អារក្សចេញពីបុរសនោះចូលក្នុងជ្រូក
『កាលទ្រង់បានដល់ស្រុកគេរ៉ាស៊ីន នៅត្រើយម្ខាងហើយ នោះមានមនុស្ស២នាក់ ដែលមានអារក្សចូល គេចេញពីផ្នូរខ្មោចមកជួបនឹងទ្រង់ វាសាហាវណាស់ ដល់ម៉្លេះបានជាគ្មានអ្នកណាហ៊ានដើរតាមផ្លូវនោះទេ នោះវាស្រែកឡើងថា ឱព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះអើយ តើយើងហើយនិងទ្រង់មានការអ្វីនឹងគ្នា តើទ្រង់បានយាងមកទីនេះ ដើម្បីនឹងធ្វើទុក្ខដល់យើងមុនកំណត់ឬអី រីឯនៅទីដែលឆ្ងាយពីវា នោះមានហ្វូងជ្រូកយ៉ាងធំកំពុងតែរកស៊ី ហើយពួកអារក្សនោះក៏ទូលអង្វរទ្រង់ថា បើទ្រង់បណ្តេញយើង សូមអនុញ្ញាត្តឲ្យយើងចូលទៅនៅក្នុងហ្វូងជ្រូកនោះចុះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលតបថា ទៅចុះ វាក៏ចេញទៅចូលក្នុងហ្វូងជ្រូក រួចជ្រូកនាំគ្នាបោលម្នីម្នាតាមភ្នំចោត ធ្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រ លង់ទឹកស្លាប់ទាំងអស់ទៅ ឯពួកអ្នកដែលឃ្វាលវា គេនាំគ្នារត់ចូលទៅក្នុងទីក្រុង រៀបរាប់ប្រាប់ពីគ្រប់ការទាំងនោះ ហើយពីមនុស្ស២នាក់ដែលមានអារក្សចូលផង ចំណែកពួកអ្នកក្រុងនោះទាំងអស់គ្នា ក៏ចេញមកឯព្រះយេស៊ូវ កាលបានឃើញទ្រង់ គេក៏អង្វរឲ្យទ្រង់យាងចេញពីក្រវល់ស្រុកគេទៅ។ 』 (ម៉ាថាយ ៨:
២៨-៣៤)
នេះជាករណីដែលព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅតំបន់កាឌារ៉ា (ការ៉ាសា) កាត់បឹងកាលីឡេ។
តំបន់ហ្គាដារ៉ាគឺជាទីក្រុងដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភមានទីក្រុងតូចៗចំនួន ១០
(ឌែបាបាលី) ពីព្រោះមានទីក្រុងតូចៗនៅក្នុងតំបន់នេះដែលមានសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយក្រិក។
នៅពេលនោះតំបន់ហ្គាឌារ៉ាជាទឹកដីរបស់ស្រុកយូដាដែលមានកងទ័ពរ៉ូម៉ាំងឈរជើងហើយបរិយាកាសក៏ប្រែជាអាក្រក់និងអាក្រក់។
វាក៏មានការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាវប្បធម៌និងគំនិត។
ទឹកដីនៃវប្បធម៌នៃការទទួលទាននិងការឈ្លានពានគឺតំបន់ហ្គាដារ៉ា។
នៅទីនោះសម្រាប់អ្នកដែលបាត់បង់ជំនឿពួកគេនឹងធ្លាក់ខ្លួនឈឺនឿយហត់និងវង្វេង។
ព្រះយេស៊ូនិងពិធីជប់លៀងរបស់ទ្រង់បានទៅដល់តំបន់មាត់សមុទ្រមួយនៅហ្គាដ្រារ៉ា។ ទោះយ៉ាងណានៅទីនោះ«បុរសអារក្សចូលពីរនាក់»បានលេចមកជួបព្រះយេស៊ូ។ ពួកគេទាំងនេះរស់នៅក្នុងទីបញ្ចុះសពគឺសាហាវណាស់គ្មាននរណាម្នាក់អាចទៅទីនោះបានទេ។ ពេលគាត់ឃើញព្រះយេស៊ូគាត់ស្រែកឡើងថា៖ «ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ! តើយើងខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីជាមួយលោក? »។ ហើយសុំឱ្យគាត់កុំបោះបង់ចោលពួកគេប៉ុន្តែត្រូវបញ្ជូនពួកគេទៅជ្រូកដែលនៅក្បែរនោះ។ ពេលព្រះយេស៊ូចាត់ពួកគេអោយទៅមានជ្រូកជាច្រើនបានស្លាប់។ ប្រជាជនបានសុំអោយព្រះយេស៊ូចាកចេញ។
ពាក្យដែលត្រូវខ្មោចមានន័យថាអ្នកដែលមិនស្ថិតនៅក្រោមការណែនាំរបស់ព្រះហើយស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំង។ អ្នកដែលរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់សាតាំង។ នៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់លូកា (៨:៣០) ខ្មោចដែលបានចូលទៅក្នុងជ្រូកត្រូវបានតំណាងជាខ្មោចកងទ័ព។ ខេត្តហ្គាដារ៉ាគឺជាតំបន់តូចមួយដែលជនជាតិភាគតិចជាច្រើនរស់នៅក្នុងតំបន់ធំមួយដែលមានឈ្មោះថា Degaboli ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (១២: ៤៣-៤៥) ។
ព្រះយេស៊ូនិងពិធីជប់លៀងរបស់ទ្រង់បានទៅដល់តំបន់មាត់សមុទ្រមួយនៅហ្គាដ្រារ៉ា។ ទោះយ៉ាងណានៅទីនោះ«បុរសអារក្សចូលពីរនាក់»បានលេចមកជួបព្រះយេស៊ូ។ ពួកគេទាំងនេះរស់នៅក្នុងទីបញ្ចុះសពគឺសាហាវណាស់គ្មាននរណាម្នាក់អាចទៅទីនោះបានទេ។ ពេលគាត់ឃើញព្រះយេស៊ូគាត់ស្រែកឡើងថា៖ «ព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់អើយ! តើយើងខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីជាមួយលោក? »។ ហើយសុំឱ្យគាត់កុំបោះបង់ចោលពួកគេប៉ុន្តែត្រូវបញ្ជូនពួកគេទៅជ្រូកដែលនៅក្បែរនោះ។ ពេលព្រះយេស៊ូចាត់ពួកគេអោយទៅមានជ្រូកជាច្រើនបានស្លាប់។ ប្រជាជនបានសុំអោយព្រះយេស៊ូចាកចេញ។
ពាក្យដែលត្រូវខ្មោចមានន័យថាអ្នកដែលមិនស្ថិតនៅក្រោមការណែនាំរបស់ព្រះហើយស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំង។ អ្នកដែលរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់សាតាំង។ នៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់លូកា (៨:៣០) ខ្មោចដែលបានចូលទៅក្នុងជ្រូកត្រូវបានតំណាងជាខ្មោចកងទ័ព។ ខេត្តហ្គាដារ៉ាគឺជាតំបន់តូចមួយដែលជនជាតិភាគតិចជាច្រើនរស់នៅក្នុងតំបន់ធំមួយដែលមានឈ្មោះថា Degaboli ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (១២: ៤៣-៤៥) ។
『 កាលណាអារក្សអសោចបានចេញពីមនុស្សទៅហើយ នោះវាដើរចុះឡើង នៅកន្លែងហួតហែង ដើម្បីរកទីឈប់សម្រាក តែរកមិនបានសោះ នោះវាគិតថា អញនឹងត្រឡប់ទៅឯផ្ទះអញ ដែលទើបនឹងចេញមកនោះ រួចកាលវាមកដល់ ឃើញផ្ទះនៅទំនេរ បោសស្អាត ហើយតុបតែងយ៉ាងល្អ នោះវាចេញទៅនាំយកអារក្ស៧ទៀត ដែលកាចៗជាងវា មកជាមួយផង ក៏នាំគ្នាចូលទៅនៅទីនោះ ហើយសណ្ឋានក្រោយរបស់មនុស្សនោះ បានអាក្រក់ជាងមុនទៅទៀត ឯមនុស្សដំណអាក្រក់នេះ គេនឹងបានដូច្នោះដែរ។ 』 អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានដោះលែងពីស្រុកអេស៊ីប។
អេហ្ស៊ីបជានិមិត្តរូបពិភពលោក (អំពើបាប) ។ ផារ៉ូមានន័យថាសាតាំង។
ព្រះបានរំដោះអ៊ីស្រាអែលពីសាតាំងនៅក្នុងពិភពលោក។ ហើយព្រះបានប្រទានច្បាប់ដល់អ៊ីស្រាអែល
(ច្បាប់នៃសេចក្តីក្រោធ) ។
