឬកំហុសរបស់មនុស្សមិនផ្លាស់ប្តូរការបង្កើតរបស់ព្រះទេ។
ព្រះបានសម្រេចបំណងប្រាថ្នានៅស្ថានសួគ៌។ ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានចែងនៅក្នុងគម្ពីរយ៉ូហាន (៦:៤០) ។
មនុស្សនិយាយថាព្រះជាអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ប៉ុន្តែមនុស្សគិតថាព្រះជាអ្នកមានឋានៈខ្ពស់។ ព្រះបានបង្កើតពិភពលោកហើយវា«ល្អណាស់»ចំពោះព្រះ។ មនុស្សជឿថាព្រះជាអ្នកមានឋានៈខ្ពស់។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ព្យាយាមបង្កើតពិភពលោកឱ្យល្អឥតខ្ចោះប៉ុន្តែគាត់យល់ថាសាតាំងជាប់ទាក់ទងហើយពិភពលោកត្រូវតែត្រូវបានបំផ្លាញដោយសារតែកំហុសរបស់មនុស្សពួកគេមិនចាត់ទុកព្រះជា«អ្នកមានអំណាចទាំងអស់»ទេ។
វាដូចជាការគិតថាភាពឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ព្រះអាចត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដោយកត្តាខាងក្រៅមួយចំនួន។ នេះហើយជាព្រះចេស្ដារបស់ព្រះតាមមាគ៌ារបស់មនុស្សពិតជាមិនបានដឹងអំពីការត្រាស់ដឹងរបស់ព្រះទេ។ ទោះបីជាមនុស្សជឿថាព្រះបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់នៅលើពិភពលោកនេះដែលល្អឥតខ្ចោះនិងប្រទានពរក៏ដោយពួកគេត្រូវបង្ខំឱ្យគិតថា«ព្រះត្រូវតែបំផ្លាញពិភពលោកនេះ»។
មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេដែលល្អ។ នៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់ម៉ាថាយព្រះយេស៊ូវក៏មានបន្ទូលជាមួយយុវបុរសអ្នកមានម្នាក់ដែរដោយនិយាយថា“ មានតែព្រះទេដែលល្អ” ប៉ុន្តែមនុស្សគិតថាព្រះជាម្ចាស់វិនិច្ឆ័យសេចក្តីល្អនិងអាក្រក់។ វាមិនមែនជាការថ្កោលទោសទេប៉ុន្តែអ្វីៗទាំងអស់ប៉ុន្តែព្រះអាក្រក់។ មនុស្សយល់ច្រលំថាព្រះចូលរួមក្នុងអំពើអាក្រក់ដូចជាមនុស្សយល់ច្រលំព្រះថាល្អនិងអាក្រក់។
ដើម្បីវិនិច្ឆ័យអំពើអាក្រក់មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែដឹងអំពីអំពើអាក្រក់។ ការស្គាល់អំពើអាក្រក់មានន័យថា“ ស្គាល់អំពើអាក្រក់ដោយពិសោធន៍” ។ ព្រះមិនមានអ្វីដែលត្រូវធ្វើជាមួយអំពើអាក្រក់ទេ។ នៅក្នុងនគរព្រះមិនមានអំពើអាក្រក់ទេ។ "ការចាកចេញពីព្រះ" គឺអាក្រក់។ គ្មានអ្វីដែលល្អនិងអាក្រក់នៅចំពោះព្រះឡើយ។ អំពើអាក្រក់គឺសាតាំងដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ អ្នកដែលដើរតាមសាតាំងគឺជាមនុស្សអាក្រក់។
ការរត់គេចពីព្រះគឺអាក្រក់។ មនុស្សមិនដឹងអំពីភាពល្អរបស់ព្រះទេ។ ទាំងនេះគឺជាអ្នកដែលទម្លាក់ឈ្មោះរបស់ព្រះដល់ដី។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែដឹងច្បាស់អំពីភាពឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ព្រះនិងភាពល្អដាច់ខាតរបស់ព្រះ។ ប្រសិនបើយើងជឿលើព្រះដែលមានគ្រប់ព្រះចេស្ដាយើងត្រូវជឿថាព្រះ«មានផែនការតាំងពីការបង្កើតរហូតដល់ទីបញ្ចប់»។ ការធ្វើអន្តរាគមន៍របស់សាតាំងឬកំហុសរបស់មនុស្សមិនផ្លាស់ប្តូរការបង្កើតរបស់ព្រះទេ។
ព្រះបានសម្រេចបំណងប្រាថ្នានៅស្ថានសួគ៌។ ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានចែងនៅក្នុងគម្ពីរយ៉ូហាន (៦:៤០) ។
