មានបុរសម្នាក់នៅទីនោះដែលមានជំងឺសាមសិបប្រាំបីឆ្នាំ។


 
ក្រោយនោះមក មានបុណ្យរបស់សាសន៍យូដា ហើយព្រះយេស៊ូវទ្រង់យាងឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម  រីឯនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ជិតទ្វារចៀម នោះមានស្រះ ដែលភាសាហេព្រើរ ហៅថា បេថែសដា មានសាលាសំណាក់  មានមនុស្សសន្ធឹកដេកនៅក្នុងសាលាទាំងនោះ ខ្លះឈឺ ខ្លះខ្វាក់ ខ្លះខ្វិន ខ្លះស្វិត គេរង់ចាំទឹកកម្រើកឡើង  ដ្បិតជួនណាមានទេវតាចុះមកកូរទឹកក្នុងស្រះនោះ លុះក្រោយដែលបានកូរស្រេចហើយ នោះអ្នកណាដែលចុះទៅមុនគេ ក៏បានជាស្អាត ទោះបើឈឺរោគអ្វីក៏ដោយ  នៅទីនោះ មានមនុស្សម្នាក់ដែលឈឺ៣៨ឆ្នាំមកហើយ  កាលព្រះយេស៊ូវឃើញគាត់ដេកនៅ ហើយបានជ្រាបថា គាត់នៅយ៉ាងនោះជាយូរមកហើយ នោះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា តើអ្នកចង់បានជាទេ  អ្នកជំងឺនោះទូលឆ្លើយថា លោកម្ចាស់អើយ ខ្ញុំគ្មានអ្នកណានឹងដាក់ខ្ញុំទៅក្នុងស្រះ ក្នុងកាលដែលទឹកបានកម្រើកឡើងនោះទេ ហើយកំពុងដែលខ្ញុំចុះទៅ នោះក៏មានម្នាក់ទៀតចុះទៅមុនខ្ញុំយ៉ូហាន ៥: ១-៧)
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងរ៉ូម (២: ២៨-២៩) ។ ដំណើរដែលហៅថាសាសន៍យូដា នោះមិនមែនចំពោះតែអ្នកណាដែលមានទីសម្គាល់ខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ហើយការកាត់ស្បែកសោតក៏មិនមែនចំពោះតែសាច់ខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះដែរ  រីឯសាសន៍យូដាដ៏ពិតប្រាកដ នោះគឺខាងក្នុងវិញ ហើយការកាត់ស្បែកក៏នៅក្នុងចិត្ត ខាងព្រលឹងវិញ្ញាណដែរ មិនមែនតាមតែន័យពាក្យប៉ុណ្ណោះទេ មនុស្សយ៉ាងនោះតែងមានសេចក្ដីសរសើរ មិនមែនមកពីមនុស្ស គឺពីព្រះវិញ។


ចំពោះព្រះអ៊ីស្រាអែលមានន័យថាប្រជាជនទាំងអស់។ ជនជាតិយូដាដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ខ្លះនៃពិភពលោកគឺជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតែអ្នកដែលបានកើតជាថ្មីក្នុងរូបកាយជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគឺពិត។ សាវ័កប៉ូលបានពន្យល់ថានេះគឺជាអ៊ីស្រាអែលខាងក្នុង។
ថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់ជនជាតិយូដារួមមានបុណ្យរំលងបុណ្យថ្ងៃទីហាសិបនិង Sukkot ។ ថ្ងៃឈប់សម្រាកទាក់ទងនឹងនិក្ខមនំ។ ប៉ុន្ដែនៅបុណ្យនោះលោកយេស៊ូបានឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់ជនជាតិយូដាមានន័យថាមនុស្សដែលបានចាកចេញពីព្រះដើម្បីដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះដើម្បីស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទតាមរយៈច្បាប់។ ដោយរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាកពួកគេកំពុងសំឡឹងមើលទៅព្រះគ្រីស្ទ។ ទឹកដីស្រុកកាណានតំណាងអោយព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែការចាកចេញនេះមិនបានចូលស្រុកកាណានលើកលែងតែយ៉ូស្វេកាលែបនិងកូន ៗ ដែលកើតនៅវាលរហោស្ថាន។
ព្រះអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេវង្វេងនៅវាលរហោស្ថានអស់រយៈពេល ៤០ ឆ្នាំ។ ហើយទោះបីជាព្រះបានបង្ហាញអព្ភូតហេតុជាច្រើនដល់ពួកគេក៏ដោយពួកគេបានល្បងលព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះគម្ពីរចែងនៅក្នុងហេព្រើរ (៣: ៧-១១) ។

