ភ្នែករបស់ពួកគេទាំងពីរត្រូវបានបើកហើយពួកគេដឹងថាពួកគេអាក្រាត
『 នោះស្រាប់តែភ្នែករបស់អ្នកទាំង២បានភ្លឺឡើង ហើយគេដឹងថាខ្លួននៅជាអាក្រាត ក៏យកស្លឹកល្វាមកក្លាស់ធ្វើជាប្រដាប់ប៉ឹង 』 (ក្នុងលោកុប្បត្ដិ ៣: ៧)
វាមានន័យថាពួកគេបានភ្លេចថាព្រះវិញ្ញាណបានចាកចេញពីព្រះដោយសារពួកគេពាក់សាច់។ ភ្នែករបស់វិញ្ញាណត្រូវបានបិទ។ ដូច្នេះភ្នែកខាងសាច់ឈាម (ភាពសុចរិតដោយខ្លួនឯង) បានភ្លឺ។ knew ពួកគេដឹងថាពួកគេនៅអាក្រាត 』អ័ដាមមិនខ្លាចអាក្រាតកាយទេតែខ្លាច (ខ្មាស់អៀន) ដោយសារពួកគេគ្មានខាងវិញ្ញាណ។
មិនមានសំពត់ពាក្យនៅក្នុងអត្ថបទដើមទេ។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ៣: ៩-១០『ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់ហៅរកអ័ដាមដោយព្រះបន្ទូលថា ឯងនៅឯណា គាត់ទូលឆ្លើយថា ទូលបង្គំបានឮសំឡេងទ្រង់នៅក្នុងសួនច្បារ ក៏រត់ទៅពួន ដោយនឹកភ័យខ្លាច ពីព្រោះនៅខ្លួនទទេ』 ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេមិនបានដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះទេ។ ដូច្នេះពួកគេបានព្យាយាមយកឈ្នះការភ័យខ្លាចតាមរយៈសេចក្ដីសុចរិតផ្ទាល់ខ្លួន។ កូនចៅមនុស្សបានភ្លេចពីការពិតដែលថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះហើយធ្លាក់ខ្លួនធ្វើបាបដោយមិនដឹងថាបាបជាអ្វី។
ដោយសារមនុស្សជាតិក្លាយជាមនុស្សគួរឱ្យខ្លាច (គួរឱ្យខ្មាស់អៀន) ដោយសារតែការរត់គេចពីព្រះហើយមនុស្សធ្វើរូបព្រះហើយជឿថាពួកគេអាចក្លាយជាមនុស្សដ៏ទេវភាពដោយខ្លួនឯងហើយព្យាយាមធ្វើឱ្យរឹងមាំ។ ដោយសារវិញ្ញាណបានចូលទៅក្នុងដីហើយក្លាយជាមនុស្សនោះមនុស្សកើតមកក្នុងលោកមិនដឹងថាបាបជាអ្វីទេ។ អំពើបាបគឺថាវាជាអំពើបាបដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេមិនដឹងពីអំពើបាបទេពីព្រោះពួកគេមិនដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះ។ បុរសទីមួយ (រូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទ៖ អ័ដាម) បាននាំវិញ្ញាណទាំងអស់ចូលមកក្នុងលោកីយតាមរយៈសាច់ឈាមហើយបានក្លាយជាមនុស្សមានបាបហើយអ័ដាមចុងក្រោយបានយកវិញ្ញាណរបស់ពួកអ្នកដែលបានជ្រើសរើសចូលទៅក្នុងរូបកាយនៃវិញ្ញាណហើយធ្វើអោយពួកគេបានសុចរិត។ មានការស្លាប់រវាងបុរសទីមួយឈ្មោះអ័ដាម (មនុស្សមានបាប) និងបុរសចុងក្រោយគឺអ័ដាម (សុចរិត) ។
