ចូរសូម នោះតែងនឹងឲ្យមកអ្នក ចូររក នោះតែងនឹងឃើញ ចូរគោះ នោះតែងនឹងបើកឲ្យអ្នក

ចូរសូម នោះតែងនឹងឲ្យមកអ្នក ចូររក នោះតែងនឹងឃើញ ចូរគោះ នោះតែងនឹងបើកឲ្យអ្នក ដ្បិតអស់អ្នកណាដែលសូម នោះរមែងបាន អ្នកណាដែលរក នោះរមែងឃើញ ហើយនិងបើកឲ្យអ្នកណាដែលគោះដែរ ក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា បើកូនសូមនំបុ័ង តើមានអ្នកណានឹងឲ្យថ្មដល់វា ឬបើវាសូមត្រី តើនឹងឲ្យពស់វិញឬអី ចុះបើអ្នករាល់គ្នាដែលអាក្រក់ អ្នកចេះឲ្យរបស់ល្អដល់កូនខ្លួនដូច្នេះ នោះចំណងបើព្រះវរបិតានៃអ្នក ដែលទ្រង់គង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់នឹងប្រទានរបស់ល្អ មកអស់អ្នកដែលសូម តើជាងអម្បាលម៉ានទៅទៀត។ ដូច្នេះ អស់ទាំងការអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យមនុស្សលោកប្រព្រឹត្តនឹងខ្លួន នោះត្រូវឲ្យអ្នកប្រព្រឹត្តនឹងគេដូច្នោះដែរ ដ្បិតនេះឯងជាក្រឹត្យវិន័យ ហើយជាសេចក្ដីទំនាយរបស់ពួកហោរា។ (ម៉ាថាយ ៧: ៧-១២) អត្ថបទក្នុងគម្ពីរនេះគឺជាពាក្យនៃការសន្ដោសប្រណីដល់គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងអស់។ ពាក្យទាំងនេះមាននៅក្នុងម៉ាថាយ ៧ និងលូកា ១១ ប៉ុន្តែវាខុសគ្នាត្រង់បរិបទ។ ដំណឹងល្អរបស់ម៉ាថាយមានរឿងនេះនៅចុងបញ្ចប់នៃធម្មទានលើភ្នំ។ ទាំងនេះគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដែលបានកើតជាថ្មី។ ពាក្យមុន ៗ គឺបង្រៀនកុំអោយរិះគន់អ្នកដទៃហើយពាក្យខាងក្រោមគឺត្រូវចូលតាមទ្វារចង្អៀតនិងទទួលផ្លែល្អ។ នៅក្នុងជំពូក ៧ នៃម៉ាថាយព្រះនឹងប្រទានដល់អ្នកដែលបានកើតជាថ្មីនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវការសម្រាប់ការផ្សាយដំណឹងល្អ។ គាត់បាននិយាយថា“ តើព្រះវរបិតាសួគ៌របស់អ្នកប្រទានរបស់ល្អដល់អ្នកដែលស្វែងរកវាទេ?” ក្នុងករណីលូកាការអនុម័តនេះធ្វើតាមការអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់។ លូកា ១១ ផ្តោតសំខាន់លើ 『អធិស្ឋានដល់ព្រះ』 ។ ម៉ាថាយ ៧ និងលូកា ១១ អាចនិយាយបានលើប្រធានបទ“ អធិស្ឋាននិងព្រះគុណ” ប៉ុន្តែក្នុងម៉ាថាយ ៧:១២ អ្វីក៏ដោយដែលអ្នកចង់អោយអ្នកដទៃធ្វើត្រូវរាប់អានអ្នកដទៃផងដែរ។ នេះជាក្រឹត្យវិន័យនិងជាហោរា 』គេអាចមើលឃើញពីដំណឹងល្អរបស់ម៉ាថាយដែលថា“ សង្រ្គោះវា” គឺដើម្បីកំដរអារម្មណ៍អ្នកដទៃ។ ការប្រព្រឹត្ដទៅលើអ្នកដទៃគឺមិនត្រឹមតែបំរើអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែវាមានគោលបំណងសំរាប់ការសង្គ្រោះពីព្រះវិញ្ញាណ។ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការជួយសង្គ្រោះស្មារតីក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំង។ ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលថាវាគឺជា“ ច្បាប់និងពួកហោរា” ដែលត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ។ ច្បាប់និងហោរានៅទីនេះសំដៅទៅលើសញ្ញាចាស់។ ច្បាប់និងព្យាការីអាចត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាការបែងចែកគម្ពីរសញ្ញាចាស់ជាពីរ។ ពេលលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ដូច្នេះទំនងជាលោកចាត់ទុកពួកអាចារ្យនិងពួកផារិស៊ី។ ពេញធម្មទានលើភ្នំព្រះយេស៊ូចង្អុលបង្ហាញទស្សនៈមិនត្រឹមត្រូវអំពីក្រិត្យវិន័យរបស់មេធាវី។ នៅពេលនោះអ្នកសិក្សាច្បាប់មានទំនោរទៅនឹងអត្ថបទច្រើនជាងស្មារតីនៃច្បាប់។ ឧទាហរណ៍ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់។ ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់មានន័យថាបំណងព្រះហឬទ័យរបស់ព្រះមានទាំងស្រុង។ តាមរយៈដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់អ្នកដឹងថាអ្នកជាមនុស្សចម្លែកម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងលោកនេះ។ ព្រះយេស៊ូវពន្យល់ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់នៅម៉ាថាយ ២៣:២៣ ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា៖ ពួកគេបានថ្វាយដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់យ៉ាងហ្មត់ចត់ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយថា“ សេចក្តីសុចរិតសេចក្តីមេត្តាករុណានិងសេចក្តីជំនឿត្រូវបានបោះបង់ចោល” ។ នេះគឺជាសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដែលចង្អុលបង្ហាញការពិតនៃអតីតកាល។ អ្នកត្រូវតែដឹងច្បាស់អំពីអ្វីដែលច្បាប់ចែងអំពីសេចក្ដីសុចរិតមេត្តាករុណានិងជំនឿ។ ភាពសុចរិតសំដៅទៅលើការវិនិច្ឆ័យ (ជាភាសាក្រិក) ។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាមនុស្សគឺជាមនុស្សចម្លែកនៅលើផែនដីហើយត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យនិងបណ្តេញចេញពីព្រោះពួកគេមកពីនគររបស់ព្រះ។ សេចក្តីមេត្តាករុណាគឺជាការអាណិតអាសូរ។ មានច្បាប់និងសេចក្តីមេត្តាករុណានៅក្នុងច្បាប់។ វាត្រូវបានគេកាត់ក្តីហើយដាក់ចេញប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បានប្រទាន "អ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះជាម្ចាស់" អាណិតអាសូរដើម្បីដឹងថាគាត់បានចាកចេញហើយរកផ្លូវ។ ទីបំផុតវាគឺជាសេចក្តីជំនឿ។ ទោះបីជាត្រូវបានវិនិច្ឆ័យនិងដកខ្លួនចេញដោយព្រះក៏ដោយ«ជំនឿដែលជឿលើការសង្គ្រោះតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ»គឺស្ថិតនៅក្នុងច្បាប់ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់។ ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់មានន័យថាការបង់ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់ការដឹងពីការសន្យារបស់ព្រះនិងមានជំនឿ។ ទោះយ៉ាងណាលោកយេស៊ូបានមានប្រសាសន៍ថាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបោះបង់ចោលរបស់ទាំងនេះ។ ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់មានន័យថាដើម្បីរកមើលព្រះគ្រីស្ទដើម្បីត្រឡប់ទៅកាន់នគរព្រះវិញ។ ដោយសារតែពួកគេមិនបានរកឃើញព្រះគ្រីស្ទព្រះយេស៊ូវកំពុងតែមានបន្ទូលប្រាប់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុងម៉ាថាយ ២៣:២៣ ដើម្បីរកព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅពេលនោះ។