ដាវពីរ

ដាវពីរ រួចមក ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សទាំងអស់ថា កាលខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យទៅឥតកាបូប ឥតយាម ហើយឥតស្បែកជើង នោះតើមានខ្វះអ្វីឬទេ គេទូលឆ្លើយថា គ្មានខ្វះអ្វីទេ ដូច្នេះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ឥឡូវនេះវិញ អ្នកណាដែលមានកាបូប មានយាម នោះត្រូវតែយកទៅកុំខាន ហើយអ្នកណាដែលគ្មានដាវ ក៏ឲ្យអ្នកនោះលក់អាវខ្លួនទៅទិញមួយមក ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សេចក្ដីនេះ ដែលបានចែងទុកមកថា «គេបានរាប់ទ្រង់ ជាពួកទទឹងច្បាប់» នោះត្រូវសម្រេចលើខ្លួនខ្ញុំ ដ្បិតគ្រប់សេចក្ដីដែលតម្រូវមកខ្ញុំ ត្រូវតែបានសម្រេចទាំងអស់ រួចគេទូលថា ព្រះអម្ចាស់អើយ មើល នេះមានដាវ២ហើយ ទ្រង់ក៏មានព្រះបន្ទូលថា អើ ល្មមហើយ។. (លូកា ២២: ៣៥-៣៨) នេះជាការសន្ទនាចុងក្រោយដែលព្រះយេស៊ូបានមានជាមួយពួកសិស្សនៅបន្ទប់ខាងលើថា៖ «ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីផ្ទះនោះឆ្ពោះទៅភ្នំដើមអូលីវ។ ពួកសិស្សក៏ទៅតាមព្រះអង្គដែរ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះម៉ាថាយម៉ាកុសនិងយ៉ូហានមិនបានកត់ទុកការសន្ទនានេះទេមានតែលូកាប្រាប់យើងមេរៀនចុងក្រោយនៃបន្ទប់ខាងលើរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ លោកយេស៊ូបានប្រាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោក ឲ្យ ថែរក្សាកាបូបស្ពាយកងទ័ពនិងដាវរបស់ពួកគេ ឲ្យ បានល្អហើយពួកគេឆ្លើយថាមែននៅទីនេះមានដាវពីរ។ ដូច្នេះព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាវាគ្រប់គ្រាន់ហើយហើយបញ្ចប់កំណត់ហេតុរបស់លូកាដែលមាន ៤ ខ។ តើព្រះយេស៊ូពិតជាបានមានបន្ទូលទៅកាន់សិស្សរបស់ទ្រង់ក្នុងន័យអ្វី?『រួចមក ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សទាំងអស់ថា កាលខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យទៅឥតកាបូប ឥតយាម ហើយឥតស្បែកជើង នោះតើមានខ្វះអ្វីឬទេ គេទូលឆ្លើយថា គ្មានខ្វះអ្វីទេ 』(លូកា ២២:៣៥) ពាក្យទាំងនេះទាក់ទងនឹងអ្វីដែលលោកយេស៊ូបានធ្វើពេលលោកចាត់ពួកអ្នកកាន់តាមលោកនៅចំណុចខ្លះនៅអតីតកាល។ រឿងនោះបានកើតឡើងនៅស្រុកកាលីឡេដែលមានអាយុកាលជាងមួយឆ្នាំហើយត្រូវបានកត់ទុកនៅក្នុងលូកា ៩ ។ ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសិស្សទាំងដប់ពីររូបមកហើយទ្រង់ប្រទានឫទ្ធានុភាពនិងអំណាចអោយគេត្រួតត្រានិងព្យាបាលអារក្សទាំងអស់។ បេសកកម្មរបស់ពួកគេគឺផ្សព្វផ្សាយអំពីនគររបស់ព្រះ។ ពួកគេបានទទួលអំណាចពីព្រះយេស៊ូហើយបានបញ្ជូនពួកគេទៅភូមិនីមួយៗនៅស្រុកកាលីឡេដើម្បីផ្សព្វផ្សាយ។ នៅពេលនោះលោកយេស៊ូបានណែនាំយ៉ាងពិសេសដល់ពួកអ្នកកាន់តាមលោកហើយនេះជាអ្វីដែលលោកយេស៊ូបានចាំនៅបន្ទប់ខាងលើ។ លោកយេស៊ូបានណែនាំថា៖ «កុំយកអ្វីទៅធ្វើដំណើរឡើយ»។ 『ដូច្នេះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ឥឡូវនេះវិញ អ្នកណាដែលមានកាបូប មានយាម