នៅពេលខ្មោចកខ្វក់ចេញពីបុរសគាត់បានទៅកន្លែងដែលគ្មានទឹក។ កន្លែងដែលគ្មានទឹកគឺជាទីរហោស្ថាន។ គ្មានពាក្យរបស់ព្រះទេ។ សាសន៍ដទៃគឺគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេ។ ខ្មោចបានចូលទៅក្នុងទឹក (ពួកសាសន៍ដទៃ) ។ ខ្មោចចេញទៅនៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមកដល់។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (១៧:១៨) ។『នោះព្រះយេស៊ូវទ្រង់បន្ទោសដល់អារក្ស ហើយវាក៏ចេញពីក្មេងនោះទៅ រួចក្មេងនោះបានជា ចាប់តាំងពីវេលានោះមក។ 』
នៅពេលខ្មោចកខ្វក់ចេញពីបុរសគាត់បានទៅកន្លែងដែលគ្មានទឹក។ កន្លែងដែលគ្មានទឹកគឺជាទីរហោស្ថាន។ គ្មានពាក្យរបស់ព្រះទេ។ សាសន៍ដទៃគឺគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេ។ ខ្មោចបានចូលទៅក្នុងទឹក (ពួកសាសន៍ដទៃ) ។ ខ្មោចចេញទៅនៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមកដល់។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (១៧:១៨) ។『នោះព្រះយេស៊ូវទ្រង់បន្ទោសដល់អារក្ស ហើយវាក៏ចេញពីក្មេងនោះទៅ រួចក្មេងនោះបានជា ចាប់តាំងពីវេលានោះមក។ 』
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលូកា
(៤:៣៥) ។『ព្រះយេស៊ូវក៏កំហែងវាថា ចូរស្ងៀមចុះ ហើយចេញពីមនុស្សនេះទៅ លុះអារក្សបានផ្តួលអ្នកនោះទៅកណ្តាលពួកគេ នោះក៏ចេញទៅឥតមានធ្វើឲ្យឈឺអ្វីឡើយ 』
ព្រះបានអនុញ្ញាតឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានគេភៀសខ្លួនហើយបានផ្តល់ច្បាប់ដល់ប្រជាជននៅភ្នំស៊ីណាយថា
"នៅពេលវិញ្ញាណមិនស្អាតចេញពីបុរសម្នាក់គាត់ដើរឆ្លងកាត់កន្លែងស្ងួតស្វែងរកកន្លែងសំរាកហើយរកមិនឃើញ"
ដែលមានន័យថាបុរស។ " នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបានចូលមកពួកអ៊ីស្រាអែលបិសាចបានចូលដល់ពួកសាសន៍ដទៃ។
អ៊ីស្រាអែលបានរត់គេចពីព្រះចៅផារ៉ោន (សាតាំង) ហើយរស់នៅតាមពាក្យនៃក្រឹត្យវិន័យ។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនរស់នៅស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេនោះបិសាចនឹងចូលម្តងទៀត។
ព្រះបានពណ៌នាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថាជា«កងទ័ពរបស់ខ្ញុំ»។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងនិក្ខមនំ (៧: ៤) ។
ព្រះបានពណ៌នាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថាជា«កងទ័ពរបស់ខ្ញុំ»។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងនិក្ខមនំ (៧: ៤) ។
『តែផារ៉ោននឹងមិនស្តាប់តាមឯងទេ រួចអញនឹងដាក់ដៃអញលើស្រុកអេស៊ីព្ទ ហើយនិងនាំពួកកងរបស់អញ គឺជារាស្ត្រអញ ជាពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទទៅ ដោយការវិនិច្ឆ័យយ៉ាងធំ 』ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយដោយសារពួកវិញ្ញាណកំណាចស្ថិតនៅក្នុងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលពេលពួកគេនៅស្រុកអេស៊ីបពួកបិសាចនៅតែបង្ហាញខ្លួនជាកងទ័ព។