ការស្លាប់របស់មនុស្សគឺជាការស្លាប់ខាងរូបកាយដែលមិនអាចជៀសវាងបានដោយនរណាម្នាក់ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយមរណភាពរបស់អ័ដាមដែលជាបុរសចុងក្រោយមានន័យថាទាំងការស្លាប់ខាងរូបកាយនិងដំណាលគ្នា។ ដូច្នេះអស់អ្នកដែលបានរួបរួមគ្នារហូតដល់ស្លាប់របស់លោកអ័ដាមចុងក្រោយបង្អស់នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទពួកគេក៏ស្លាប់ពីអំពើបាបដែរ ដើម្បីឱ្យមនុស្សមានបាបបានសុចរិតត្រូវតែមានការស្លាប់ដោយសារអំពើបាប។ បុរសទីមួយគឺអ័ដាមបាននាំវិញ្ញាណដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងនគររបស់ព្រះចូលមកក្នុងពិភពលោក (អំពើបាបបានស្លាប់) ហើយអ័ដាមចុងក្រោយបានយកវិញ្ញាណទាំងអស់។
ដូច្នេះផ្លូវដែលត្រូវវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញគឺបាបត្រូវតែស្លាប់។ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដបានសោយទិវង្គតដើម្បីលោះមនុស្សបាបទាំងអស់។ អស់អ្នកដែលរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទក៏បានស្លាប់ចំពោះអំពើបាបដែរ។ ដូច្នេះអស់អ្នកដែលរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្ទបានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ បើអ្នកមិនស្លាប់ទេបាបនៅតែដដែល។ រ៉ូម ៦: ៧ បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា៖
វាមានន័យថាពួកគេបានភ្លេចថាព្រះវិញ្ញាណបានចាកចេញពីព្រះដោយសារពួកគេពាក់សាច់។ ភ្នែករបស់វិញ្ញាណត្រូវបានបិទ។ ដូច្នេះភ្នែកខាងសាច់ឈាម (ភាពសុចរិតដោយខ្លួនឯង) បានភ្លឺ។ knew ពួកគេដឹងថាពួកគេនៅអាក្រាត 』អ័ដាមមិនខ្លាចអាក្រាតកាយទេតែខ្លាច (ខ្មាស់អៀន) ដោយសារពួកគេគ្មានខាងវិញ្ញាណ។
មិនមានសំពត់ពាក្យនៅក្នុងអត្ថបទដើមទេ។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ៣: ៩-១០『ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់ហៅរកអ័ដាមដោយព្រះបន្ទូលថា ឯងនៅឯណា គាត់ទូលឆ្លើយថា ទូលបង្គំបានឮសំឡេងទ្រង់នៅក្នុងសួនច្បារ ក៏រត់ទៅពួន ដោយនឹកភ័យខ្លាច ពីព្រោះនៅខ្លួនទទេ』 ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេមិនបានដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះទេ។ ដូច្នេះពួកគេបានព្យាយាមយកឈ្នះការភ័យខ្លាចតាមរយៈសេចក្ដីសុចរិតផ្ទាល់ខ្លួន។ កូនចៅមនុស្សបានភ្លេចពីការពិតដែលថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះហើយធ្លាក់ខ្លួនធ្វើបាបដោយមិនដឹងថាបាបជាអ្វី។