『 នេះហើយជាបំណងព្រះហឫទ័យនៃព្រះវរបិតាខ្ញុំ គឺឲ្យអស់អ្នកណាដែលឃើញព្រះរាជបុត្រា ហើយក៏ជឿដល់ទ្រង់ បានជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ហើយខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នកនោះរស់ឡើងវិញ នៅថ្ងៃចុងបំផុត។ 』 ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងអេភេសូរ (១: ៤-៥)៖『 តាមដែលទ្រង់បានរើសយើងរាល់គ្នាក្នុងព្រះគ្រីស្ទ តាំងពីមុនកំណើតលោកីយ៍មកប្រយោជន៍ឲ្យយើងរាល់គ្នាបានបរិសុទ្ធ ហើយឥតកន្លែងបន្ទោសបាននៅចំពោះទ្រង់ ដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ពីព្រោះទ្រង់បានតម្រូវយើងរាល់គ្នាទុកជាមុន សម្រាប់ឲ្យទ្រង់បានទទួលយើងជាកូនចិញ្ចឹម ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ តាមបំណងព្រះហឫទ័យទ្រង់ 』
បំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះគឺថាមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលជឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះហើយនេះនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើងតាំងពីមុនកំណើតពិភពលោក។
ព្រះមិនបានធ្វើឱ្យឆន្ទៈនេះសម្រាប់អ្នកដែលបរិសុទ្ធនិងគ្មានគុណធម៌ទេប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលមានកំហុសនិងមិនបរិសុទ្ធ។
មនុស្សដែលមិនស្អាតនិងមិនបរិសុទ្ធគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានចាកចេញពីព្រះ។
ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ចង់មានន័យបែបនេះពេលគ្មានអ្វីកើតឡើងមុនពេលបង្កើត?
នៅពេលដែលយើងនិយាយថាព្រះស្គាល់និងបង្កើតឆន្ទៈនេះអំពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីការបង្កើតវាគឺដូចជាការបង្កើតរបស់ព្រះមិនល្អឥតខ្ចោះទេប៉ុន្តែនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។
នេះនឹងនាំមកនូវលទ្ធផលនៃព្រះដ៏ឧត្ដមហើយឥតប្រយោជន៍។
ការប្រឆាំងរបស់សាថានចំពោះព្រះបានកើតឡើងមុនពេលការបង្កើតពិភពលោក។ និយាយអញ្ចឹងតើវាសមហេតុផលទេក្នុងការនិយាយថាគ្មានអ្វីដែលបានកើតឡើងមុនពេលការបង្កើតពិភពលោកទេហើយវាត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីការបង្កើតហើយថាព្រះបានគ្រោងទុកជាមុន? ប្រសិនបើព្រះបានដឹងជាមុនថាមនុស្សនឹងដួលបន្ទាប់ពីការបង្កើតហេតុអ្វីបានជាគាត់ទុកព្រះរាជបុត្រានៃព្រះសូម្បីតែស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាង? អ្នកដែលមិនជឿលើព្រះរាជបុត្រានៃព្រះត្រូវតែចូលក្នុងនរក។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ស្គាល់ការធ្លាក់ចុះរបស់មនុស្សជាមុនតើព្រះនឹងមិនផ្លាស់ប្តូរវាទេឬអីដូច្នេះមនុស្សមិនដួល? នេះធ្វើឱ្យវាមិនអាចនិយាយបានថា "ព្រះនៃភាពល្អឥតខ្ចោះ" ។
តើនៅពេលណាដែលព្រះជាម្ចាស់មានបំណងដើម្បីស្មានព្រះគ្រីស្ទនិងសង្រ្គោះអស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គ? ពាក្យមុនពេលបង្កើតមានន័យថាអស់កល្បជានិច្ច។ អត្ថន័យនៃភាពអស់កល្បជានិច្ចត្រូវបានយកដោយមនុស្សដែលមានន័យថា "ពេលវេលាគ្មានទីបញ្ចប់" ។ គំនិតរបស់មនុស្សមិនអាចគេចផុតពីរឿងនេះទេ។ ភាពអស់កល្បជានិច្ចមិនអាចត្រូវបានយល់នៅក្នុងគំនិតនៃពេលវេលានិងលំហទេពីព្រោះវាមិននៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណ។