ដូច្នេះ ចូរប្រយ័តបងប្អូនអើយ ក្រែងមានពួកអ្នករាល់គ្នាណាមួយមានចិត្តអាក្រក់ ដោយមិនជឿ ព្រមទាំងបោះបង់ចោលព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់នៅ ដូចជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានមានព្រះបន្ទូលថា «នៅថ្ងៃនេះ បើឯងរាល់គ្នាសំឡេងទ្រង់  នោះកុំឲ្យតាំងចិត្តរឹងរូសឡើយ ដូចកាលគ្រាបះបោរ នៅថ្ងៃដែលមានសេចក្ដីល្បួង នៅក្នុងទីរហោស្ថាន  ជាកន្លែងដែលពួកអយ្យកោឯងរាល់គ្នាបានល្បងអញ ទាំងសាកអញមើល ហើយក៏ឃើញការអញធ្វើ នៅរវាង៤០ឆ្នាំផងនោះ  ដូច្នេះ អញក៏គ្នាន់ក្នាញ់នឹងមនុស្សដំណនោះ ហើយនិយាយថា វារាល់គ្នាចេះតែមានចិត្តវង្វេងជាដរាប ហើយមិនបានស្គាល់ផ្លូវរបស់អញសោះ

ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងអេម៉ុស (៥: ២៥-២៧) ។ពួកវង្សអ៊ីស្រាអែលអើយ យញ្ញបូជា និងតង្វាយម្សៅ ដែលឯងរាល់គ្នាបានថ្វាយនៅទីរហោស្ថានក្នុងរវាង៤០ឆ្នាំនោះ តើបានថ្វាយដល់អញពិត អើឯងរាល់គ្នាបានលីសែងបារាំនៃម៉ូឡុក ជាព្រះរបស់ឯង និងគីឃុន ជារូបព្រះរបស់ឯង ព្រមទាំងផ្កាយរបស់ព្រះដែលឯងរាល់គ្នាបានធ្វើសម្រាប់ខ្លួនវិញ  ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាដែលទ្រង់ព្រះនាមជាព្រះនៃពួកពលបរិវារ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា អញនឹងឲ្យឯងរាល់គ្នាត្រូវទៅជាឈ្លើយខាងនាយក្រុងដាម៉ាស។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនបានគោរពតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនៅទីរហោស្ថាននិងគោរពបូជារូបព្រះ។
ប្រជាជនជ្វីហ្វប្រារព្ធពិធីនេះសម្រាប់ហេតុផលដូចតទៅនេះ: នៅពេលនៃការចាកចេញរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលពួកគេមិនជឿលើការសន្យារបស់ព្រះទេហើយពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញនៅទីរហោស្ថាន។ ដូច្នេះដើម្បីកុំអោយធ្វើខុសម្តងទៀតពួកគេរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាក។
ព្រះគម្ពីរចែងនៅក្នុងហេព្រើរ (៣: ១៦-១៩) ។ចុះតើអ្នកណាដែល រួចកើតបះបោរនោះ តើមិនមែនជាអស់អ្នក ដែលលោកម៉ូសេបាននាំចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទទេអី  តើទ្រង់គ្នាន់ក្នាញ់នឹងអ្នកណា នៅរវាង៤០ឆ្នាំនោះ តើមិនមែននឹងអស់អ្នកដែលបានធ្វើបាប ដែលសាកសពរបស់គេបានដួល នៅទីរហោស្ថានទេអី ហើយតើទ្រង់បានស្បថនឹងអ្នកណាថា «វារាល់គ្នាមិនត្រូវចូល ទៅក្នុងសេចក្ដីសម្រាក របស់អញសោះឡើយ» បើមិនមែននឹងអស់អ្នក ដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ទេ ដូច្នេះ យើងឃើញថា អ្នកទាំងនោះពុំអាចនឹងចូលបានទេ ដោយព្រោះគេមិនជឿ។

គោលបំណងនៃការធ្វើដំណើររបស់លោកយេស៊ូទៅក្រុងយេរូសាឡិមក្នុងឱកាសបុណ្យគឺដើម្បីបង្ហាញស្ថានភាពរបស់អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះយេស៊ូយាងទៅស្រះមួយឈ្មោះបេតសាដាក្បែរខ្លោងទ្វារក្រុងយេរូសាឡឹម។ [រង់ចាំការផ្លាស់ប្តូរទឹក។ នៅគ្រានោះមានទេវតាមួយរូបចុះមកក្នុងទឹកកំរើកទឹក។ ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ឈឺចុកចាប់យ៉ាងខ្លាំងមុនដំបូងទឹកបានធ្វើអោយគាត់ជាសះស្បើយពីជំងឺទាំងអស់។
នេះជាជំនឿឆ្វេង។ នេះជាអ្វីដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមាន។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាជនជាតិយូដាដែលបានវង្វេងនៅទីរហោឋានអស់ ៤០ ឆ្នាំ។ អ្នកជម្ងឺដែលមានអាយុ ៣៨ ឆ្នាំសំដៅទៅលើរយៈពេលដែលនិយាយនៅក្នុងចោទិយកថា (២:១៤) ។

វេលាដែលយើងរាល់គ្នាបានដើរពីកាដេស-បារនា ដរាបដល់បានឆ្លងស្ទឹងសេរេត នោះអស់ចំនួន៣៨ឆ្នាំ ទាល់តែតំណមនុស្សជំនាញក្នុងចម្បាំងទាំងនោះ បានសាបសូន្យពីពួកយើងទៅ ដូចជាព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ស្បថនឹងគេ

អ្នកជម្ងឺអាយុ ៣៨ ឆ្នាំតំណាងឱ្យអ៊ីស្រាអែលនៅច្រកចូលស្រុកកាណានដែលបានបោះបង់ចោលការសន្យារបស់ព្រះ។ ទាហានទាំងអស់បានវង្វេងនៅទីរហោស្ថានអស់រយៈពេល ៣៨ ឆ្នាំហើយបានស្លាប់។ ចាប់តាំងពីអ៊ីស្រាអែលបានចំណាយពេលប្រហែលពីរឆ្នាំពីការចាកចេញទៅកាដេសបារនានាវាត្រូវបានគេនិយាយថាពួកគេមានអាយុសែសិបឆ្នាំគិតចាប់ពីពេលនៃការចាកចេញហើយចូលទឹកដីកាណាន។
ព្រះយេស៊ូវប្រាប់អ៊ីស្រាអែលថាអ្នកមានអាយុ ៣៨ ឆ្នាំហើយ។ ដូចជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើរូបកូនគោមាសនៅពីមុខភ្នំស៊ីណាយឥឡូវនេះពួកគេជឿលើរូបព្រះនិងអបិយជំនឿ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា“ តើអ្នកចង់បានជាទេឬ? ពាក្យថា "សះស្បើយ" មានន័យថា "ហាយ៉ា" ជាភាសាហេព្រើរ "រស់នៅ" ។ ដូច្នេះវាមានន័យថា "តើអ្នកចង់រស់នៅទេ?" ដែលប្រាប់ពួកគេថាអ្នកបានស្លាប់ហើយ។ ដោយមិននិយាយទៅកាន់អ្នកជម្ងឺអ្នកជម្ងឺបាននិយាយថា“ លោកម្ចាស់អើយពេលទឹកមានបញ្ហាខ្ញុំមិនអាចដាក់ខ្ញុំទៅក្នុងអាងទឹកបានទេតែពេលខ្ញុំកំពុងមកដល់មានអ្នកផ្សេងទៀតចុះមកចំពោះខ្ញុំ” ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនស្គាល់ព្រះមេស្ស៊ីទេ។ ដែលបានមកជួយសង្គ្រោះពួកគេប៉ុន្តែបានបង្ហាញពីការពឹងផ្អែករបស់គាត់ទៅលើជំនឿឆ្វេង។ ជំនឿឆ្វេងរបស់ពួកគេគឺជឿលើព្រះមែស៊ីដែលពួកគេគិត។
ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា "ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖" ចូរក្រោកឡើងយកគ្រែស្នែងរបស់អ្នកដើរទៅ។ ភ្លាមនោះបុរសនោះបានជាភ្លាមគាត់ក៏យកគ្រែស្នែងរបស់គាត់ដើរទៅ។ ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃសប្ប័ទ។ "គ្រែរបស់អ្នក (អង្គុយ រយៈពេល ៣៨ ឆ្នាំ) តំណាង ឲ្យ អ៊ីស្រាអែល។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងអេម៉ុស (៣:១២) ។

ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា អ្នកគង្វាលដោះជើង និងត្រចៀកកំណាត់ ចេញពីមាត់សិង្ហយ៉ាងណា នោះពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលដែលអង្គុយនៅទីកៀនដំណេក ហើយលើខ្នើយកំណល់ធ្វើពីសូត្រ នៅក្នុងក្រុងសាម៉ារីនឹងបានដោះឲ្យរួចយ៉ាងនោះដែរ។ ហោរាអេម៉ុសនិយាយអំពីអ៊ីស្រាអែល៖ អ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅជាតិសាសន៍នានាប៉ុន្តែអ៊ីស្រាអែលនឹងត្រូវបានស្តារឡើងវិញនៅពេលអនាគតដោយព្រះគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះគ្រែរបស់អ្នកគឺអ៊ីស្រាអែលបានបង្ហាញដោយព្យាការីអេម៉ុស។ អេម៉ុសប្រាប់ពួកគេថាលោកយេស៊ូគ្រិស្ដនឹងសង្គ្រោះអ៊ីស្រាអែលពេលមានបញ្ហានៅអនាគត។ (ការស្ដារឡើងវិញរបស់អ៊ីស្រាអែលនៅការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះយេស៊ូ) ក្នុងពេលនេះវាមានន័យថាអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានបំផ្លាញនិងរាយប៉ាយ។ បុរសអាយុ ៣៨ ឆ្នាំបានជាសះស្បើយនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក។
ថ្ងៃឈប់សម្រាកមិនមែនជាគំនិតនៃការឈប់សំរាកទេប៉ុន្តែគឺជាការចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ព្រះយេស៊ូវនឹងប្រទានថ្ងៃឈប់សម្រាកដល់អ្នកមានអាយុ ៣៨ ឆ្នាំ។ ថ្ងៃឈប់សម្រាកគឺផ្តល់ដល់ពួកសាសន៍ដទៃក៏ដូចជាពួកយូដា។ ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះអម្ចាស់នៃថ្ងៃឈប់សម្រាក។ អ្នកដែលមិនរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវមិនបានចូលថ្ងៃឈប់សម្រាកទេ។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងម៉ាកុស (១:១៥) ។ ពេលវេលាបានសម្រេចហើយ នគរព្រះជិតមកដល់ ដូច្នេះ ចូរប្រែចិត្ត ហើយជឿដំណឹងល្អចុះ។ ម៉ោង​ប៉ុន្មាន​ហើយ? នេះជាពេលវេលាសំរាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាងបំពេញនូវតម្រូវការនៃច្បាប់ដោយផ្តល់នូវថ្ងៃឈប់សម្រាកដល់អ្នកដែលប្រែចិត្តហើយចូលក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ អ្នកជម្ងឺដែលមានអាយុ ៣៨ ឆ្នាំតំណាងឱ្យអ៊ីស្រាអែលប៉ុន្តែសំដៅទៅលើមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅក្រៅព្រះគ្រីស្ទ។
ជនជាតិយូដានិយាយទៅកាន់អ្នកឈឺថា៖

ដូច្នេះ ពួកសាសន៍យូដា គេស្តីឲ្យអ្នកដែលបានជាថា ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាក អ្នកគ្មានច្បាប់នឹងលីគ្រែទៅទេ (យ៉ូហាន ៥:១០) បុរសអាយុ ៣៨ ឆ្នាំត្រូវបានឆ្លើយ។ តែអ្នកដែលបានជាមិនស្គាល់ជាអ្នកណាទេ ពីព្រោះព្រះយេស៊ូវទ្រង់យាងទៅបាត់ហើយ ក៏មានមនុស្សសន្ធឹកនៅទីនោះដែរ(យ៉ូហាន ៥:១៣)
អ្នកជម្ងឺបានជាសះស្បើយប៉ុន្តែជនជាតិយូដានិងសាសន៍ដទៃនៅតែមិនដឹងពីអត្ថន័យនៃថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ពីរថ្ងៃក្រោយមកព្រះយេស៊ូបានជួបអ្នកឈឺ។ ហើយព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់គាត់ថា“ កុំធ្វើបាបទៀតឡើយ” ។ អ្នកជម្ងឺអាយុ ៣៨ ឆ្នាំម្នាក់បានជួបព្រះយេស៊ូនៅក្នុងព្រះវិហារ។ ព្រះយេស៊ូវតំណាងប្រាសាទ។ អស់អ្នកដែលចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទក្លាយជាអ្នកទទួលនូវថ្ងៃឈប់សម្រាក។

 

Comments

Popular posts from this blog

(5) Abraham and the Covenant of the Torch

សំនួរ 66. តើការរួបរួមនៃអ្នករើសតាំងជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទជាអ្វី?

សំណួរទី 44. តើព្រះគ្រិស្តត្រូវបំពេញមុខងាររបស់បូជាចារ្យដោយរបៀបណា?