ដោយសារមនុស្សជាតិក្លាយជាមនុស្សគួរឱ្យខ្លាច (គួរឱ្យខ្មាស់អៀន) ដោយសារតែការរត់គេចពីព្រះហើយមនុស្សធ្វើរូបព្រះហើយជឿថាពួកគេអាចក្លាយជាមនុស្សដ៏ទេវភាពដោយខ្លួនឯងហើយព្យាយាមធ្វើឱ្យរឹងមាំ។ ដោយសារវិញ្ញាណបានចូលទៅក្នុងដីហើយក្លាយជាមនុស្សនោះមនុស្សកើតមកក្នុងលោកមិនដឹងថាបាបជាអ្វីទេ។ អំពើបាបគឺថាវាជាអំពើបាបដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេមិនដឹងពីអំពើបាបទេពីព្រោះពួកគេមិនដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះ។ បុរសទីមួយ (រូបភាពរបស់ព្រះគ្រីស្ទ៖ អ័ដាម) បាននាំវិញ្ញាណទាំងអស់ចូលមកក្នុងលោកីយតាមរយៈសាច់ឈាមហើយបានក្លាយជាមនុស្សមានបាបហើយអ័ដាមចុងក្រោយបានយកវិញ្ញាណរបស់ពួកអ្នកដែលបានជ្រើសរើសចូលទៅក្នុងរូបកាយនៃវិញ្ញាណហើយធ្វើអោយពួកគេបានសុចរិត។ មានការស្លាប់រវាងបុរសទីមួយឈ្មោះអ័ដាម (មនុស្សមានបាប) និងបុរសចុងក្រោយគឺអ័ដាម (សុចរិត) ។
ការស្លាប់របស់មនុស្សគឺជាការស្លាប់ខាងរូបកាយដែលមិនអាចជៀសវាងបានដោយនរណាម្នាក់ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយមរណភាពរបស់អ័ដាមដែលជាបុរសចុងក្រោយមានន័យថាទាំងការស្លាប់ខាងរូបកាយនិងដំណាលគ្នា។ ដូច្នេះអស់អ្នកដែលបានរួបរួមគ្នារហូតដល់ស្លាប់របស់លោកអ័ដាមចុងក្រោយបង្អស់នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទពួកគេក៏ស្លាប់ពីអំពើបាបដែរ ដើម្បីឱ្យមនុស្សមានបាបបានសុចរិតត្រូវតែមានការស្លាប់ដោយសារអំពើបាប។ បុរសទីមួយគឺអ័ដាមបាននាំវិញ្ញាណដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងនគររបស់ព្រះចូលមកក្នុងពិភពលោក (អំពើបាបបានស្លាប់) ហើយអ័ដាមចុងក្រោយបានយកវិញ្ញាណទាំងអស់។
ដូច្នេះផ្លូវដែលត្រូវវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញគឺបាបត្រូវតែស្លាប់។ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដបានសោយទិវង្គតដើម្បីលោះមនុស្សបាបទាំងអស់។ អស់អ្នកដែលរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទក៏បានស្លាប់ចំពោះអំពើបាបដែរ។ ដូច្នេះអស់អ្នកដែលរួបរួមជាមួយព្រះគ្រីស្ទបានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ បើអ្នកមិនស្លាប់ទេបាបនៅតែដដែល។ រ៉ូម ៦: ៧ បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា៖
" ដ្បិតអ្នកណាដែលស្លាប់ នោះក៏បានរាប់ជាសុចរិតរួចពីបាបហើយ."
『 នោះស្រាប់តែភ្នែករបស់អ្នកទាំង២បានភ្លឺឡើង ហើយគេដឹងថាខ្លួននៅជាអាក្រាត ក៏យកស្លឹកល្វាមកក្លាស់ធ្វើជាប្រដាប់ប៉ឹង 』(3:7).
