ធម្មទានលើភ្នំព្រះយេស៊ូវ (១)
『ាលបានឃើញហ្វូងមនុស្ស ទ្រង់ក៏យាងឡើងទៅលើភ្នំ រួចកាលបានគង់ចុះហើយ នោះពួកសិស្សចូលមកឯទ្រង់ ហើយទ្រង់បើកព្រះឱស្ឋបង្រៀនគេថា មានពរហើយ អស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីកំសត់ ខាងឯវិញ្ញាណ ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌ជារបស់ផងអ្នកទាំងនោះ មានពរហើយ អស់អ្នកដែលយំសោក ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានសេចក្ដីកំសាន្តចិត្ត មានពរហើយ អស់អ្នកដែលស្លូតត្រង់ ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងគ្រងផែនដីជាមរដក មានពរហើយ អស់អ្នកដែលស្រេកឃ្លាននូវសេចក្ដីសុចរិត ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានឆ្អែត មានពរហើយ អស់អ្នកដែលមានចិត្តមេត្តាករុណា ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានសេចក្ដីមេត្តាករុណាវិញ មានពរហើយ អស់អ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានឃើញព្រះ មានពរហើយ អស់អ្នកដែលផ្សះផ្សាគេ ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានហៅជាកូនរបស់ព្រះ មានពរហើយ អស់អ្នកដែលត្រូវគេបៀតបៀន ដោយព្រោះសេចក្ដីសុចរិត ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌ជារបស់ផងអ្នកទាំងនោះ អ្នករាល់គ្នាមានពរ ក្នុងកាលដែលគេជេរ បៀតបៀន ហើយនិយាយបង្ខុសគ្រប់ទាំងសេចក្ដីអាក្រក់ពីអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះខ្ញុំ ចូរមានចិត្តអំណរ ហើយរីករាយជាខ្លាំងចុះ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាមានរង្វាន់ជាធំនៅឯស្ថានសួគ៌ ពីព្រោះគេក៏បានធ្វើទុក្ខដល់ពួកហោរា ដែលនៅមុនអ្នករាល់គ្នាបែបដូច្នោះដែរ។ 』 (ម៉ាថាយ ៥: ១-១២)
អ្នកគួរតែស៊ាំជាមួយពរ។ ច្បាប់ (ច្បាប់នៃសេចក្តីក្រោធ) ប្រាប់មនុស្សទាំងអស់ថាពួកគេជាមនុស្សមានបាប។ ប្រសិនបើមនុស្សមិនរកឃើញព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងច្បាប់ពួកគេនៅតែជាមនុស្សមានបាប។ មានពរហើយអស់អ្នកដែលរកឃើញព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងក្រិត្យវិន័យ។ ប្រភពនៃព្រះពរគឺព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងរ៉ូម (៣: ១៩-២០) ។『រីឯគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលក្រឹត្យវិន័យបង្គាប់ នោះយើងដឹងថា បង្គាប់ដល់តែពួកអ្នកដែលនៅក្នុងបន្ទុកក្រឹត្យវិន័យទេ ដើម្បីឲ្យគ្រប់ទាំងមាត់ត្រូវបិទ ហើយឲ្យលោកីយ៍ទាំងមូលជាប់មានទោសនៅចំពោះព្រះ ហេតុនោះបានជាគ្មានមនុស្សណាបានរាប់ជាសុចរិត នៅចំពោះទ្រង់ ដោយអាងការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ ដ្បិតក្រឹត្យវិន័យគ្រាន់តែសម្ដែងឲ្យស្គាល់អំពើបាបប៉ុណ្ណោះ។ 』