បិសាចកងទ័ពនិយាយថា
"នៅពេលវិញ្ញាណមិនស្អាតចេញពីបុរសម្នាក់គាត់ដើរកាត់កន្លែងស្ងួតរកកន្លែងសំរាកតែរកមិនឃើញសោះ"
។
កន្លែងស្ងួតគឺជាកន្លែងដែលគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ខ្មោចកងទ័ពចេញមកដោយសារព្រះយេស៊ូបានប្រាប់ខ្មោចអោយចេញមក។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងម៉ាកុស (៥:១០) ។『នោះវាទទូចអង្វរសូមកុំឲ្យទ្រង់បណ្តេញវារាល់គ្នាចេញពីស្រុកនោះឡើយ.』 ប៉ុន្តែនៅក្នុងលូកា (៨:៣១)『អារក្សទាំងនោះក៏សូមអង្វរ កុំឲ្យទ្រង់បង្គាប់វា ឲ្យចុះទៅក្នុងជង្ហុកធំឡើយ 』 និយាយម្យ៉ាងទៀតវាមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាប់ការវិនិច្ឆ័យទេដូច្នេះគាត់បានស្នើសុំឱ្យអនុញ្ញាតឱ្យខ្មោចកងទ័ពចូលក្នុងជ្រូកមិនមែនដើម្បីវិនិច្ឆ័យ។ ព្រះយេស៊ូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវា។
និយាយអញ្ចឹង,
កន្លែងស្ងួតគឺជាកន្លែងដែលគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ខ្មោចកងទ័ពចេញមកដោយសារព្រះយេស៊ូបានប្រាប់ខ្មោចអោយចេញមក។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងម៉ាកុស (៥:១០) ។『នោះវាទទូចអង្វរសូមកុំឲ្យទ្រង់បណ្តេញវារាល់គ្នាចេញពីស្រុកនោះឡើយ.』 ប៉ុន្តែនៅក្នុងលូកា (៨:៣១)『អារក្សទាំងនោះក៏សូមអង្វរ កុំឲ្យទ្រង់បង្គាប់វា ឲ្យចុះទៅក្នុងជង្ហុកធំឡើយ 』 និយាយម្យ៉ាងទៀតវាមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាប់ការវិនិច្ឆ័យទេដូច្នេះគាត់បានស្នើសុំឱ្យអនុញ្ញាតឱ្យខ្មោចកងទ័ពចូលក្នុងជ្រូកមិនមែនដើម្បីវិនិច្ឆ័យ។ ព្រះយេស៊ូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវា។
និយាយអញ្ចឹង,
『ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលតបថា ទៅចុះ វាក៏ចេញទៅចូលក្នុងហ្វូងជ្រូក រួចជ្រូកនាំគ្នាបោលម្នីម្នាតាមភ្នំចោត ធ្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រ លង់ទឹកស្លាប់ទាំងអស់ទៅ.』(ម៉ាថាយ ៨:៣២)
បឹងជានិមិត្តរូបនៃច្បាប់។ ការស្លាប់នៅក្នុងបឹងគឺត្រូវវិនិច្ឆ័យដោយច្បាប់។ ដូច្នេះបឹងក៏ជាកន្លែងដែលអ្នកស្លាប់ស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់ដែរ។ ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានេះកងទ័ពអេហ្ស៊ីបត្រូវបានដឹកនាំនិងស្លាប់ទាំងអស់។
តើនរណាជាជ្រូក? សត្វជ្រូកគឺជាអ្នកច្បាប់។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលខកខានមិនបានស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទហើយជឿលើច្បាប់។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (៧: ៦) ។