ពាក្យសំពត់មានន័យថាខ្សែក្រវ៉ាត់ការពារ។
ខ្សែក្រវ៉ាត់ត្រូវបានធ្វើពីស្លឹកល្វា។ នៅអេភេសូរ ៦:១៤『 ដូច្នេះ ចូរឲ្យឈរមាំមួនចុះ ដោយក្រវាត់សេចក្ដីពិតនៅចង្កេះ ហើយពាក់សេចក្ដីសុចរិតទុកជាប្រដាប់បាំងដើមទ្រូង 』. loins girt គឺជាពាក្យនៃសេចក្តីពិត។
ដើមល្វាមានន័យថាច្បាប់ដែលបានផ្តល់ដល់អ៊ីស្រាអែល។
ពួកគេបានព្យាយាមស្វែងរកការពិតតាមរយៈច្បាប់។
និយាយអញ្ចឹងបានន័យថាគេមិនអាចរកឃើញការពិតហើយជាលទ្ធផលនៃការពឹងផ្អែកទៅលើសេចក្តីសុចរិតរបស់មនុស្សម្នាក់។
មនុស្សជាតិដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងសួនច្បារអេដែន (ទឹកដីនេះ) បានដឹងពីការភ័យខ្លាចតាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះហើយត្រូវតែប្រែចិត្តហើយទៅរកព្រះដែលបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងសេចក្តីសុចរិតរបស់ពួកគេ។
សេចក្តីសុចរិតរបស់មនុស្សម្នាក់គឺការធ្វើសមហេតុផលខ្លួនឯងហើយទីបំផុតត្រូវចាកចេញពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។
នៅពេលយើងក្រឡេកមើលស្លឹករបស់ដើមល្វាមានករណីមួយដែលព្រះយេស៊ូវបានដាក់បណ្តាសាដើមល្វា។ ព្រះបានជ្រើសរើសជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យច្បាប់ហើយគួរតែមានផ្លែប៉ុន្តែវាត្រូវបណ្តាសាព្រោះគ្មានផ្លែ។ ផ្លែឈើគឺដើម្បីរកព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងច្បាប់។ ទោះយ៉ាងណាអ៊ីស្រាអែលនៅតែជាប់ក្នុងច្បាប់ដដែល។ នៅក្នុងកាឡាទី ៣:២៣,『 តែកាលមុនដែលមានសេចក្ដីជំនឿចូលមក នោះយើងរាល់គ្នាត្រូវបង្ខាំងនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យ គឺត្រូវឃុំទុក សម្រាប់សេចក្ដីជំនឿ ដែលត្រូវលេចមក 』
នៅពេលយើងក្រឡេកមើលស្លឹករបស់ដើមល្វាមានករណីមួយដែលព្រះយេស៊ូវបានដាក់បណ្តាសាដើមល្វា។ ព្រះបានជ្រើសរើសជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យច្បាប់ហើយគួរតែមានផ្លែប៉ុន្តែវាត្រូវបណ្តាសាព្រោះគ្មានផ្លែ។ ផ្លែឈើគឺដើម្បីរកព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងច្បាប់។ ទោះយ៉ាងណាអ៊ីស្រាអែលនៅតែជាប់ក្នុងច្បាប់ដដែល។ នៅក្នុងកាឡាទី ៣:២៣,『 តែកាលមុនដែលមានសេចក្ដីជំនឿចូលមក នោះយើងរាល់គ្នាត្រូវបង្ខាំងនៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យ គឺត្រូវឃុំទុក សម្រាប់សេចក្ដីជំនឿ ដែលត្រូវលេចមក 』
ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគួរតែបានប្រែចិត្តនៅពេលដែលព្យាយាមរក្សាក្រិត្យវិន័យដោយដឹងថាពួកគេជាមនុស្សមានបាបហើយទន្ទឹងរងចាំព្រះគ្រីស្ទដែលនឹងយាងមក។
ប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេមិនធ្វើដូច្នេះច្បាប់មិនបាននាំទៅដល់ព្រះគ្រីស្ទទេ។ នៅម៉ោង
៣:២៤
『 បានជាក្រឹត្យវិន័យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំយើងរាល់គ្នាទៅដល់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យយើងបានរាប់ជាសុចរិត ដោយអាងសេចក្ដីជំនឿ 』 ជំនឿត្រូវបានផ្តល់ដោយព្រះតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ។