អ្នកគួរតែស៊ាំជាមួយពរ។ ច្បាប់ (ច្បាប់នៃសេចក្តីក្រោធ) ប្រាប់មនុស្សទាំងអស់ថាពួកគេជាមនុស្សមានបាប។ ប្រសិនបើមនុស្សមិនរកឃើញព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងច្បាប់ពួកគេនៅតែជាមនុស្សមានបាប។ មានពរហើយអស់អ្នកដែលរកឃើញព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងក្រិត្យវិន័យ។ ប្រភពនៃព្រះពរគឺព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងរ៉ូម (៣: ១៩-២០) ។『រីឯគ្រប់ទាំងសេចក្ដីដែលក្រឹត្យវិន័យបង្គាប់ នោះយើងដឹងថា បង្គាប់ដល់តែពួកអ្នកដែលនៅក្នុងបន្ទុកក្រឹត្យវិន័យទេ ដើម្បីឲ្យគ្រប់ទាំងមាត់ត្រូវបិទ ហើយឲ្យលោកីយ៍ទាំងមូលជាប់មានទោសនៅចំពោះព្រះ ហេតុនោះបានជាគ្មានមនុស្សណាបានរាប់ជាសុចរិត នៅចំពោះទ្រង់ ដោយអាងការប្រព្រឹត្តតាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ ដ្បិតក្រឹត្យវិន័យគ្រាន់តែសម្ដែងឲ្យស្គាល់អំពើបាបប៉ុណ្ណោះ។ 』
អ្នកដែលដឹងថាខ្លួនជាមនុស្សមានបាបគឺខ្សោយខាងស្មារតី។
អ្វីដែលច្បាប់ប្រាប់យើងគឺថាព្រលឹងអ្នកក្រ។ នៅក្នុងប្រទេសអ៊ីស្រាអែល“ អ្នកក្រ”
សំដៅទៅលើរដ្ឋមួយដែលគ្មានដីហូបចុកនិងរស់នៅ។
នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញពីស្រុកអេស៊ីបចូលទឹកដីកាណានព្រះបានបែងចែកទឹកដីជាកុលសម្ព័ន្ធ។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយយូរ ៗ ទៅការផ្លាស់ប្តូរបានកើតឡើង។
ដីនេះត្រូវបានលក់ដោយមូលហេតុជាច្រើនដោយមិនមានដីសម្រាប់ដាំដុះឡើយ។
ដូច្នេះព្រះបានរៀបចំប្រព័ន្ធជួងដើម្បីឱ្យវាត្រឡប់មកវិញ។
ទោះយ៉ាងណាប្រព័ន្ធជប់លៀងមិនត្រូវបានថែរក្សាឱ្យបានល្អនោះទេព្រោះប្រជាជនមិនបានគោរពច្បាប់។ អ្នកក្រដែលគ្មានដីត្រូវបានដកហូត។ វិញ្ញាណខ្សោយមានន័យថាវិញ្ញាណត្រូវបានគេយកចេញពីផ្ទះ។ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់ផ្តល់ឱ្យផ្ទះនូវព្រះវិញ្ញាណទេគាត់មិនអាចគេចផុតពីភាពក្រីក្របានទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលដឹងពីអត្ថន័យនៃវិញ្ញាណក្នុងភាពក្រីក្រអាចត្រូវបានប្រទានពរពីព្រោះអ្នកដែលដឹងខ្លួនអាចប្រែចិត្តជឿដល់ព្រះហើយដាក់រូបកាយរបស់វិញ្ញាណ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលេវីវិន័យ (២៥:២៣) ។
ទោះយ៉ាងណាប្រព័ន្ធជប់លៀងមិនត្រូវបានថែរក្សាឱ្យបានល្អនោះទេព្រោះប្រជាជនមិនបានគោរពច្បាប់។ អ្នកក្រដែលគ្មានដីត្រូវបានដកហូត។ វិញ្ញាណខ្សោយមានន័យថាវិញ្ញាណត្រូវបានគេយកចេញពីផ្ទះ។ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់ផ្តល់ឱ្យផ្ទះនូវព្រះវិញ្ញាណទេគាត់មិនអាចគេចផុតពីភាពក្រីក្របានទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលដឹងពីអត្ថន័យនៃវិញ្ញាណក្នុងភាពក្រីក្រអាចត្រូវបានប្រទានពរពីព្រោះអ្នកដែលដឹងខ្លួនអាចប្រែចិត្តជឿដល់ព្រះហើយដាក់រូបកាយរបស់វិញ្ញាណ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលេវីវិន័យ (២៥:២៣) ។
『មិនត្រូវលក់ដីណាឲ្យដាច់ទៅគេឡើយ ដ្បិតស្រុកនោះជារបស់ផងអញ ឯងរាល់គ្នាជាអ្នកប្រទេសក្រៅ ដែលគ្រាន់តែសំណាក់នៅជាមួយនឹងអញប៉ុណ្ណោះទេ』 ពាក្យភាសាហេប្រឺសម្រាប់អ្នកស្រុកគឺពាក្យ
ger ។ ឈ្មោះរបស់ម៉ូសេគឺហ្គ្រេម។ វាមានន័យថាជាជនបរទេស។
និយាយអោយចំគឺជនបរទេសម្នាក់មករស់នៅក្នុងប្រទេសមួយទៀត។
អ៊ីស្រាអែលបានទទួលដីជាមត៌កដែលជាការសន្យា។
