ដើមឈើបៃតងនិងដើមឈើស្ងួត

(លូកា ២៣: ២៧-៣១) មានមនុស្សដើរតាមទ្រង់ដ៏ណែនណាន់ ក៏មានពួកស្រីៗ ដែលគក់ដើមទ្រូង ហើយយំទួញផង ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ងាកបែរទៅ មានព្រះបន្ទូលនឹងពួកស្ត្រីទាំងនោះថា កូនស្រីក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ កុំយំនឹងខ្ញុំឡើយ ឲ្យយំនឹងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា ហើយនិងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញចុះ ដ្បិតមើលនឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលគេនឹងថា មានពរហើយ ពួកស្រីអារ និងពោះដែលមិនកើតកូន ហើយដោះដែលមិនបំបៅកូន នៅគ្រានោះ គេនឹងចាប់តាំងនិយាយទៅភ្នំធំថា សូមឲ្យរលំមកលើយើងវិញ ហើយទៅភ្នំតូចថា សូមគ្របមកលើយើងចុះ ព្រោះបើគេធ្វើការទាំងនេះ ដល់ដើមឈើស្រស់ នោះតើនឹងកើតអ្វីដល់ដើមឈើស្ងួតវិញ។ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគេកាត់ទោសប្រហារជីវិតដោយលោកពីឡាត់ត្រូវបានគេយកទៅលើភ្នំកូលកូថាដោយឈើឆ្កាង។ គាត់ត្រូវបានគេចងរួចអូសទៅក្រោយ។ គាត់គេងមិនលក់ហើយត្រូវបានសួរចម្លើយនិងវាយដំជាច្រើន។ នៅពេលទាហានរ៉ូមបានឃើញព្រះយេស៊ូដែលនឿយហត់ហើយមិនអាចកាន់ឈើឆ្កាងហើយទៅកាន់កន្លែងប្រហារជីវិតនោះទាហានរ៉ូម៉ាំងបានចាប់យកស៊ីរិនឈ្មោះស៊ីម៉ូនដែលនៅក្បែរនោះហើយបានយកឈើឆ្កាងជំនួសព្រះយេស៊ូវហើយដើរតាមទ្រង់។ ស៊ីរីនគឺជាទឹកដីនៃចក្រភពរ៉ូម៉ាំងនៅទ្វីបអាហ្រ្វិកខាងជើងដែលមានព្រំប្រទល់ជាប់ខាងលិចខាងលិចនៃប្រទេសអេហ្ស៊ីបនាសម័យព្រះយេស៊ូនិងជាឈ្មោះនៃតំបន់ដែលត្រូវនឹងលីប៊ីសព្វថ្ងៃក៏ដូចជាឈ្មោះនៃទីក្រុងសំខាន់របស់ខ្លួននៅក្បែរឆ្នេរមេឌីទែរ៉ាណេ។ ជនជាតិយូដាជាច្រើនបានមកតាំងទីលំនៅ។ ស៊ីម៉ូនប្រហែលជាជនជាតិយូដាម្នាក់ដែលរស់នៅកោះគីរេនដែលមកក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីធ្វើបុណ្យរំលង។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគេចងនិងអូសដោយទាហានរ៉ូម៉ាំងដែលធ្វើឱ្យផ្លូវនៃឈើឆ្កាងមានភាពរង្គោះរង្គើមនុស្សជាច្រើនបានដើរតាមទ្រង់។ មិនអាចនិយាយបានថាមនុស្សទាំងអស់នោះមានការសោកស្តាយចំពោះការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ អ្នកខ្លះប្រហែលជាឃ្លាតឆ្ងាយពីការចង់ដឹងចង់ឃើញឬអ្នកផ្សេងទៀតប្រហែលជាមានអរិភាពចំពោះព្រះយេស៊ូដោយចំអកដាក់គាត់ហើយដេញតាមគាត់ដើម្បីធ្វើឱ្យគាត់ស្លាប់។ ប៉ុន្ដែក៏មានស្ដ្រីជាច្រើននាក់ដែលកំពុងធ្វើកូដកម្មនិងកាន់ទុក្ខចំពោះការរងទុក្ខដែលព្រះយេស៊ូវបានរងទុក្ខនិងការសុគតរបស់ឈើឆ្កាងដែលទ្រង់នឹងរងទុក្ខ។ គេមិនអាចនិយាយបានទេថាការកាន់ទុក្ខរបស់ស្ត្រីទាំងអស់ដែលធ្វើឱ្យដួងចិត្តរបស់ពួកគេគឺដោយសារតែការរងទុក្ខនិងអយុត្តិធម៌និងការស្លាប់របស់ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះនិងព្រះមេស្ស៊ី។ ជាការពិតណាស់ប្រាកដជាមានស្ត្រីដែលត្រូវបានគេវាយដំនិងសោកសៅចំពោះទារុណកម្មរបស់មនុស្សថ្លៃថ្នូដែលបានអនុវត្តមេរៀនដ៏មានតម្លៃជាច្រើននិងអព្ភូតហេតុអស្ចារ្យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់។ ទោះយ៉ាងណាពាក្យចុងក្រោយដែលព្រះយេស៊ូវបានបោះមុនពេលដែលទ្រង់ត្រូវគេឆ្កាងត្រូវបានសំដៅទៅលើស្ត្រីទាំងនោះ។ ក្នុងចំណោមសៀវភៅដំណឹងល្អទាំងបួនពាក្យទាំងនេះត្រូវបានកត់ត្រាទុកតែនៅក្នុងលូកាប៉ុណ្ណោះ។ 『 ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ងាកបែរទៅ មានព្រះបន្ទូលនឹងពួកស្ត្រីទាំងនោះថា កូនស្រីក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ កុំយំនឹងខ្ញុំឡើយ ឲ្យយំនឹងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា ហើយនិងកូនចៅរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញចុះ ដ្បិតមើលនឹងមានគ្រាមកដល់ ដែលគេនឹងថា មានពរហើយ ពួកស្រីអារ និងពោះដែលមិនកើតកូន ហើយដោះដែលមិនបំបៅកូន នៅគ្រានោះ គេនឹងចាប់តាំងនិយាយទៅភ្នំធំថា សូមឲ្យរលំមកលើយើងវិញ ហើយទៅភ្នំតូចថា សូមគ្របមកលើយើងចុះ 』 ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ស្ត្រីថា៖ «ប៉ុន្ដែព្រះយេស៊ូងាកមកមានព្រះបន្ទូលដូចតទៅ៖ ស្ដ្រីក្រុងយេរូសាឡឹមអើយ! កុំយំសោកអាណិតខ្ញុំធ្វើអ្វីចូរយំសោកអាណិតខ្លួនអ្នកនិងកូនអ្នកផង! »។ ក្នុងនាមជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ព្រះយេស៊ូជាព្រះគ្រិស្ដដែលបានយាងមកសង្គ្រោះពិភពលោក។ ហើយវិធីដែលលោកបានផ្ទុកឈើឆ្កាងគឺជាផ្លូវនៃសិរីល្អដើម្បីបំពេញបេសកកម្មដែលបានផ្តល់ដោយព្រះវរបិតាដែលបានចាត់ព្រះអង្គ។ ពីព្រោះគាត់នឹងរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃទីបីនៃការបញ្ចុះគាត់។ បញ្ហាមិនមែនជាព្រះយេស៊ូវទេតែជាស្ត្រីដែលបានដើរតាមព្រះយេស៊ូ។ ព្រះអម្ចាស់ជ្រាបថាព្រះវិហារនៅក្រុងយេរូសាឡិមនឹងត្រូវបំផ្លាញទាំងស្រុងដោយកងទ័ពរ៉ូម៉ាំងដោយមិនទុកដុំថ្មនៅលើថ្មទេហើយគ្រោះកាចដ៏អាក្រក់នឹងកើតមានដល់ប្រជាជននៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ព្រះអម្ចាស់សោកសៅដែលវានឹងក្លាយជាថ្ងៃនៃគ្រោះមហន្តរាយដ៏អាក្រក់ដែលស្ទើរតែមិនអាចទ្រាំទ្របានសម្រាប់អ្នកដែលមិនមានការរៀបចំសេចក្ដីជំនឿពិត។ នៅពេលថ្ងៃនៃគ្រោះកាចដែលនឹងកើតមានក្រុងយេរូសាឡិមឆាប់ៗខាងមុខនេះប្រជាជននិយាយថា“ ថ្ងៃក្រោយនឹងមកដល់ដែលពួកគេនឹងនិយាយថាមានពរហើយស្ដ្រីពពោះនិងពោះដែលមិនដែលសំរាលកូន។ បូមយក។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថាវានឹងកើតឡើង។ “ អាចមានគភ៌និងបង្កើតកូនបានហើយចិញ្ចឹមកូននោះ” គឺជាសុភមង្គលដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលស្ត្រីសាសន៍ហេព្រើរបានទទួលពីព្រះ។ ផ្ទុយពីនេះត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាជីវិតដែលត្រូវបណ្តាសា។ ទោះយ៉ាងណាគ្រោះមហន្តរាយដែលនឹងកើតមានក្នុងពេលឆាប់ៗនេះគឺជៀសមិនរួចគ្មានផ្លូវអ្វីអាចលាក់បាំងជាមួយពួកគេមិនអាចចិញ្ចឹមពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់ដែលពួកគេនឹងទទួលរងហើយវាជាការលំបាកសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារទាំងមូលដែលទទួលរងនូវគ្រោះមហន្តរាយជាមួយគ្នា។ វាពិតជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាយំសោកថា“ ខ្ញុំសុខចិត្តមានកូន” ហើយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពវេទនាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីច្រណែនអ្នកដែលគ្មានកូន។ ទោះយ៉ាងណាអ្នកប្រហែលជាគិតដូច្នេះប៉ុន្តែតាមទស្សនៈរបស់អ៊ីស្រាអ៊ែលនិងពួកសាសន៍ដទៃស្ថានភាពរបស់អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ អ្នកដែលមិនអាចមានគភ៌តំណាងឱ្យសាសន៍ដទៃ។ ព្រះគុណរបស់ព្រះទៅពួកសាសន៍ដទៃ។ ដូច្នេះអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានបោះបង់ចោល។ អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលនៅចុងបញ្ចប់ “ព្រោះបើគេធ្វើការទាំងនេះ ដល់ដើមឈើស្រស់ នោះតើនឹងកើតអ្វីដល់ដើមឈើស្ងួតវិញ។” "ដើមឈើខៀវ" មានន័យថាព្រះយេស៊ូផ្ទាល់ជាព្រះអម្ចាស់នៃជីវិត។ ហើយដើមឈើស្ងួតគឺជាដើមឈើដែលនឹងឆាបឆេះចេញភ្លាមៗដែលជាពាក្យសម្រាប់អ្នកដែលមិនជឿហើយដើរតាមព្រះយេស៊ូជាព្រះអម្ចាស់ដែលនឹងមិនទទួលការអត់ទោសពីអំពើបាបរបស់គេពីព្រះហើយយកឈ្នះភ្លើងនៃការជំនុំជំរះឡើយ។ បន្ទាប់មក『 ព្រោះបើគេធ្វើការទាំងនេះ ដល់ដើមឈើស្រស់ នោះតើនឹងកើតអ្វីដល់ដើមឈើស្ងួតវិញ។ 』 