ពិភពពេលវេលានិងលំហគឺខុសគ្នាពីពិភពនៃភាពអស់កល្ប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយមនុស្សព្យាយាមស្វែងយល់អំពីពិភពនៃភាពអស់កល្បដោយផ្អែកលើពិភពលោកនៃពេលវេលានិងលំហ។ ពិភពសម្ភារៈមានដើម្បីបង្ហាញពិភពវិញ្ញាណ។ ព្រះបានបង្កើតពិភពសម្ភារៈសម្រាប់រឿងនេះ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា "ខ្ញុំបានមកដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នកដែលជាប់នៅក្នុងភាពងងឹត។ " អ្នកទោសនៃភាពងងឹតពីដើមជាវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។
ហេតុអ្វីបានជាវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹត? និយាយនៅក្នុងចន (១: ៩) ។
ការប្រឆាំងរបស់សាថានចំពោះព្រះបានកើតឡើងមុនពេលការបង្កើតពិភពលោក។ និយាយអញ្ចឹងតើវាសមហេតុផលទេក្នុងការនិយាយថាគ្មានអ្វីដែលបានកើតឡើងមុនពេលការបង្កើតពិភពលោកទេហើយវាត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីការបង្កើតហើយថាព្រះបានគ្រោងទុកជាមុន? ប្រសិនបើព្រះបានដឹងជាមុនថាមនុស្សនឹងដួលបន្ទាប់ពីការបង្កើតហេតុអ្វីបានជាគាត់ទុកព្រះរាជបុត្រានៃព្រះសូម្បីតែស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាង? អ្នកដែលមិនជឿលើព្រះរាជបុត្រានៃព្រះត្រូវតែចូលក្នុងនរក។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ស្គាល់ការធ្លាក់ចុះរបស់មនុស្សជាមុនតើព្រះនឹងមិនផ្លាស់ប្តូរវាទេឬអីដូច្នេះមនុស្សមិនដួល? នេះធ្វើឱ្យវាមិនអាចនិយាយបានថា "ព្រះនៃភាពល្អឥតខ្ចោះ" ។
តើនៅពេលណាដែលព្រះជាម្ចាស់មានបំណងដើម្បីស្មានព្រះគ្រីស្ទនិងសង្រ្គោះអស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គ? ពាក្យមុនពេលបង្កើតមានន័យថាអស់កល្បជានិច្ច។ អត្ថន័យនៃភាពអស់កល្បជានិច្ចត្រូវបានយកដោយមនុស្សដែលមានន័យថា "ពេលវេលាគ្មានទីបញ្ចប់" ។ គំនិតរបស់មនុស្សមិនអាចគេចផុតពីរឿងនេះទេ។ ភាពអស់កល្បជានិច្ចមិនអាចត្រូវបានយល់នៅក្នុងគំនិតនៃពេលវេលានិងលំហទេពីព្រោះវាមិននៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណ។
ពិភពពេលវេលានិងលំហគឺខុសគ្នាពីពិភពនៃភាពអស់កល្ប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយមនុស្សព្យាយាមស្វែងយល់អំពីពិភពនៃភាពអស់កល្បដោយផ្អែកលើពិភពលោកនៃពេលវេលានិងលំហ។ ពិភពសម្ភារៈមានដើម្បីបង្ហាញពិភពវិញ្ញាណ។ ព្រះបានបង្កើតពិភពសម្ភារៈសម្រាប់រឿងនេះ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា "ខ្ញុំបានមកដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នកដែលជាប់នៅក្នុងភាពងងឹត។ " អ្នកទោសនៃភាពងងឹតពីដើមជាវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។
ហេតុអ្វីបានជាវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹត? និយាយនៅក្នុងចន (១: ៩) ។
『ឯពន្លឺដ៏ពិត នោះគឺជាពន្លឺដែលបំភ្លឺដល់មនុស្សទាំងអស់ ដែលកើតមកក្នុងលោកីយ៍』 ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងយ៉ូហាន
(១: ៥) ។『 ពន្លឺនោះក៏ភ្លឺមកក្នុងសេចក្ដីងងឹត តែសេចក្ដីងងឹតយល់មិនដល់ពន្លឺទេ ។ 』 ភាពងងឹតដូចដែលបានប្រើនៅទីនេះនិងភាពងងឹតដូចដែលត្រូវបានប្រើនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ
(១: ២) គឺមានន័យដូចគ្នា។『ឯផែនដីបានខូច ហើយនៅទទេ មានសុទ្ធតែងងឹតនៅគ្របលើជម្រៅទឹក ហើយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះក៏រេរានៅពីលើទឹក 』
ដោយសារមិនមានពន្លឺដូច្នេះវាកំពុងរះនៅទីងងឹត។
នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានរះនៅក្នុងភាពងងឹតព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលជាពន្លឺនៃជីវិតបានចាំងបំភ្លឺមនុស្សជាតិនៅក្នុងភាពងងឹតដែលបង្ហាញថាព្រះយេស៊ូវបានយាងមកនៅក្នុងភាពងងឹត។
ភាពងងឹតនៅក្នុងលោកុប្បត្តិគឺជាភាពងងឹតរបស់ពិភពលោក។ ពិភពលោកដែលគ្មានព្រះគឺភាពងងឹត។
ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលនៅក្នុងយ៉ូហាន (៦:៦៣):
ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលនៅក្នុងយ៉ូហាន (៦:៦៣):
『 គឺជាវិញ្ញាណដែលឲ្យមានជីវិត រូបសាច់គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ ឯពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវខាងវិញ្ញាណ និងជីវិតវិញ 』
⑤『 សូមផ្តល់អាហារប្រចាំថ្ងៃដល់យើងនៅថ្ងៃនេះ means មានន័យថា“
អោយខ្ញុំចំណីអាហារទៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់”
ដើម្បីអោយព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសំរេចនៅលើផែនដី។
សព្វថ្ងៃនេះមនុស្សភាគច្រើនគិតថា“ អាហារប្រចាំថ្ងៃ”
ជាអាហារសាច់ដែលត្រូវបានបរិភោគរាល់ថ្ងៃ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលនៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ
(៦:២៥)『 ដោយហេតុនេះបានជាខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំឲ្យខ្វល់ខ្វាយនឹងជីវិតដែលនឹងបរិភោគអ្វី ឬនឹងរូបកាយ ដែលនឹងស្លៀកពាក់អ្វីនោះឡើយ ឯជីវិត តើមិនវិសេសជាងចំណីអាហារ ហើយរូបកាយ តើមិនវិសេសជាងសម្លៀកបំពាក់ទេឬអី 』 ហើយព្រះយេស៊ូវក៏មានបន្ទូលនៅក្នុងលូកា
(១២:២៩) ។
『
កុំឲ្យស្វែងរកតែគ្រឿងសម្រាប់បរិភោគ ហើយកុំថប់បារម្ភឡើយ 』 នំប៉័ងនៃជីវិតគឺចាំបាច់សម្រាប់ព្រះហឫទ័យនៃស្ថានសួគ៌ដែលត្រូវធ្វើនៅលើផែនដី។
រឿងដដែលនេះត្រូវបាននិយាយនៅក្នុងយ៉ូហាន (៦:២៧) ។
កុំធ្វើការសំរាប់អាហារស្អុយប៉ុន្តែសម្រាប់អាហារដែលអស់កល្បជានិច្ច។
នំប៉័ងនៃជីវិតគឺជាកិច្ចព្រមព្រៀងដ៏អស់កល្បជានិច្ច
(កិច្ចព្រមព្រៀងដែលមនុស្សទាំងអស់នឹងត្រូវបានសង្គ្រោះដោយគ្រាប់ពូជ) ។
នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទាននំប៉័ងដល់ពួកសិស្សនៅមុនពេលឈើឆ្កាងទ្រង់មានបន្ទូលថា“
នេះគឺជារូបកាយរបស់ខ្ញុំ” ហើយបានអោយពែងនោះថា“
នេះគឺជាសេចក្តីសញ្ញាថ្មីនៅក្នុងឈាមរបស់ខ្ញុំ” ។ កិច្ចព្រមព្រៀងថ្មីគឺជាកិច្ចព្រមព្រៀងដ៏អស់កល្បដែលព្រះមានបន្ទូល។
សេចក្ដីសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចគឺសំដៅទៅលើព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយព្រះអប្រាហាំនិងអ៊ីសាកនិងពូជសន្យា។
នំប៉័ងគឺជាសេចក្ដីសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច។
អ្នកដែលស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវចូលទៅក្នុងសេចក្តីសញ្ញាអស់កល្បរបស់ព្រ
Comments
Post a Comment