ការសន្យាមានន័យថាការប្រគល់ព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះជាមរតក។ នោះគឺនៅក្នុងទឹកដីនេះ
(ពិភពសម្ភារៈ) មនុស្សគឺជាមនុស្សចម្លែក។ វាជាមនុស្សចម្លែកមកពីនគររបស់ព្រះ។
អ្នកស្រុកគឺដូចគ្នានឹងទីលំនៅអចិន្រ្តៃយ៍រីឯអ្នកដែលរស់នៅក្នុងលំនៅដ្ឋានគឺជាកន្លែងស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្ន។
អ្នកស្រុកតំណាងឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយអ្នករស់នៅជានិមិត្តរូបដល់សាសន៍ដទៃ។
នៅក្នុងហេព្រើរ ១១:១៣『ពួកអ្នកទាំងនោះបានស្លាប់ក្នុងសេចក្ដីជំនឿ ឥតទទួលសេចក្ដីដែលបានសន្យាទាំងប៉ុន្មានទេ តែគេបានឃើញពីចម្ងាយ ហើយក៏ទទួលគំនាប់ដែរ ទាំងយល់ព្រមថា ខ្លួនគេជាអ្នកដទៃ ដែលគ្រាន់តែសំណាក់ នៅផែនដីប៉ុណ្ណោះ 』 ដូច្នេះកន្លែងដែលមនុស្សត្រឡប់ទៅក្រោយវិញគឺជានគររបស់ព្រះ។ យើងមិនអាចត្រឡប់ទៅដោយខ្លួនឯងបានទេ។ ដូច្នេះយើងសូមអង្វរព្រះយេស៊ូ។ ព្រះយេស៊ូវអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលបានស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងត្រឡប់ទៅនគររបស់ព្រះវិញ។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែប្រែចិត្ដពីការចាកចេញរបស់យើងពីព្រះហើយស្រែកឡើង 『មានពរហើយអស់អ្នកដែលយំសោកដ្បិតពួកគេនឹងបានធូរស្បើយ។ ការកាន់ទុក្ខមានន័យថាការមានអារម្មណ៍ធុញថប់។ វិញ្ញាណមនុស្សគឺនៅជាមួយព្រះក្នុងនគរព្រះ។ ដោយវិធីនេះនៅពេលដែលគាត់ដឹងថាវិញ្ញាណត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយសាតាំងហើយប្លន់ពន្លារបស់ព្រះហើយត្រូវជាប់នៅក្នុងធូលីនៃពិភពលោកសម្ភារៈគាត់មានរាងស៊ីឡាំង។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលូកា (១៨: ៧) ។
នៅក្នុងហេព្រើរ ១១:១៣『ពួកអ្នកទាំងនោះបានស្លាប់ក្នុងសេចក្ដីជំនឿ ឥតទទួលសេចក្ដីដែលបានសន្យាទាំងប៉ុន្មានទេ តែគេបានឃើញពីចម្ងាយ ហើយក៏ទទួលគំនាប់ដែរ ទាំងយល់ព្រមថា ខ្លួនគេជាអ្នកដទៃ ដែលគ្រាន់តែសំណាក់ នៅផែនដីប៉ុណ្ណោះ 』 ដូច្នេះកន្លែងដែលមនុស្សត្រឡប់ទៅក្រោយវិញគឺជានគររបស់ព្រះ។ យើងមិនអាចត្រឡប់ទៅដោយខ្លួនឯងបានទេ។ ដូច្នេះយើងសូមអង្វរព្រះយេស៊ូ។ ព្រះយេស៊ូវអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលបានស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងត្រឡប់ទៅនគររបស់ព្រះវិញ។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែប្រែចិត្ដពីការចាកចេញរបស់យើងពីព្រះហើយស្រែកឡើង 『មានពរហើយអស់អ្នកដែលយំសោកដ្បិតពួកគេនឹងបានធូរស្បើយ។ ការកាន់ទុក្ខមានន័យថាការមានអារម្មណ៍ធុញថប់។ វិញ្ញាណមនុស្សគឺនៅជាមួយព្រះក្នុងនគរព្រះ។ ដោយវិធីនេះនៅពេលដែលគាត់ដឹងថាវិញ្ញាណត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយសាតាំងហើយប្លន់ពន្លារបស់ព្រះហើយត្រូវជាប់នៅក្នុងធូលីនៃពិភពលោកសម្ភារៈគាត់មានរាងស៊ីឡាំង។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលូកា (១៨: ៧) ។