ទោះបីជាគាត់ជាកូនរបស់ព្រះដែលគ្មានកំហុសក៏ដោយប្រសិនបើគាត់យកកំហឹងរបស់ព្រះដែលវិនិច្ឆ័យអំពើបាបរបស់ពិភពលោកហើយកំពុងរងទុក្ខពីឈើឆ្កាងបែបនេះនោះការរងទុក្ខដែលអស់អ្នកដែលមិនជឿលើគាត់ហើយជាលទ្ធផលបានឆ្កាងគាត់នឹងរងទុក្ខ ធ្ងន់ធ្ងរ។ តើវាមិនអាចទៅរួចទេឬ? ហេតុដូច្នេះហើយបានជាព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលដោយទឹកចិត្តក្រៀមក្រំ។ ប្រជាជនបានឈរមើលហើយយោងទៅតាមកំណត់ត្រារបស់ម៉ាថាយនិងម៉ាកុសពួកគេខ្លះបានគ្រវីក្បាលនៅចំពោះមុខព្រះយេស៊ូវនៅពេលដែលពួកគេដើរកាត់ហើយនិយាយថា៖『 ឯងដែលបំផ្លាញព្រះវិហារ ហើយសង់ឡើងវិញក្នុងរវាង៣ថ្ងៃអើយ ចូរជួយសង្គ្រោះខ្លួនចុះ បើឯងជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះមែន នោះឲ្យចុះពីឈើឆ្កាងមក 』 (ម៉ាថាយ ២៧:៤០; ម៉ាកុស ១៥: ២៩ ~ ៣០) ។ អ្នកដឹកនាំសាសនាទាហាននិងប្រជាជនយូដាបានសើចចំអកនិងជេរប្រមាថព្រះយេស៊ូដោយគ្មានករណីលើកលែង។ អ្វីដែលពួកគេរិះគន់នោះគឺថាព្រះយេស៊ូវជួយសង្គ្រោះមនុស្សជាច្រើនតែទ្រង់មិនអាចជួយសង្គ្រោះខ្លួនឯងបានទេ។ ព្រះយេស៊ូវមិននៅលើឈើឆ្កាងទេពីព្រោះគាត់មិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនឯងបាន។ ផ្ទុយទៅវិញដូចការរិះគន់បាននិយាយថាព្រះយេស៊ូវបានលះបង់ជីវិតរបស់គាត់ដើម្បីជួយសង្គ្រោះមនុស្សជាច្រើន។ វាមិនមែនថាព្រះយេស៊ូវមិនបានចុះពីឈើឆ្កាងទេប៉ុន្តែដោយមិនចុះមកទ្រង់កំពុងតែសង្រ្គោះប្រជាជនរបស់ទ្រង់ដែលមិនអាចសង្រ្គោះខ្លួនឯងបាន។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ១០: ១៤-១៥『ឯខ្ញុំជាអ្នកគង្វាលល្អ ខ្ញុំស្គាល់ចៀមរបស់ខ្ញុំ ហើយចៀមក៏ស្គាល់ខ្ញុំ ដូចជាព្រះវរបិតាទ្រង់ស្គាល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ស្គាល់ទ្រង់ដែរ ខ្ញុំស៊ូប្តូរជីវិតខ្ញុំនឹងចៀម 』 ការឈឺចាប់ដែលព្រះអម្ចាស់បានទទួលគឺការឈឺចាប់ដែលយើងត្រូវរងទុក្ខ។ គាត់ត្រូវគេចាក់ដោយសារការរំលងរបស់យើងហើយគាត់ឈឺចាប់ដោយសារអំពើបាបរបស់យើង។ យើងមានសន្តិភាពពីព្រោះគាត់ត្រូវបានគេដាក់វិន័យហើយយើងបានជាសះស្បើយដោយសារព្រះអម្ចាស់ត្រូវគេវាយដំ។ (អេសាយ ៥៣: ៥-៦) ។ “តែទ្រង់ត្រូវរបួស ដោយព្រោះអំពើរំលងរបស់យើង ក៏ត្រូវវាយជាំ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងទេ ឯការវាយផ្ចាលដែលនាំឲ្យយើងបានជាមេត្រី នោះបានធ្លាក់ទៅលើទ្រង់ ហើយយើងរាល់គ្នាបានប្រោសឲ្យជា ដោយសារស្នាមរំពាត់នៅអង្គទ្រង់ យើងទាំងអស់គ្នាបានទាសចេញដូចជាចៀម គឺយើងបានបែរចេញទៅតាមផ្លូវយើងរៀងខ្លួន ហើយព្រះយេហូវ៉ាបានទម្លាក់អំពើទុច្ចរិតរបស់យើងទាំងអស់គ្នាទៅលើទ្រង់។”