សម្រាប់មនុស្សដូចវារាជ្យនៃស្ថានបរមសុខ

លំដាប់នោះ មានគេនាំក្មេងតូចៗមកឯទ្រង់ ដើម្បីឲ្យទ្រង់ដាក់ព្រះហស្តអធិស្ឋានឲ្យវា តែពួកសិស្សបន្ទោសដល់គេ នោះព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ទុកឲ្យកូនក្មេងមកឯខ្ញុំចុះ កុំឃាត់វាឡើយ ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌មានសុទ្ធតែមនុស្សដូចវារាល់គ្នា ទ្រង់ក៏ដាក់ព្រះហស្តលើវារាល់គ្នា រួចយាងចេញពីទីនោះទៅ។. (ម៉ាថាយ ១៩: ១៣-១៥) ព្រះចង់អោយគេថ្វាយបង្គំតាមរយៈអ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនដូចជាកូនក្មេង។ ការថ្វាយបង្គំត្រូវតែត្រូវបានស្តារឡើងវិញនៅក្នុងវិស័យជីវិត។ ការថ្វាយបង្គំព្រះមិនត្រឹមតែជាថ្ងៃដែលមនុស្សបានទូទាត់នៅថ្ងៃអាទិត្យប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែវាគួរតែមានការគោរពបូជាជានិច្ចនៅក្នុងវិស័យជីវិត។ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះវិញ្ញាណហើយអ្នកនឹងថ្វាយបង្គំដោយវិញ្ញាណនិងសេចក្តីពិត»។ យ៉ាកុបរត់ទៅឆ្ងាយហើយសុបិននៅកន្លែងជាក់លាក់មួយហើយកាំជណ្ដើរចុះពីលើមេឃហើយឃើញអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើងលើនិងចុះក្រោម។ វិញ្ញាណរបស់លោកយ៉ាកុបមានចំពោះព្រះ។ ពេលគាត់បើកភ្នែកភ្លាមគាត់បានដាក់ខ្នើយថ្មមួយហើយនិយាយថានេះជាដំណាក់របស់ព្រះ។ ឈុតឆាកនៃជីវិតគួរតែជាជម្រកដើម្បីសាងសង់សសរថ្ម។ ការថ្វាយបង្គំគឺជាជ័យជំនះ។ ទោះបីយ៉ាកុបរស់នៅជាជនភៀសខ្លួនក៏ដោយក៏វាក្លាយជាបេតអែលដែលជាដំណាក់របស់ព្រះដែរ។ ដោយសារយើងថ្វាយបង្គំអស់ពីចិត្តនៅកន្លែងធ្វើការនិងនៅផ្ទះវាគួរតែជាដំណាក់របស់ព្រះ។ នេះគឺជាជីវិតរបស់ពួកបរិសុទ្ធ។ នៅទីរហោឋានព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា“ ចូរអោយប្រជាជនរបស់ខ្ញុំគោរពបូជា” ។ អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលស្តេចផារ៉ោនបាននិយាយថា "គ្រាន់តែថ្វាយបង្គំនៅស្រុកអេស៊ីបប៉ុណ្ណោះ" ។ នៅពេលព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា "ទេ" ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថាអ្នកគួរតែទៅថ្វាយបង្គំនៅបីថ្ងៃ។ វិធីបីថ្ងៃជានិមិត្តរូបនៃការស្លាប់និងការរស់ឡើងវិញនៃឈើឆ្កាង។ យើងត្រូវតែក្លាយជាជីវិតនៃការថ្វាយបង្គំព្រះនៅពេលវេលាដ៏មានតម្លៃបំផុតនៅពេលដែលយើងត្រូវបានកាត់ចេញពីពិភពលោក។ ប្រជាជននិយាយថាពួកគេគោរពបូជាតែពួកគេមិនគោរពបូជាទេតែចូលទៅគោរពបូជា។ នៅពេលណាមួយពួកបរិសុទ្ធចូលក្នុងព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាងនៅក្នុងពេលវេលាមួយដែលត្រូវបានកាត់ចេញពីពិភពលោក។ នោះគឺជាការថ្វាយបង្គំព្រះ។ ព្រះអម្ចាស់បានបញ្ជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអោយធ្វើដំណើរពីស្រុកអេស៊ីបចំនួនបីថ្ងៃ។ ព្រះអម្ចាស់បានសំដែងអព្ភូតហេតុសំរាប់ការថ្វាយបង្គំនិងវិនិច្ឆ័យទោសព្រះរបស់ជនជាតិអេស៊ីបដែលបានធ្វើទុក្ខទោសប្រជាជនហេប្រឺ។ នៅពេលយើងផ្តោតលើការគោរពបូជាព្រះអម្ចាស់នឹងវិនិច្ឆ័យកម្លាំងរបស់សាតាំងដែលធ្វើបាបយើង។ នេះគឺជាការប្រោសលោះ។ សាតាំងតែងតែធ្វើការនៅក្នុងស្ថានភាពដែលរារាំងការថ្វាយបង្គំ។ ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់នឹងដោះស្រាយកាលៈទេសៈដែលសាតាំងរារាំងនៅពេលស្រែករកព្រះដោយអស់ពីចិត្ត។ វាមិនមែនថាយើងមិនអាចថ្វាយបង្គំព្រះបានទេពីព្រោះបរិស្ថានមិនល្អទេប៉ុន្តែបរិស្ថានកាន់តែពិបាកព្រោះយើងមិនគោរពបូជា។ "ព្រះបន្ទោសអ្នកនៅវាលរហោស្ថាន" ។ ព្រះមិនចង់ ឲ្យ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវគេបន្ទាបខ្លួនដោយសារតែកិច្ចការពិភពលោកដូចពួកគេរស់នៅជាទាសកររបស់ស្តេចនោះទេ។ ព្រះអម្ចាស់បន្ទាបបន្ថោកយើងដោយការថ្វាយបង្គំ។ ការថ្វាយបង្គំមិនត្រូវបានបន្ទាបចុះដោយសារតែពិភពលោកនោះទេប៉ុន្តែយើងត្រូវបានបន្ទាបខ្លួនដើម្បីលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់។ នេះគឺជាជីវិតនៃការគោរពបូជា។ ការថ្វាយបង្គំគឺដើម្បីលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់និងបន្ទាបខ្លួនយើង។ យើងត្រូវទៅកន្លែងគោរពបូជាដែលមិនទាបជាងរបស់លោកិយទេតែបន្ទាបខ្លួនដោយព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មកព្រះអម្ចាស់សាកល្បង។ ព្រះជាម្ចាស់បន្ទាបបន្ថោកនិងល្បងលប្រជាជនហើយព្រះអម្ចាស់ចង់អោយពួកគេដឹងពីចិត្តរបស់ពួកគេ។ ព្រះអម្ចាស់ចង់អោយអ្នកដឹងថាតើអ្នកចេះស្តាប់បង្គាប់និងស្តាប់បង្គាប់នៅក្នុងស្ថានភាពណាក៏ដោយ។ ដូច្នេះការគោរពប្រតិបត្តិមកពីការគោរពបូជា។ ទោះបីអ្នកឈឺចាប់ដោយសាររឿងក្នុងលោកនេះក៏ដោយក៏មានកម្មវិធីថ្វាយបង្គំគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះអម្ចាស់ដែរ។ ការសាកល្បងរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនមែនសម្រាប់នរណាម្នាក់ឡើយ។ ការធ្វើតេស្តនេះគឺសម្រាប់តែអ្នកដែលត្រៀមខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ ការសាកល្បងរបស់ព្រះមិនមែនជាការធ្លាក់ចុះនៃការល្បួងដូចជាការល្បួងរបស់អារក្សទេតែផ្ទុយទៅវិញជាការសាកល្បងនៃការដឹងគុណ។ មានតែនៅពេលដែលយើងលើកដំកើងព្រះអម្ចាស់ក្នុងការថ្វាយបង្គំនិងនៅពេលដែលយើងត្រូវបានបន្ទាបចុះព្រះជាម្ចាស់សាកល្បង។ វាគឺជាការសាកល្បងមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដឹងថាតើអ្នកស្តាប់បង្គាប់ព្រះអម្ចាស់ឬអត់។ 『 ក៏បានចិញ្ចឹមឯង នៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដោយនំម៉ាន៉ាដែលពួកអយ្យកោឯងមិនដែលស្គាល់ ដើម្បីនឹងបន្ទាបចិត្តឯង ហើយនិងល្បងលឯង ប្រយោជន៍នឹងប្រោសឲ្យឯងបានសេចក្ដីល្អដល់ចុងបំផុត 』 (ចោទិយកថា ៨:១៦) ចុងបញ្ចប់នៃការសាកល្បងគឺជាពរមួយ។ ការសាកល្បងមិនមែនជាការដួលទេតែជាពរ។ ដូច្នេះអ្នកត្រូវតែអរគុណ។ ការថ្វាយបង្គំនេះ។ នៅក្នុងចោទិយកថា ៨: ៣『ទ្រង់ក៏បានបន្ទាបចិត្តឯងមែន ព្រមទាំងឲ្យឃ្លានផង រួចបានចិញ្ចឹមឯងដោយនំម៉ាន៉ា ដែលឯង និងពួកអយ្យកោឯងមិនដែលស្គាល់ឡើយ ដើម្បីឲ្យឯងបានដឹងថា មនុស្សមិនមែនរស់ដោយសារតែនំបុ័ងប៉ុណ្ណោះទេ គឺរស់ដោយសារគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលដែលចេញពីព្រះឱស្ឋនៃព្រះយេហូវ៉ាមកដែរ』. វាគឺដើម្បីបង្រៀនពួកគេឱ្យធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មីព្រះយេស៊ូវបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកនិងល្បួងដោយអារក្សនៅទីរហោស្ថានអស់រយៈពេល ៤០ ថ្ងៃ។ ព្រះគម្ពីរពិពណ៌នាអំពីអារក្សជា«អ្នកល្បួង»។ មារសាតាំងទូលព្រះអង្គថា៖ «តើលោកឃ្លានឬ? ធ្វើឱ្យថ្មទាំងនេះក្លាយជានំប៉័ង។ លោកយេស៊ូត្រូវការនំប៉័ងតែលោកមានសមត្ថភាពធ្វើនំប៉័ង។ ការតមអាហារគឺសំខាន់ជាងនំអង្ករ។ សំខាន់ជាងអ្វីដែលរាងកាយចង់បានគឺការចូលមកឯព្រះ។ បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូវដកស្រង់ពាក្យ។ “ មានសេចក្តីចែងទុកមកថាមនុស្សមិនត្រឹមតែរស់នៅជាមួយនំប៉័ងប៉ុណ្ណោះទេគឺមានទាំងពាក្យដែលចេញពីព្រះឱស្ឋព្រះមកទៀតផង” ។ ដោយសារតែព្រះបានបញ្ជាអោយតមពួកគេរស់នៅដោយគោរពតាមការតម។ យើងត្រូវបានប្រទានពរដោយការឆ្លងកាត់និងគោរពការសាកល្បងរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។『ក៏បានចិញ្ចឹមឯង នៅក្នុងទីរហោស្ថាន ដោយនំម៉ាន៉ាដែលពួកអយ្យកោឯងមិនដែលស្គាល់ ដើម្បីនឹងបន្ទាបចិត្តឯង ហើយនិងល្បងលឯង ប្រយោជន៍នឹងប្រោសឲ្យឯងបានសេចក្ដីល្អដល់ចុងបំផុត 』 (ចោទិយកថា ៨:១៦) អ្នកគួរតែមើលពាក្យ“ ទីបំផុត” ។ ពាក្យ "ទីបំផុត" មានន័យថា "នៅចុងបញ្ចប់របស់អ្នក" ។ នៅពេលដែលយើងត្រូវបានសាកល្បងយើងមកដល់ទីបញ្ចប់។ នៅពេលធ្វើតេស្តវាមានកម្រិតសមត្ថភាពប្រាជ្ញានិងការអត់ធ្មត់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឃើញថាលែងមានផ្លូវទៀតហើយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយអ្នកដែលប្រឡងជាប់គឺជាអ្នកដែលយើងស្លាប់ដោយកាយ។ end នៅចុងបញ្ចប់របស់អ្នក 』ដោយវិធីនេះមនុស្សជាច្រើនខឹងនិងខឹងនៅចំណុចនោះ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃការសាកល្បងមនុស្សម្នាក់មិនអាចស្តាប់បង្គាប់បានទេលើកលែងតែមនុស្សម្នាក់ស្លាប់។ នេះគឺជា "ទីបំផុត" ។ យើងត្រូវតែឈានដល់ទីបញ្ចប់នៃការសាកល្បងរបស់ព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់មកពរជ័យនឹងមកដល់។ តើយើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងអ្វី? ក្នុងសាំយូអែលទី ១ ១៥:២២ 『សាំយូអែលទូលឆ្លើយថា តើព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងតង្វាយដុត ហើយនិងយញ្ញបូជា ឲ្យស្មើនឹងការស្តាប់តាមទ្រង់ឬអី មើល ដែលស្តាប់បង្គាប់ នោះវិសេសលើសជាងយញ្ញបូជា ហើយដែលផ្ទៀងត្រចៀក នោះក៏វិសេសជាងខ្លាញ់នៃចៀមឈ្មោលទៅទៀត 』