『ចំណែកព្រះវិញ ដែលទ្រង់មានព្រះហឫទ័យអត់ធ្មត់ ដល់ពួករើសតាំងរបស់ទ្រង់ ដែលគេអំពាវនាវរកទ្រង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ នោះតើទ្រង់មិនសងសឹកជំនួសគេដែរទេឬអី 』 អ្នកទាំងឡាយណាដែលត្រូវបាននាំទៅរកការល្បួងរបស់សាតាំងដើម្បីស្រែកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដើម្បីស្តាររូបកាយដែលត្រូវបានគេយកទៅ។
អ្នកដែលបានជ្រើសរើសត្រូវតែអធិស្ឋានដូចនេះ។
វិធីដែលពួកគេអាចទទួលការលួងលោមពីព្រះគឺត្រលប់ទៅរកព្រះវរបិតាដែលបានស្លាប់ដូចជារឿងប្រៀបប្រដូចនៃកូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយ។
​នៅក្នុងទំនុកតម្កើង ១៣៥: ១៤『ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់នឹងវិនិច្ឆ័យរាស្ត្រទ្រង់ ហើយនិងប្រែព្រះហឫទ័យចំពោះពួកអ្នកបម្រើទ្រង់។ 』 ត្រង់នេះពាក្យលួងលោមត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងនិក្ខមនំ ៣២:១៤ ជាពាក្យថាប្រែចិត្ត។『នោះព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ក៏ប្រែព្រះហឫទ័យ លែងគិតធ្វើឲ្យរាស្ត្រទ្រង់អន្តរាយចេញទៅ។ 』;ក្នុងករណីកូនគោមាសរបស់អ៊ីស្រាអែលនោះព្រះកំពុងងាកមកស្ដាប់សេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់លោកម៉ូសេ។
ភាសាក្រិច“ វិលជុំវិញ” គឺ“ ហៅត្រឡប់មកវិញ” ដែលជាពាក្យផ្សំសម្រាប់“ ផារ៉ា” (ឆ្ពោះទៅមុខ) និង“ កាដូ” (ហៅត្រឡប់មកវិញ) 『មានពរហើយជាអ្នករាបសាដ្បិតពួកគេនឹងទទួលផែនដីជាមត៌ក។ word ពាក្យ«ស្លូតបូត»គឺជាពាក្យដដែលគឺ«អាណា»ជាភាសាហេប្រឺដែលជាពាក្យខ្សោយខាងវិញ្ញាណ។ ពាក្យអាណាជាភាសាហេប្រឺមានន័យថារដ្ឋក្រីក្រមួយដែលមិនមានលទ្ធភាពសន្សំខ្លួនឯងពីការកេងប្រវ័ញ្ចសេដ្ឋកិច្ចនិងការគៀបសង្កត់សង្គមរបស់អ្នកមាននិងអ្នកមានអំណាច។ ពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេដូច្នេះពួកគេបន្ទាបខ្លួន។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលេខ (១២: ៣) ។
​នៅក្នុងទំនុកតម្កើង ១៣៥: ១៤『ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់នឹងវិនិច្ឆ័យរាស្ត្រទ្រង់ ហើយនិងប្រែព្រះហឫទ័យចំពោះពួកអ្នកបម្រើទ្រង់។ 』 ត្រង់នេះពាក្យលួងលោមត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងនិក្ខមនំ ៣២:១៤ ជាពាក្យថាប្រែចិត្ត។『នោះព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ក៏ប្រែព្រះហឫទ័យ លែងគិតធ្វើឲ្យរាស្ត្រទ្រង់អន្តរាយចេញទៅ។ 』;ក្នុងករណីកូនគោមាសរបស់អ៊ីស្រាអែលនោះព្រះកំពុងងាកមកស្ដាប់សេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់លោកម៉ូសេ។
ភាសាក្រិច“ វិលជុំវិញ” គឺ“ ហៅត្រឡប់មកវិញ” ដែលជាពាក្យផ្សំសម្រាប់“ ផារ៉ា” (ឆ្ពោះទៅមុខ) និង“ កាដូ” (ហៅត្រឡប់មកវិញ) 『មានពរហើយជាអ្នករាបសាដ្បិតពួកគេនឹងទទួលផែនដីជាមត៌ក។ word ពាក្យ«ស្លូតបូត»គឺជាពាក្យដដែលគឺ«អាណា»ជាភាសាហេប្រឺដែលជាពាក្យខ្សោយខាងវិញ្ញាណ។ ពាក្យអាណាជាភាសាហេប្រឺមានន័យថារដ្ឋក្រីក្រមួយដែលមិនមានលទ្ធភាពសន្សំខ្លួនឯងពីការកេងប្រវ័ញ្ចសេដ្ឋកិច្ចនិងការគៀបសង្កត់សង្គមរបស់អ្នកមាននិងអ្នកមានអំណាច។ ពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេដូច្នេះពួកគេបន្ទាបខ្លួន។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងលេខ (១២: ៣) ។