ទោះបីមនុស្សគិតហើយនិយាយថា“ ខ្ញុំជឿលើព្រះ” ក៏ដោយក៏សេចក្តីជំនឿមិនកើតឡើងដែរ។
មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេដែលផ្តល់នូវសេចក្តីជំនឿដែលចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ
ស្លឹកនីមួយៗនៃដើមល្វាគឺជាឃ្លានៃច្បាប់។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរព្រះកំពុងតែប្រាប់ប្រជាជនថា“ ខ្ញុំនឹងអោយពួកគេដឹងថាពួកគេអាក្រាតដោយច្បាប់ដូចជាត្បាញស្លឹកល្វា” ។ តាមរយៈច្បាប់ព្រះនឹង ឲ្យ ពួកគេដឹងថាពួកគេគឺជាអ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះ (មនុស្សមានបាប) ។ ដោយសារតែពួកគេមិនបានដឹងថាពួកគេជាមនុស្សមានបាបដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ យ៉ាងណាក្ដីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលខឹងនឹងព្រះ។ ដោយសារតែទោះបីក្រឹត្យវិន័យបានប្រទានដល់ពួកគេក៏ដោយពួកគេមិនបានដឹងអំពីអំពើបាបរបស់ពួកគេទេហើយពួកគេត្រូវបានបណ្ដោយខ្លួនទៅតាមភាពសុចរិតរបស់ពួកគេផ្ទាល់។
ព្រះបានជ្រើសរើសអាប្រាហាំហើយបានសន្យាថា "ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យប្រជាជាតិដ៏អស្ចារ្យមួយហើយប្រគល់ទឹកដីឱ្យអ្នកព្រោះតែអ្នក" ។ អាប្រាហាំបានបង្កើតអ៊ីសាកហើយអ៊ីសាកបានបង្កើតយ៉ាកុបដូច្នេះព្រះបានហៅថាយ៉ាកុបអ៊ីស្រាអែល។ ហើយដោយសារកូនប្រុសរបស់យ៉ាកុបយ៉ូសែបគាត់បានផ្លាស់ពីកាណានទៅស្រុកអេស៊ីបហើយបន្ទាប់ពី ៤៣០ ឆ្នាំពួកគេបានចេញទៅស្រុកអេស៊ីបហើយត្រឡប់ទៅស្រុកកាណានវិញ។ នៅពេលនេះព្រះបាន ឲ្យ ច្បាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅស្រុកកាណាននៅលើភ្នំស៊ីណាយ។ និយាយអញ្ចឹងនៅពេលអាដាមនិងអេវ៉ាបានធ្វើបាបនៅសួនច្បារអេដែនតើព្រះបានសន្យាអនាគតតាមរយៈលោកុប្បត្តិ ៣: ៧ ទេ?
"ពួកគេបានធ្វើស្លឹករបស់ដើមល្វានិងធ្វើឱ្យពួកគេសំពត់" ។ ពីព្រះគម្ពីរអ្វីដែលព្រះចង់ធ្វើចំពោះមនុស្សគឺអ្នកមិនដឹងថាបាបជាអ្វី។ អំពើបាបគឺជាអំពើបាបដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ វាជាអំពើបាបមួយក្នុងការចាកចេញពីនគរព្រះហើយស្ថិតនៅក្នុងលោកនេះ។ ព្រះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេដឹងពីអ្វីដែលជាលទ្ធផលនៃអំពើបាបរបស់មនុស្សហើយតាមរយៈការវិនិច្ឆ័យ។ ប៉ុន្តែមនុស្សនឹងមិនដឹងថាបាបជាអ្វីទេ។ ដូច្នេះព្រះនឹងជ្រើសរើសមនុស្សឱ្យផ្តល់ច្បាប់និងធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងដើម្បីធ្វើឱ្យពួកគេដឹងថាអំពើបាប។
ព្រះបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងដំបូងក្នុងលោកុប្បត្ដិ ៣:១៥『 អញនឹងធ្វើឲ្យឯង ហើយនិងស្ត្រី គឺទាំងពូជឯង និងពូជនាងមានសេចក្ដីខ្មាំងនឹងគ្នា ពូជនាងនឹងកិនក្បាលឯង ហើយឯងនឹងចឹកកែងជើងគេ.』 