បឹងជានិមិត្តរូបនៃច្បាប់។ ការស្លាប់នៅក្នុងបឹងគឺត្រូវវិនិច្ឆ័យដោយច្បាប់។ ដូច្នេះបឹងក៏ជាកន្លែងដែលអ្នកស្លាប់ស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់ដែរ។ ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានេះកងទ័ពអេហ្ស៊ីបត្រូវបានដឹកនាំនិងស្លាប់ទាំងអស់។
តើនរណាជាជ្រូក? សត្វជ្រូកគឺជាអ្នកច្បាប់។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលខកខានមិនបានស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទហើយជឿលើច្បាប់។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (៧: ៦) ។
『កុំឲ្យរបស់បរិសុទ្ធដល់ឆ្កែ ឬបោះកែវមុក្តារបស់ខ្លួននៅមុខជ្រូកឡើយ ក្រែងវាជាន់ឈ្លី រួចត្រឡប់ស្ទុះមកខ្វេះអ្នកវិញ។ 』 ព្រះបានអនុញ្ញាតឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានគេភៀសខ្លួនប៉ុន្តែមិនមានអ្វីបរិភោគនៅវាលរហោស្ថានហើយពួកគេបានត្អូញត្អែរថាពួកគេនឹងវិលត្រឡប់ទៅស្រុកអេស៊ីបវិញ។
នេះជារបៀបដែលឆ្កែនិងជ្រូកមានឥរិយាបទ។
ព្រះជាម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតអោយនរណាម្នាក់ចូលទឹកដីកាណានបានឡើយលើកលែងតែយ៉ូស្វេកាលែបនិងកូនចៅដែលកើតនៅវាលរហោស្ថាន។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (២៤:១៦) ។『 នោះត្រូវឲ្យពួកអ្នកដែលនៅស្រុកយូដារត់ចេញទៅឯភ្នំ 』 ដល់ពេលដែលព្រះយេស៊ូត្រូវយាងត្រឡប់មកវិញ។ អ្នកនៅស្រុកយូដានៅតែជាអ្នកដែលរស់នៅស្របច្បាប់។ ច្បាប់គឺរហូតដល់ជំនាន់របស់ព្យាការីយ៉ូហាន។ ពេលនោះពួកអារក្សបានចូលទៅក្នុងទីបញ្ចុះសពរបស់សាសន៍ដទៃហើយដេញវាដោយព្រះយេស៊ូថា៖ ពេលណាគាត់មកដល់គាត់ឃើញថានៅទទេរយំសោកនិងស្លៀកពាក់។ ផ្ទះនោះស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានឹងអ៊ីស្រាអែលដែលគ្មានក្រឹត្យវិន័យនិងគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ចាប់តាំងពីច្បាប់នេះគឺរហូតមកដល់សម័យលោក John ច្បាប់ត្រូវបានបញ្ចប់។ ខ្មោចទាហានចូលក្នុងជ្រូក។ ហើយវាត្រូវបានគេកប់នៅក្រោមសមុទ្រ។ អ្នកស្លាប់ទាំងអស់ដោយសារពួកគេមិនមានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ គេនិយាយថាពួកគេជឿលើព្រះយេស៊ូសព្វថ្ងៃនេះប៉ុន្តែអ្នកដែលរស់នៅស្របច្បាប់គឺជាអ្នកដែលបានចូលជ្រូក។ មិនត្រឹមតែជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនិយាយប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវក៏មានបន្ទូលអំពីបិសាចយោធាដល់អ្នកដែលគិតនិងជឿតាមច្បាប់នៅក្នុងព្រះវិហារផងដែរ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងរ៉ូម (២: ១២-១៣) ។『ព្រោះអស់អ្នកណាដែលបានធ្វើបាបឥតស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យ នោះនឹងត្រូវវិនាសទៅឥតក្រឹត្យវិន័យដែរ ហើយអស់អ្នកណាដែលបានធ្វើបាបក្នុងបន្ទុកក្រឹត្យវិន័យ នោះនឹងត្រូវក្រឹត្យវិន័យជំនុំជម្រះវិញ (ដ្បិតពួកអ្នកដែលគ្រាន់តែស្តាប់ក្រឹត្យវិន័យ នោះមិនមែនឈ្មោះថាសុចរិត នៅចំពោះព្រះឡើយ គឺបានរាប់ជាសុចរិតតែពួកអ្នក ដែលប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យប៉ុណ្ណោះទេ 』 អ្នកដែលព្យាយាមរក្សាក្រឹត្យវិន័យត្រូវវិនិច្ឆ័យតាមក្រឹត្យវិន័យ។ មនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅស្របតាមច្បាប់ត្រូវបានវិនិច្ឆ័យ។ ដូច្នេះមនុស្សស្របច្បាប់ត្រូវស្លាប់ដូចជាសត្វស្វាស្វាងាប់នៅលើបឹង។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថានៅក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ (២៤:១៦) ។『 នោះត្រូវឲ្យពួកអ្នកដែលនៅស្រុកយូដារត់ចេញទៅឯភ្នំ 』 ដល់ពេលដែលព្រះយេស៊ូត្រូវយាងត្រឡប់មកវិញ។ អ្នកនៅស្រុកយូដានៅតែជាអ្នកដែលរស់នៅស្របច្បាប់។ ច្បាប់គឺរហូតដល់ជំនាន់របស់ព្យាការីយ៉ូហាន។ ពេលនោះពួកអារក្សបានចូលទៅក្នុងទីបញ្ចុះសពរបស់សាសន៍ដទៃហើយដេញវាដោយព្រះយេស៊ូថា៖ ពេលណាគាត់មកដល់គាត់ឃើញថានៅទទេរយំសោកនិងស្លៀកពាក់។ ផ្ទះនោះស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានឹងអ៊ីស្រាអែលដែលគ្មានក្រឹត្យវិន័យនិងគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ចាប់តាំងពីច្បាប់នេះគឺរហូតមកដល់សម័យលោក John ច្បាប់ត្រូវបានបញ្ចប់។ ខ្មោចទាហានចូលក្នុងជ្រូក។ ហើយវាត្រូវបានគេកប់នៅក្រោមសមុទ្រ។ អ្នកស្លាប់ទាំងអស់ដោយសារពួកគេមិនមានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ គេនិយាយថាពួកគេជឿលើព្រះយេស៊ូសព្វថ្ងៃនេះប៉ុន្តែអ្នកដែលរស់នៅស្របច្បាប់គឺជាអ្នកដែលបានចូលជ្រូក។ មិនត្រឹមតែជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនិយាយប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវក៏មានបន្ទូលអំពីបិសាចយោធាដល់អ្នកដែលគិតនិងជឿតាមច្បាប់នៅក្នុងព្រះវិហារផងដែរ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងរ៉ូម (២: ១២-១៣) ។『ព្រោះអស់អ្នកណាដែលបានធ្វើបាបឥតស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យ នោះនឹងត្រូវវិនាសទៅឥតក្រឹត្យវិន័យដែរ ហើយអស់អ្នកណាដែលបានធ្វើបាបក្នុងបន្ទុកក្រឹត្យវិន័យ នោះនឹងត្រូវក្រឹត្យវិន័យជំនុំជម្រះវិញ (ដ្បិតពួកអ្នកដែលគ្រាន់តែស្តាប់ក្រឹត្យវិន័យ នោះមិនមែនឈ្មោះថាសុចរិត នៅចំពោះព្រះឡើយ គឺបានរាប់ជាសុចរិតតែពួកអ្នក ដែលប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យប៉ុណ្ណោះទេ 』 អ្នកដែលព្យាយាមរក្សាក្រឹត្យវិន័យត្រូវវិនិច្ឆ័យតាមក្រឹត្យវិន័យ។ មនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅស្របតាមច្បាប់ត្រូវបានវិនិច្ឆ័យ។ ដូច្នេះមនុស្សស្របច្បាប់ត្រូវស្លាប់ដូចជាសត្វស្វាស្វាងាប់នៅលើបឹង។
Comments
Post a Comment