នោះត្រូវតែយកទៅកុំខាន ហើយអ្នកណាដែលគ្មានដាវ ក៏ឲ្យអ្នកនោះលក់អាវខ្លួនទៅទិញមួយមក 』(លូកា ២២:៣៦) ពីព្រោះមិនថាចូលក្នុងផ្ទះណាអ្នកដែលទទួលពួកគេនឹងផ្គត់ផ្គង់សេចក្តីត្រូវការរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនទទួលយកទេនោះពួកសិស្សធូលីដីចេញពីជើងហើយចេញពីផ្ទះ។ ប្រសិនបើពួកគេបានធ្វើពួកគេស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះហើយទទួលបានការបដិសណ្ឋារកិច្ចនិងការគាំទ្រ។ នេះគឺជាប្រតិកម្មរបស់មនុស្សចំពោះព្រះយេស៊ូនៅពេលនោះ។ មានអ្នកខ្លះដែលបដិសេធព្រះយេស៊ូវហើយមិនព្រមទទួលសិស្សប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញអ្នកផ្សេងទៀតបានទទួលយកព្រះយេស៊ូវដែលពួកគេបានប្រកាសហើយទទួលយកពួកសិស្ស។ លោកយេស៊ូបានដឹងថាមានអ្នកខ្លះដែលនឹងស្វាគមន៍និងស្វាគមន៍លោកយេស៊ូនិងអ្នកកាន់តាមលោក។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាគាត់បានប្រាប់ពួកសិស្សរបស់គាត់ថាពួកគេមិនចាំបាច់យកអំពៅសាកាដូស្បៀងអាហារលុយកាក់ឬសម្លៀកបំពាក់បន្ថែមទេ។ សិស្សនាំគ្នាធ្វើដំណើរពាសពេញភូមិទាំងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អនិងមើលអ្នកជំងឺអោយបានជាផង។ គេទន្ទឹងរង់ចាំអស់អ្នកដែលនឹងទទួលដោយមានអំណរស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូ។ នៅបន្ទប់ខាងលើលោកយេស៊ូបានសុំពួកអ្នកកាន់តាមលោក ឲ្យ រំលឹកអំពីរឿងនោះ។ "តើមានអ្វីដែលបាត់នៅពេលនោះទេ?" ពួកសិស្សទូលព្រះអង្គថា៖ «ទេ! ការបណ្តុះបណ្តាលស្រដៀងគ្នានេះត្រូវបានផ្តល់ដល់ពួកចិតសិបនាក់ហើយព្រះយេស៊ូវក៏បានបញ្ជូនពួកគេទៅតាមទីប្រជុំជននិងតំបន់នីមួយៗម្តងមួយៗដើម្បីព្យាបាលអ្នកឈឺនិងដើម្បីផ្សាយអំពីនគរព្រះ។ នៅពេលនេះគាត់ក៏បាននិយាយថាមិនត្រូវមានកងអនុសេនាធំកាបូបស្ពាយឬស្បែកជើងទេព្រោះដូចជាសិស្សទាំងដប់ពីរនាក់ដែរនរណាម្នាក់នឹងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដែលទទួលពួកគេហើយបរិភោគនិងផឹកអ្វីដែលពួកគេផ្តល់ឱ្យ។ ជាការពិតណាស់មានមនុស្សដែលមិនទទួលយក។ លោកយេស៊ូបានប្រាប់ពួកគេ ឲ្យ យកធូលីដីចេញពីទីក្រុងដែលបដិសេធពួកគេហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថានឹងមានការវិនិច្ឆ័យដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចចំពោះពួកគេ។ គាត់បាននិយាយថាអ្នកដែលទទួលយកពួកសិស្សនឹងទទួលព្រះយេស៊ូវដែលអ្នកដែលបោះបង់ចោលគេនឹងក្បត់ព្រះយេស៊ូវហើយចុងក្រោយឪពុកដែលបានបញ្ជូនព្រះយេស៊ូវនឹងក្បត់។ មានអ្នកខ្លះដែលបដិសេធមិនព្រមទទួលព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដជាអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់ចាត់អោយមក។ ពួកសិស្សដែលព្រះយេស៊ូវបានចាត់ ឲ្យ ទៅផ្សព្វផ្សាយខ្លួនគេបានបដិសេធដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់នៅពេលនេះមានអ្នកខ្លះបានទទួលយកពួកសិស្ស។ មានមនុស្សដែលទទួលយកព្រះយេស៊ូវ។ មានអ្នកខ្លះដែលបានទទួលព្រះយេស៊ូវនិងពួកសិស្សរបស់គាត់ស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះហើយបានផ្គត់ផ្គង់យ៉ាងពេញលេញសម្រាប់តម្រូវការរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះពួកគេមិនចាំបាច់រៀបចំកាបូបស្ពាយឬកងអនុសេនាធំដោយឡែកពីគ្នាទេ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូរំyouកអ្នកអំពីរឿងនេះ? គាត់បានធ្វើដូច្នេះសម្រាប់សេចក្តីថ្លែងបន្ទាប់។ នេះគឺដោយសារតែពិភពលោកដែលពួកសិស្សនឹងត្រូវប្រឈមមុខគឺខុសគ្នា។ ពីព្រោះប្រតិកម្មទៅនឹងព្រះយេស៊ូវនឹងខុសគ្នា។ គាត់បាននិយាយថា, 『ដូច្នេះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ឥឡូវនេះវិញ អ្នកណាដែលមានកាបូប មានយាម នោះត្រូវតែយកទៅកុំខាន ហើយអ្នកណាដែលគ្មានដាវ ក៏ឲ្យអ្នកនោះលក់អាវខ្លួនទៅទិញមួយមក 』(លូកា ២២:៣៦) ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា“ ឥឡូវនេះ” នៅគ្រាផ្សេងៗ។ មានអ្វីប្លែកពីអតីតកាល។ ប្រាកដហើយអ្វីដែលលោកយេស៊ូបានណែនាំអ្នកកាន់តាមលោកនៅអតីតកាលឥឡូវបានផ្លាស់ប្ដូរហើយ។ កាលពីមុនគាត់បានប្រាប់សិស្សរបស់គាត់ថាមិនត្រូវមានកងអនុសេនាធំទេតែពេលនេះគាត់បាននិយាយថា“ មានកងអនុសេនាធំ” ហើយកាលពីមុនគាត់បានប្រាប់ពួកសិស្សថាកុំមានកាបូបស្ពាយប៉ុន្តែឥឡូវគាត់និយាយថា“ យកកាបូបស្ពាយ” ។ មានបទបញ្ជាពិសេសសម្រាប់ដាវប៉ុន្តែឥឡូវនេះគាត់បាននិយាយថាដាវពិតជាចាំបាច់ណាស់។ ប្រសិនបើពួកគេមិនមានដាវទេគាត់បានប្រាប់ពួកគេឱ្យលក់សម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់ពួកគេហើយទិញវា។ នៅក្នុងសង្គមជ្វីហ្វនៅពេលនោះសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅមិនមែនគ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃសម្លៀកបំពាក់ជាច្រើនដែលការពារឬធ្វើឱ្យរាងកាយក្តៅទេ។ សម្រាប់ជនជាតិយូដាធម្មតាភាគច្រើនសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិសំខាន់។ មិនមានមនុស្សច្រើនទេដែលអាចមានអាវច្រើនហើយភាគច្រើនប្រើអាវធំដើម្បីការពារខ្លួនហើយនៅពេលយប់ពួកគេប្រើវាជំនួសភួយហើយសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅជាការចាំបាច់សម្រាប់ពួកគេ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលច្បាប់ហាមឃាត់ការដាក់បញ្ចាំសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅ។ ពេលព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលអំពី«អ្នកដែលពាក់អាវធំ»នេះជាមូលហេតុដែលជនជាតិយូដារឹតតែរន្ធត់ជាងនេះទៅទៀត។『And unto him that smiteth thee on the one cheek offer also the other; and him that taketh away thy cloak forbid not to take thy coat also.』 (លូកា ៦:២៩) ។ នេះគឺដោយសារតែវាឆក់យកមនុស្សដែលមានតម្រូវការចាំបាច់បំផុត។ ទោះយ៉ាងណាលោកយេស៊ូបានបង្រៀនពួកសិស្សរបស់លោកជាលើកចុងក្រោយនៅបន្ទប់ខាងលើហើយបានប្រាប់ពួកគេ ឲ្យ ទិញដាវដោយលក់របស់ចាំបាច់ ៗ ទាំងនោះ។ ដល់ពេលត្រូវការកាំបិតហើយ។ ពួកសិស្សត្រូវត្រៀមទ័ពរបស់ខ្លួនស្ពាយកាបូបនិងដាវ។ ពីព្រោះប្រតិកម្មរបស់មនុស្សចំពោះព្រះយេស៊ូនិងសិស្សរបស់ទ្រង់នឹងខុសគ្នាពីមុន។『រួចគេទូលថា ព្រះអម្ចាស់អើយ មើល នេះមានដាវ២ហើយ ទ្រង់ក៏មានព្រះបន្ទូលថា អើ ល្មមហើយ។』(លូកា ២២:៣៨) មូលហេតុដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់យើងឱ្យរៀបចំដាវរួមជាមួយកងអនុសេនាតូចនិងកាបូបស្ពាយពីព្រោះដាវគឺជាឧបករណ៍ដើម្បីការពារប្រឆាំងនឹងសត្វដែលគួរឱ្យខ្លាចប៉ុន្តែវាជាឧបករណ៍ដែលចាំបាច់សម្រាប់សកម្មភាពនិងឧបករណ៍សម្រាប់ធ្វើម្ហូបអាហារ។ ព្រះយេស៊ូវបានព្យាបាលមនុស្សឈឺផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អដល់អ្នកក្រីក្រចិញ្ចឹមមនុស្សឃ្លាននិងមើលថែក្មេងកំព្រានិងស្ត្រីមេម៉ាយ។ ប៉ុន្ដែតើជនជាតិយូដាព្យាយាមសម្លាប់លោកយេស៊ូឬទេ? ព្រះយេស៊ូបានជ្រើសរើសយកជីវិតក្រីក្រដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកដទៃក្លាយជាអ្នកមានដូច្នេះគាត់គ្មានកន្លែងដើម្បីដាក់ក្បាលថ្វាយយញ្ញបូជាលះបង់របស់គាត់ទេ។ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេព្យាយាមពាក់មកុដបន្លា? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេនឹងលោះវាយស្ដោះទឹកមាត់ដាក់ព្រះយេស៊ូវហើយបន្ទាបខ្លួនដោយបន្ទាបខ្លួននិងសុភាពរាបសា? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេព្យាយាមសម្លាប់ព្រះយេស៊ូដែលស្រឡាញ់ពួកគេរហូតដល់គាត់ស្លាប់? ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា“ ប្រតិកម្មនេះមិនចម្លែកទេផ្ទុយទៅវិញគាត់និយាយថាវាគឺយោងទៅតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ដែលបានគ្រោងទុក 『ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សេចក្ដីនេះ ដែលបានចែងទុកមកថា «គេបានរាប់ទ្រង់ ជាពួកទទឹងច្បាប់» នោះត្រូវសម្រេចលើខ្លួនខ្ញុំ ដ្បិតគ្រប់សេចក្ដីដែលតម្រូវមកខ្ញុំ ត្រូវតែបានសម្រេចទាំងអស់ 』(លូកា ២២:៣៧) លោកយេស៊ូបានប្រាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោកដោយដកស្រង់ពាក្យនៅអេសាយ ៥៣:១២ ថា៖ «ពាក្យនេះនឹងត្រូវកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ»។ អេសាយ ៥៣:១២ និយាយដូច្នេះខ្ញុំនឹងចែកចំណែកមួយអោយអ្នកធំហើយគេនឹងចែកជយលាភីជាមួយអ្នកខ្លាំង។ ព្រះអង្គបានបូជាព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គរហូតដល់ស្លាប់។ ព្រះអង្គបានរាប់ចំនួនមនុស្សទុច្ចរិត។ ហើយគាត់បានធ្វើបាបមនុស្សជាច្រើនហើយបានអង្វរជំនួសមនុស្សដែលធ្វើខុស។ បន្ទាប់មកទៀតអេសាយ ៥៣ គឺជាទំនាយមួយអំពីអ្នកបំរើដែលព្រះបានជ្រើសរើសហើយប្រាប់យើងថាអ្នកបំរើដែលព្រះបានជ្រើសរើសនឹងទទួលយកអំពើបាបរបស់ប្រជាជនហើយត្រូវបូជា។『តែទ្រង់ត្រូវរបួស ដោយព្រោះអំពើរំលងរបស់យើង ក៏ត្រូវវាយជាំ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់យើងទេ ឯការវាយផ្ចាលដែលនាំឲ្យយើងបានជាមេត្រី នោះបានធ្លាក់ទៅលើទ្រង់ ហើយយើងរាល់គ្នាបានប្រោសឲ្យជា ដោយសារស្នាមរំពាត់នៅអង្គទ្រង់ 』(អេសាយ ៥៣: ៥)