『(រីឯម៉ូសេលោកសុភាពណាស់ លើសអស់ទាំងមនុស្សនៅលើផែនដី)។ 』 ម៉ូសេមានមោទនភាពពេលដែលគាត់ជាមេដឹកនាំនៃប្រទេសអេហ្ស៊ីបប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីបានរត់ភៀសខ្លួនទៅស្រុកម៉ាឌានអស់
៤០ ឆ្នាំគាត់បានក្លាយជាមនុស្សមិនសំខាន់។
ព្រះសន្យានឹងអ្នកដែលមិនមានមនុស្សចម្លែកនៅលើផែនដីហើយត្រៀមខ្លួនចាកចេញ។
ដីនោះជាទឹកដីស្រុកកាណាន។ មរតកគឺជាពាក្យនៃការសន្យារបស់ព្រះ។
ការទទួលដីជាមត៌កគឺជាការសន្យាដើម្បីទទួលយកនគរព្រះជាម្ចាស់នាពេលអនាគត។ នៅពេលដែលមនុស្សដឹងថាពួកគេត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយសាតាំងនៅក្នុងនគររបស់ព្រះហើយត្រូវបានជំរុញឱ្យរស់នៅលើផែនដីនេះពួកគេស្លូតបូតដោយភាពរាបទាបគ្មានអ្វីនៅលើផែនដីទេ។ ដូច្នេះមនុស្សរាបសាប្រែចិត្តហើយចូលក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ នគរព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានសន្យា។『មានពរហើយ អស់អ្នកដែលស្រេកឃ្លាននូវសេចក្ដីសុចរិត ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានឆ្អែត 』 (ម៉ាថ។ ៥: ៦) ពរបានពេញ។ ក្នុងការស្រេកឃ្លានសេចក្ដីសុចរិតសេចក្ដីសុចរិតជាសេចក្ដីសុចរិតដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ។ មនុស្សអាចចូលទៅក្នុងនគរព្រះបានលុះត្រាតែពួកគេទទួលបានសេចក្តីសុចរិតដែលព្រះជាម្ចាស់ទទួលស្គាល់។ គ្មានអ្នកណាអាចទទួលបានសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះដោយការខិតខំរបស់ខ្លួនឡើយ។ វិធីដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិពីព្រះគឺបដិសេធខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលយើងស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវព្រះបានប្រទានសេចក្តីសុចរិត។ អត្ថន័យនៃ“ ភាពអត់ឃ្លាន” គឺជាអ្វីដែលយ៉ូសែបបាននិយាយនៅពេលដែលគាត់បានក្លាយជានាយករដ្ឋមន្រ្តីនៅលោកុប្បត្តិនៅពេលដែលប្រជាជនអេស៊ីបគ្មានអាហារសំរាប់ទុរ្ភិក្ស។
ស្រេកទឹកជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានស្តីបន្ទោសលោកម៉ូសេចំពោះការខ្វះទឹកនៅមឺរវ៉ា។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងនិក្ខមនំ (១៧: ៣) ។『នៅទីនោះបណ្តាជនក៏ស្រេកទឹកជាខ្លាំង ហើយគេត្អូញត្អែរដាក់ម៉ូសេថា ហេតុអ្វីបានជាលោកនាំពួកយើងរាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក ដើម្បីសម្លាប់យើង ព្រមទាំងកូនចៅ និងហ្វូងសត្វយើងផង ដោយស្រេកទឹកដូច្នេះ 』 ព្រះបានបញ្ជាម៉ូសេ ឲ្យ ស្រោចទឹកគាត់ចេញពីថ្មដែលលោកម៉ូសេបានវាយនឹងដំបងរបស់គាត់ចំនួនពីរដង។ ថ្មតំណាងឱ្យព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
