ទ្រង់ក៏ធ្វើប្រឡោះនោះ ទាំងញែកទឹកដែលនៅក្រោមប្រឡោះចេញពីទឹកដែលនៅលើប្រឡោះ ក៏មានដូច្

(ទ្រង់ក៏ធ្វើប្រឡោះនោះ ទាំងញែកទឹកដែលនៅក្រោមប្រឡោះចេញពីទឹកដែលនៅលើប្រឡោះ ក៏មានដូច្នោះ) នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ៦-១៣『 បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានប្រឡោះនៅកណ្តាលទឹក ដើម្បីញែកទឹកចេញពីគ្នា ទ្រង់ក៏ធ្វើប្រឡោះនោះ ទាំងញែកទឹកដែលនៅក្រោមប្រឡោះចេញពីទឹកដែលនៅលើប្រឡោះ ក៏មានដូច្នោះ រួចព្រះទ្រង់ហៅប្រឡោះនោះថាជាមេឃ នោះក៏មានល្ងាចមានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី២។ បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យទឹកនៅក្រោមមេឃប្រមូលគ្នានៅកន្លែងតែ១ ហើយឲ្យមានទីគោកដុះលេចឡើង នោះក៏មានដូច្នោះ ទ្រង់ហៅទីគោកនោះថាជាដី ហើយទីទឹកដែលប្រមូលគ្នានោះថាជាសមុទ្រ នោះទ្រង់ក៏ឃើញថាល្អ រួចព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យដីដុះតិណជាតិឡើង គឺជាពួកស្មៅដែលមានគ្រាប់ និងរុក្ខជាតិមានផ្លែតាមពូជ ដែលមានគ្រាប់ក្នុងផ្លែនោះនៅផែនដី នោះក៏មានដូច្នោះ ដីក៏ដុះតិណជាតិទាំងឡាយឡើង គឺជាពួកស្មៅដែលមានគ្រាប់តាមពូជ និងរុក្ខជាតិមានផ្លែតាមពូជដែរ ហើយមានគ្រាប់នៅក្នុងផ្លែនោះឯង រួចទ្រង់ឃើញថាល្អ នោះក៏មានល្ងាចមានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៣។ 』 ឋានសួគ៌ក្នុងព្រះគម្ពីរមានអត្ថន័យបីយ៉ាង។ វាជានគររបស់ព្រះទីអវកាសខាងក្រៅនិងមេឃពីលើដី។ ទាក់ទងនឹងមេឃ (ភាពអាម៉ាស់) ព្រះគម្ពីរបាននិយាយថាមេឃទាំងអស់ដែលយើងដឹងគឺគួរឱ្យខ្មាស់ណាស់។ មេឃពណ៌ខៀវក៏ត្រូវបានគេហៅថាសាម៉ីមទីធ្លាខាងក្រៅត្រូវបានគេហៅថាសាម៉ីមហើយនគររបស់ព្រះដែលជាកន្លែងដែលព្រះគង់នៅក៏ត្រូវបានគេហៅថាសាម៉ីមដែរ។ ដូច្នេះពេលទៅដល់ឋានសួគ៌អ្នកត្រូវវិនិច្ឆ័យដោយពិចារណាលើចំណុចទាំងបីក្នុងពេលកំពុងពិនិត្យមើលស្ថានភាពក្រោយសង្គ្រាម។ មេឃនៃលោកុប្បត្តិ ១: ១ មានន័យថាព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ។ ដី (អេរិត) មានអត្ថន័យពីរផងដែរ។ វាត្រូវបានបង្ហាញតាមពីរវិធីគឺពិភពសម្ភារៈនិងផែនដី។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ៩『 បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យទឹកនៅក្រោមមេឃប្រមូលគ្នានៅកន្លែងតែ១ ហើយឲ្យមានទីគោកដុះលេចឡើង នោះក៏មានដូច្នោះ 』 ផែនដីគឺអេរីស។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ១『 កាលដើមដំបូងឡើយ ព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ។ 』 អេរិសស៊ូ។ ដូច្នេះទឹកដីនៃលោកុប្បត្តិ ១: ១ មានន័យថាពិភពលោកខាងសម្ភារៈ។ , ពិភពលោកនេះដែលបង្កើតឡើងដោយព្រះគឺទទេហើយមានតែទឹកជ្រៅជ្រៅនៅក្នុងដីប៉ុណ្ណោះ។ នៅកណ្តាលម៉ាស់ទឹកទ្រង់បានបង្កើតលំហអាកាស (មេឃ) ។ ចាប់តាំងពីលំហអាកាសត្រូវបានបង្កើតឡើងវាត្រូវបានបែងចែកទៅជាទឹកខាងលើលំហនិងទឹកក្រោមលំហ (ទឹកភក់) ។ ទឹកភក់ត្រូវបានជាប់ដើម្បីឱ្យដីប្រែទៅជាទឹកហើយទឹកក្លាយជាសមុទ្រ។ ពាក្យនៅលោកុប្បត្តិ ១: ៦-៨ មិនត្រឹមតែជារឿងរ៉ាវនៅលើផែនដីប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែក៏ជារឿងរ៉ាវនៃឋានសួគ៌ដែរ ប៉ុន្តែមនុស្សមិនចង់ប្រាប់រឿងរ៉ាវអំពីឋានសួគ៌ទេ។ លោកយេស៊ូបានប្រាប់ពួកផារិស៊ីថាពួកគេមិនជឿរឿងរ៉ាវនៃផែនដីទេប៉ុន្តែតើពួកគេនឹងជឿទេប្រសិនបើពួកគេប្រាប់ពីឋានសួគ៌? លំហអាកាស (មេឃ) ស្ថិតនៅក្នុងទឹក។ ព្រះនៃព្រះ (ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ) កំពុងធ្វើការ (បង្កើត) នៅលើទឹក។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ២ " ឯផែនដីបានខូច ហើយនៅទទេ មានសុទ្ធតែងងឹតនៅគ្របលើជម្រៅទឹក ហើយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះក៏រេរានៅពីលើទឹក”. ផែនដីមានន័យថាពិភពលោកសម្ភារៈ។ ដោយសារដីមិនត្រូវបានលាតត្រដាងវាមានន័យថាជាដុំទឹក។ ការគេងមានន័យថានៅខាងលើទឹក។ នៅទីនេះភាពងងឹតមានន័យថាពន្ធនាគារដូចជាគុក។ នៅអេសាយ ៤២: ៧『 ដើម្បីនឹងធ្វើឲ្យភ្នែកមនុស្សខ្វាក់បានភ្លឺឡើង និងនាំពួកត្រូវចាប់ចងចេញពីគុកងងឹត ហើយឲ្យពួកអ្នកដែលអង្គុយនៅក្នុងទីងងឹត បានចេញរួចពីទីឃុំឃាំង”. ស្រដៀងគ្នាដែរអេសាយ ៦១: ១ ចែង។says.『 ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា ទ្រង់សណ្ឋិតលើខ្ញុំ ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានចាក់ប្រេងតាំងខ្ញុំឲ្យផ្សាយដំណឹងល្អដល់មនុស្សទាល់ក្រ ទ្រង់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមក ដើម្បីនឹងប្រោសមនុស្សដែលមានចិត្តសង្រេង និងប្រកាសប្រាប់ពីសេចក្ដីប្រោសលោះដល់ពួកឈ្លើយ ហើយពីការដោះលែងដល់ពួកអ្នកដែលជាប់ចំណង 』 ព្រះគម្ពីរពិពណ៌នាអំពីមនុស្ស (វិញ្ញាណ) ថាកំពុងជាប់គុក។ ផ្ទុយពីពាក្យនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១ វាមានន័យថាមនុស្ស (វិញ្ញាណ) ជាប់នៅក្នុងទឹកភក់។ ដូចគ្នានេះដែរវាប្រាប់យើងថារាងកាយមនុស្សជារបស់ដែលមានលក្ខណៈដូចជាទឹកភក់។ វាគឺជាព្រះ (ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ) ដែលព័ទ្ធជុំវិញនិងរារាំងទឹក។ យើងអាចឃើញថាពិភពលោកបានជាប់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ (ទឹក) និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ទឹកត្រូវបានបែងចែកជាទឹកខាងលើនិងខាងក្រោមលំហហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានបែងចែកទៅជាពាក្យនៃឋានសួគ៌និងព្រះបន្ទូលនៃផែនដី។ ពាក្យនៅស្ថានសួគ៌គឺជាពាក្យដែលបានបំពេញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយពាក្យនៅលើផែនដីគឺជាពាក្យដែលគ្មានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ច្បាប់) ។ មនុស្សទាំងអស់ដែលជាប់នៅក្នុងដីគឺជាប់នៅក្នុងច្បាប់របស់ព្រះ។ មូលហេតុដែលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមូលដ្ឋានគ្រឹះក្នុងទឹកគឺធ្វើអោយផែនដីមើលឃើញតាមរយៈទឹកនៅក្រោមលំហអាកាសធ្វើអោយមនុស្សកើតចេញពីដីនិងបង្កើតរុក្ខជាតិនិងរុក្ខជាតិដែលមានគ្រាប់ពូជ។ គាត់បានបង្កើតបរិយាកាសដែលមនុស្សអាចរស់នៅបាន។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ១១-១២『 រួចព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យដីដុះតិណជាតិឡើង គឺជាពួកស្មៅដែលមានគ្រាប់ និងរុក្ខជាតិមានផ្លែតាមពូជ ដែលមានគ្រាប់ក្នុងផ្លែនោះនៅផែនដី នោះក៏មានដូច្នោះ ដីក៏ដុះតិណជាតិទាំងឡាយឡើង គឺជាពួកស្មៅដែលមានគ្រាប់តាមពូជ និងរុក្ខជាតិមានផ្លែតាមពូជដែរ ហើយមានគ្រាប់នៅក្នុងផ្លែនោះឯង រួចទ្រង់ឃើញថាល្អ 』 តាមរយៈមែកឈើនិងដាំបន្លែយើងអាចឃើញថាមនុស្សត្រូវតែសាបព្រួសនិងដាំដុះគ្រាប់ពូជដើម្បីទទួលបានអាហារ។ មនុស្សជាតិសាបព្រួសគ្រាប់ពូជជារៀងរាល់ឆ្នាំដើម្បីប្រមូលផល។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២:១៥ 『 ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកអ័ដាមទៅដាក់នៅក្នុងសួនច្បារអេដែន ឲ្យគាត់ធ្វើការហើយថែរក្សា』 នៅលោកុប្បត្តិ ៣:២៣『 ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់ក៏បណ្តេញគាត់ពីសួនច្បារអេដែនចេញ ឲ្យទៅភ្ជួររាស់ដីដែលទ្រង់បានយកមកបង្កើតគាត់នោះវិញ 』. ។ ព្រះត្រូវសាបព្រោះជារៀងរាល់ឆ្នាំដើម្បីអាចទទួលបានផលដោយការសាបព្រោះនិងដាំដុះ។ តើវាត្រូវដឹងអ្វីខ្លះ? ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលប្រាប់ពួកសិស្សថាតាមរយៈរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីអ្នកព្រោះពូជនោះគាត់បានបង្ហាញអាថ៌កំបាំងនៃស្ថានសួគ៌ដែលបានលាក់ពីការបង្កើត។ ប្រសិនបើអ្នករស់នៅជារៀងរាល់ឆ្នាំដោយសាបព្រួសគ្រាប់ពូជនិងដាំដុះពួកគេអ្នកនឹងកាន់តែចាស់ហើយស្លាប់នៅទីបំផុត។ ត្រូវដឹងថាអាហារនេះមិនមែនជាអាហារអស់កល្បជានិច្ចទេ។ ហើយគិតអំពីមូលហេតុដែលមនុស្សរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះដែលត្រូវតែស្លាប់។ ដូច្នេះព្រះគម្ពីរចែងអំពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើដើម្បីទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ៦:២៧『 កុំឲ្យខំប្រឹងឲ្យបានតែអាហារ ដែលតែងតែពុករលួយនោះឡើយ ចូរខំឲ្យបានអាហារ ដែលនៅស្ថិតស្ថេរ ដរាបដល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ ជាអាហារដែលកូនមនុស្សនឹងឲ្យមកអ្នករាល់គ្នា ដ្បិតគឺកូនមនុស្សនេះហើយ ដែលព្រះវរបិតាដ៏ជាព្រះ ទ្រង់បានដៅចំណាំទុក 』 រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីការសាបព្រោះគឺនិយាយថា "ធ្វើវាសម្រាប់អាហារដែលអស់កល្បជានិច្ច" ។ មនុស្សទាំងអស់បានចាកចេញពីព្រះហើយមកក្នុងលោកនេះហើយក្លាយជាជីវិតដែលជាប់នៅក្នុងភាពងងឹត។ វាមានន័យថាដើម្បីទទួលបានអាហារសម្រាប់មនុស្សដើម្បីរស់នៅជារៀងរហូតពួកគេត្រូវតែដឹងថាពួកគេគឺជាមនុស្សដែលបានចាកចេញពីព្រះប្រែចិត្តដោះសំលៀកបំពាក់ចេញពីលោកីយហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ (ព្រះគ្រីស្ទ) ។ ការដោះសម្លៀកបំពាក់ពិភពលោកមានន័យថាបុរសចំណាស់នោះបានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូ។ វាមិនមែនជាអ្វីដែលយើងអាចធ្វើសម្រាប់ខ្លួនយើងទេ។ ដូច្នេះយើងជឿលើការរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវ។ ដូច្នេះអ្នកត្រូវបានសង្គ្រោះដោយជំនឿ។ ដើម្បីបានសង្រ្គោះដោយសារជំនឿអ្នកត្រូវតែបញ្ចុះជាមួយព្រះយេស៊ូ។ អាហារដែលស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតគឺជាផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិតនៅក្នុងសួនច្បារអេដែន។ ទោះយ៉ាងណាអ័ដាមនិងអេវ៉ាបានគិតថាពួកគេអាចប្រែខ្លួនដូចជាព្រះតាមរយៈការបំភាន់សត្វពស់ហើយពួកគេបានបំពានបញ្ជារបស់ព្រះហើយទាញពួកគេចេញពីសួនច្បារអេដែនមកក្នុងលោកីយ។ ដូចគ្នានេះដែរដោយជំនួសរឿងរ៉ាវអំពីនគរព្រះវិញ្ញាណនៅក្នុងនគរព្រះមិនអាចរក្សាជំហររបស់ពួកគេក្នុងការបំភាន់សាតាំងហើយព្យាយាមចាកចេញពីព្រះដូច្នេះពួកគេមកពីនគរព្រះហើយចូលក្នុងពិភពលោក។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ៣:២៤『 ទ្រង់បណ្តេញមនុស្សចេញ ហើយដាក់ចេរូប៊ីននៅខាងកើតសួនច្បារអេដែន និងដាវ ដែលជាអណ្តាតភ្លើងរេបែរទៅគ្រប់ទិស ដើម្បីនឹងរក្សាផ្លូវទៅឯដើមជីវិត។ 』 ចេរូប៊ីនមានន័យថាទេវតា។ ចេរូប៊ីនគឺជាទេវតាពីរដែលគ្របលើហិបដ៏បរិសុទ្ធបំផុត។ នៅខាងក្នុងទូកមានបន្ទះថ្មពីរបន្ទះព្រមទាំងបុគ្គលិកនិងនំម៉ាណារបស់អើរ៉ុន។ ទេវតាជានិមិត្តរូបនៃច្បាប់។ ដាវភ្លើងមានន័យថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ដើម្បីបរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិតមនុស្សម្នាក់ត្រូវស្លាប់ដោយដាវ។ ដូច្នេះយើងមិនអាចបរិភោគដើមឈើនៃជីវិតបានទេលើកលែងតែយើងបានរួចផុតពីក្រិត្យវិន័យដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ផលផ្លែនៃដើមជីវិតគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគឺថាមនុស្សដែលជាប់នៅក្នុងភាពងងឹតបានបញ្ចេញពន្លឺពិតដើម្បីចេញពីភាពងងឹត។ ដូច្នេះអ្វីដែលព្រះគម្ពីរចង់មានន័យថានៅពេលព្រះជាម្ចាស់សាបព្រោះគ្រាប់ពូជនិងប្រមូលផលចូរដឹងសេចក្តីពិតនៃសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះ។『 ដីក៏ដុះតិណជាតិទាំងឡាយឡើង គឺជាពួកស្មៅដែលមានគ្រាប់តាមពូជ និងរុក្ខជាតិមានផ្លែតាមពូជដែរ ហើយមានគ្រាប់នៅក្នុងផ្លែនោះឯង រួចទ្រង់ឃើញថាល្អ』 ហេតុផលដែលនិយាយថាព្រះល្អគឺអ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះមកក្នុងលោកនេះដើម្បីសាបព្រោះនិងច្រូតកាត់ផ្លែឈើប៉ុន្តែនៅទីបំផុតដឹងថាវាជាជីវិតដែលត្រូវស្លាប់ហើយដឹងពីមូលហេតុដែលពួកគេមកក្នុងលោកនេះដូច្នេះពួកគេនឹងប្រែចិត្តហើយវិលត្រឡប់មកវិញ ។ ដូច្នេះអាថ៌កំបាំងត្រូវបានលាក់នៅក្នុងការសាបព្រួសរបស់ព្រះហើយអ្នករកឃើញនឹងត្រលប់ទៅនគរព្រះវិញ។ ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញថាអ្វីៗល្អ