ហើយព្រះបានវិនិច្ឆ័យមនុស្សដោយទឹកជំនន់របស់ណូអេហើយបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងឥន្ធនូ។ ព្រះនឹងមិនវិនិច្ឆ័យទោសដោយទឹកទេតែព្រះកំពុងតែប្រាប់យើងថាមានការជំនុំជំរះមួយទៀត។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតាមរយៈសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយលោកអប្រាហាំហើយព្រះអង្គបានធ្វើអោយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើជាប្រជាជននៃសម្ពន្ធមេត្រីហើយអោយច្បាប់នេះជាសញ្ញាសំគាល់មួយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយអ៊ីស្រាអែលមិនបានដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះហើយនៅទីបំផុតបានធ្លាក់ចូលក្នុងភាពសុចរិតរបស់ពួកគេហើយអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យជាច្រើនដងនិងត្រូវបំផ្លាញម្តងហើយម្តងទៀត។ ឥឡូវនេះព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឱកាសដល់ពួកសាសន៍ដទៃដើម្បីបានសង្រ្គោះនៅអ៊ីស្រាអែល។ ប្រសិនបើសាសន៍ដទៃដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះហើយប្រែចិត្តហើយមិនវិលត្រឡប់ទៅរកព្រះនោះពួកគេនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យដូចអ៊ីស្រាអែលដែរ។ មានអំពើបាបដែលបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងពិភពលោកនេះប៉ុន្តែអំពើបាបនៅក្នុងព្រះគម្ពីរគឺជាអំពើបាបដែលបានទុកព្រះនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងកំពុងនិយាយអំពីការភ្លេចព្រះ។ ដោយសារពួកគេភ្លេចព្រះពួកគេចង់ប្រែក្លាយដូចជាព្រះដោយខ្លួនឯងឬបំរើសាតាំងតាមរយៈរូបព្រះហើយក្លាយជាមួយសាតាំង។
ស្លឹកនីមួយៗនៃដើមល្វាគឺជាឃ្លានៃច្បាប់។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរព្រះកំពុងតែប្រាប់ប្រជាជនថា“ ខ្ញុំនឹងអោយពួកគេដឹងថាពួកគេអាក្រាតដោយច្បាប់ដូចជាត្បាញស្លឹកល្វា” ។ តាមរយៈច្បាប់ព្រះនឹង ឲ្យ ពួកគេដឹងថាពួកគេគឺជាអ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះ (មនុស្សមានបាប) ។ ដោយសារតែពួកគេមិនបានដឹងថាពួកគេជាមនុស្សមានបាបដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ យ៉ាងណាក្ដីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលខឹងនឹងព្រះ។ ដោយសារតែទោះបីក្រឹត្យវិន័យបានប្រទានដល់ពួកគេក៏ដោយពួកគេមិនបានដឹងអំពីអំពើបាបរបស់ពួកគេទេហើយពួកគេត្រូវបានបណ្ដោយខ្លួនទៅតាមភាពសុចរិតរបស់ពួកគេផ្ទាល់។
ព្រះបានជ្រើសរើសអាប្រាហាំហើយបានសន្យាថា "ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យប្រជាជាតិដ៏អស្ចារ្យមួយហើយប្រគល់ទឹកដីឱ្យអ្នកព្រោះតែអ្នក" ។ អាប្រាហាំបានបង្កើតអ៊ីសាកហើយអ៊ីសាកបានបង្កើតយ៉ាកុបដូច្នេះព្រះបានហៅថាយ៉ាកុបអ៊ីស្រាអែល។ ហើយដោយសារកូនប្រុសរបស់យ៉ាកុបយ៉ូសែបគាត់បានផ្លាស់ពីកាណានទៅស្រុកអេស៊ីបហើយបន្ទាប់ពី ៤៣០ ឆ្នាំពួកគេបានចេញទៅស្រុកអេស៊ីបហើយត្រឡប់ទៅស្រុកកាណានវិញ។ នៅពេលនេះព្រះបាន ឲ្យ ច្បាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅស្រុកកាណាននៅលើភ្នំស៊ីណាយ។ និយាយអញ្ចឹងនៅពេលអាដាមនិងអេវ៉ាបានធ្វើបាបនៅសួនច្បារអេដែនតើព្រះបានសន្យាអនាគតតាមរយៈលោកុប្បត្តិ ៣: ៧ ទេ?