ព្រះបានប្រទានច្បាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះប្រជាជនត្រូវរក្សាច្បាប់និងធ្វើត្រូវ។ ប៉ុន្តែព្រះបានប្រទានច្បាប់ដើម្បីដឹងថាវាជាមនុស្សមានបាបដែលមិនអាចទទួលបានសេចក្តីសុចរិតហើយប្រជាជនមិនបានយល់ពីវាទេ។ អត្ថន័យនៃពាក្យ“ ស្រេកឃ្លាននិងស្រេកទឹក” ដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលសំដៅទៅលើពេលវេលាមួយដែលប្រជាជនព្យាយាមធ្វើសេចក្តីសុចរិតដោយរក្សាច្បាប់ហើយដឹងថាពួកគេមិនអាចសំរេចបានឡើយ។
ការទទួលដីជាមត៌កគឺជាការសន្យាដើម្បីទទួលយកនគរព្រះជាម្ចាស់នាពេលអនាគត។ នៅពេលដែលមនុស្សដឹងថាពួកគេត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយសាតាំងនៅក្នុងនគររបស់ព្រះហើយត្រូវបានជំរុញឱ្យរស់នៅលើផែនដីនេះពួកគេស្លូតបូតដោយភាពរាបទាបគ្មានអ្វីនៅលើផែនដីទេ។ ដូច្នេះមនុស្សរាបសាប្រែចិត្តហើយចូលក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ នគរព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានសន្យា។『មានពរហើយ អស់អ្នកដែលស្រេកឃ្លាននូវសេចក្ដីសុចរិត ដ្បិតអ្នកទាំងនោះនឹងបានឆ្អែត 』 (ម៉ាថ។ ៥: ៦) ពរបានពេញ។ ក្នុងការស្រេកឃ្លានសេចក្ដីសុចរិតសេចក្ដីសុចរិតជាសេចក្ដីសុចរិតដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ។ មនុស្សអាចចូលទៅក្នុងនគរព្រះបានលុះត្រាតែពួកគេទទួលបានសេចក្តីសុចរិតដែលព្រះជាម្ចាស់ទទួលស្គាល់។ គ្មានអ្នកណាអាចទទួលបានសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះដោយការខិតខំរបស់ខ្លួនឡើយ។ វិធីដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិពីព្រះគឺបដិសេធខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលយើងស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវព្រះបានប្រទានសេចក្តីសុចរិត។ អត្ថន័យនៃ“ ភាពអត់ឃ្លាន” គឺជាអ្វីដែលយ៉ូសែបបាននិយាយនៅពេលដែលគាត់បានក្លាយជានាយករដ្ឋមន្រ្តីនៅលោកុប្បត្តិនៅពេលដែលប្រជាជនអេស៊ីបគ្មានអាហារសំរាប់ទុរ្ភិក្ស។
ស្រេកទឹកជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានស្តីបន្ទោសលោកម៉ូសេចំពោះការខ្វះទឹកនៅមឺរវ៉ា។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់នៅក្នុងនិក្ខមនំ (១៧: ៣) ។『នៅទីនោះបណ្តាជនក៏ស្រេកទឹកជាខ្លាំង ហើយគេត្អូញត្អែរដាក់ម៉ូសេថា ហេតុអ្វីបានជាលោកនាំពួកយើងរាល់គ្នាចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទមក ដើម្បីសម្លាប់យើង ព្រមទាំងកូនចៅ និងហ្វូងសត្វយើងផង ដោយស្រេកទឹកដូច្នេះ 』 ព្រះបានបញ្ជាម៉ូសេ ឲ្យ ស្រោចទឹកគាត់ចេញពីថ្មដែលលោកម៉ូសេបានវាយនឹងដំបងរបស់គាត់ចំនួនពីរដង។ ថ្មតំណាងឱ្យព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
ព្រះបានប្រទានច្បាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះប្រជាជនត្រូវរក្សាច្បាប់និងធ្វើត្រូវ។ ប៉ុន្តែព្រះបានប្រទានច្បាប់ដើម្បីដឹងថាវាជាមនុស្សមានបាបដែលមិនអាចទទួលបានសេចក្តីសុចរិតហើយប្រជាជនមិនបានយល់ពីវាទេ។ អត្ថន័យនៃពាក្យ“ ស្រេកឃ្លាននិងស្រេកទឹក” ដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលសំដៅទៅលើពេលវេលាមួយដែលប្រជាជនព្យាយាមធ្វើសេចក្តីសុចរិតដោយរក្សាច្បាប់ហើយដឹងថាពួកគេមិនអាចសំរេចបានឡើយ។
Comments
Post a Comment