"ពួកគេបានធ្វើស្លឹករបស់ដើមល្វានិងធ្វើឱ្យពួកគេសំពត់" ។ ពីព្រះគម្ពីរអ្វីដែលព្រះចង់ធ្វើចំពោះមនុស្សគឺអ្នកមិនដឹងថាបាបជាអ្វី។ អំពើបាបគឺជាអំពើបាបដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ វាជាអំពើបាបមួយក្នុងការចាកចេញពីនគរព្រះហើយស្ថិតនៅក្នុងលោកនេះ។ ព្រះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេដឹងពីអ្វីដែលជាលទ្ធផលនៃអំពើបាបរបស់មនុស្សហើយតាមរយៈការវិនិច្ឆ័យ។ ប៉ុន្តែមនុស្សនឹងមិនដឹងថាបាបជាអ្វីទេ។ ដូច្នេះព្រះនឹងជ្រើសរើសមនុស្សឱ្យផ្តល់ច្បាប់និងធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងដើម្បីធ្វើឱ្យពួកគេដឹងថាអំពើបាប។
ព្រះបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងដំបូងក្នុងលោកុប្បត្ដិ ៣:១៥『 អញនឹងធ្វើឲ្យឯង ហើយនិងស្ត្រី គឺទាំងពូជឯង និងពូជនាងមានសេចក្ដីខ្មាំងនឹងគ្នា ពូជនាងនឹងកិនក្បាលឯង ហើយឯងនឹងចឹកកែងជើងគេ.』 ហើយព្រះបានវិនិច្ឆ័យមនុស្សដោយទឹកជំនន់របស់ណូអេហើយបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងឥន្ធនូ។ ព្រះនឹងមិនវិនិច្ឆ័យទោសដោយទឹកទេតែព្រះកំពុងតែប្រាប់យើងថាមានការជំនុំជំរះមួយទៀត។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតាមរយៈសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយលោកអប្រាហាំហើយព្រះអង្គបានធ្វើអោយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើជាប្រជាជននៃសម្ពន្ធមេត្រីហើយអោយច្បាប់នេះជាសញ្ញាសំគាល់មួយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយអ៊ីស្រាអែលមិនបានដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះហើយនៅទីបំផុតបានធ្លាក់ចូលក្នុងភាពសុចរិតរបស់ពួកគេហើយអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យជាច្រើនដងនិងត្រូវបំផ្លាញម្តងហើយម្តងទៀត។ ឥឡូវនេះព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឱកាសដល់ពួកសាសន៍ដទៃដើម្បីបានសង្រ្គោះនៅអ៊ីស្រាអែល។ ប្រសិនបើសាសន៍ដទៃដឹងថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះហើយប្រែចិត្តហើយមិនវិលត្រឡប់ទៅរកព្រះនោះពួកគេនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យដូចអ៊ីស្រាអែលដែរ។ មានអំពើបាបដែលបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងពិភពលោកនេះប៉ុន្តែអំពើបាបនៅក្នុងព្រះគម្ពីរគឺជាអំពើបាបដែលបានទុកព្រះនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងកំពុងនិយាយអំពីការភ្លេចព្រះ។ ដោយសារពួកគេភ្លេចព្រះពួកគេចង់ប្រែក្លាយដូចជាព្រះដោយខ្លួនឯងឬបំរើសាតាំងតាមរយៈរូបព្រះហើយក្លាយជាមួយសាតាំង។
Comments
Post a Comment