ចៀមមួយវង្វេងបាត់

(ម៉ាថាយ ១៨: ១២-១៤)បើមនុស្សណាមានចៀម១រយ ហើយមាន១វង្វេងបាត់ តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្តេច តើមិនទុកចៀម៩៩នៅលើភ្នំ នឹងទៅរកចៀម១ ដែលវង្វេងបាត់នោះទេឬអី ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា បើរកឃើញ នោះមានសេចក្ដីអំណរចំពោះចៀមនោះ ជាជាងចៀម៩៩ដែលមិនបានវង្វេងទៅទៀត ដូច្នេះ ព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់ក៏មិនសព្វព្រះហឫទ័យ ឲ្យកូនតូចណាមួយនេះ ត្រូវវិនាសដូច្នោះដែរ។ រឿងគឺថាអ្នកគង្វាលដាក់កៅសិបប្រាំបួននៅលើភ្នំហើយស្វែងរកចៀមដែលបាត់មួយ។ ភ្នំនេះមានន័យថាភ្នំស៊ីយ៉ូនជាមួយទីក្រុងយេរូសាឡិមអ៊ីស្រាអែលនិងចៀមរបស់អ័ហ៊ីម៉ូនទាំងប្រាំបួនគឺជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ទោះយ៉ាងណាចៀមមួយដែលវង្វេងបាត់នោះគឺមនុស្សល្ងីល្ងើដែលមិនស្គាល់ព្រះ។ ព្រះយេស៊ូដែលជាអ្នកគង្វាលកំពុងតែធ្វើដំណើរទៅកាន់ពួកសាសន៍ដទៃ។ បន្ទាប់ពីការយាងឡើងរបស់ព្រះយេស៊ូពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវបានចេញទៅឯពួកសាសន៍ដទៃក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលនៅក្នុងម៉ាកុស ៤:១២ ។『ដើម្បីកាលណាគេឃើញ នោះឲ្យគេឃើញមែន តែឥតយល់ទេ ហើយកាលណាឮ នោះឲ្យគេឮមែន តែស្តាប់មិនបានសោះ ក្រែងគេប្រែចិត្ត ហើយបាបគេបានអត់ទោសឲ្យ 』 ព្រះយេស៊ូដកស្រង់ពាក្យរបស់អេសាយដោយស្រែកថ្ងូរចំពោះការខកខានរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលមិនបានឃើញមេស្ស៊ី។ គម្ពីរសញ្ញាចាស់ហេព្រើរជាទាសករនៅស្រុកអេស៊ីប។ នៅពេលពួកគេយំពួកគេបានឃើញអព្ភូតហេតុនៃសមុទ្រក្រហមពុះ។ នៅទីរហោស្ថានពួកគេបានបរិភោគនំម៉ាន៉ាពីលើមេឃអស់រយៈពេល ៤០ ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលបានបង្ហាញនៅទីរហោស្ថានគឺការមិនស្តាប់បង្គាប់និងការរំលងរបស់ពួកគេ។ ព្រះបានខឹងនឹងពួកគេ។ ព្រះអម្ចាស់ប្រទានក្រឹត្យវិន័យដប់ប្រការនិងក្រឹត្យវិន័យតាមរយៈលោកម៉ូសេ។ ព្រះបាន ធ្វើឲ្យ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដឹងថាពួកគេបានបោះបង់ចោលព្រះ។ ហើយតាមរយៈកូនចៅរបស់ពួកគេអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅស្រុកកាណាន។ ពួកគេបាននៅជាមួយព្រះអម្ចាស់ក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិនៅក្នុងការគោរពបូជា។ ព្រះអម្ចាស់បានយកឈ្នះខ្មាំងសត្រូវដែលពួកគេមិនអាចឈ្នះបាន។ ពួកគេមានការគោរពបូជានិងបូជាចារ្យដែលបានទទួលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពួកគេបានធ្លាក់ចុះ។ ការថ្វាយបង្គំមិនដែលឈប់ហើយគ្មានពាក្យអ្វីទេប៉ុន្តែពួកគេបានដួលរលំ។ ដូច្នេះព្រះបានបញ្ជូនហោរាម្នាក់។ ពួកហោរាបានស្រែកថា "អ្នកត្រូវតែប្រែចិត្ត" ។ ទោះបីពួកគេគោរពបូជាក៏ដោយពួកគេបានគប់ដុំថ្មនិងសម្លាប់ព្យាការីទាំងអស់ដែលព្រះបានចាត់ ឲ្យ មក។ នេះគឺជាការធ្លាក់ចុះនៃមនុស្សនៅចំពោះព្រះ។ វាមានន័យថាទោះបីជាអ្នកមើលព្រះគម្ពីរនិងការថ្វាយបង្គំនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកទាំងមូលក៏ដោយអ្នកនឹងគប់ដុំថ្មប្រជាជនរបស់ព្រះ។ ពួកគេមិនស្តាប់ព្រះទេ។ ព្រះនៅតែបន្ដបញ្ជូនពួកហោរាទៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលរហូតទាល់តែវាត្រូវបំផ្លាញហើយគ្មាននរណាម្នាក់គិតថាស្រុករបស់ពួកគេនឹងត្រូវបំផ្លាញឡើយ។ នេះគឺជាការប្រកាសរបស់ព្រះដល់មនុស្សជាតិទាំងអស់តាមរយៈសាសន៍យូដា។ នៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះស្ថានភាពរបស់មនុស្សគឺដូចនេះ។ ឥឡូវនេះវាគឺដូចគ្នា។ មនុស្សនៅវិហារនិយាយថាពួកគេជឿលើព្រះ។ គេនិយាយថាជឿលើព្រះយេស៊ូវ។ ហើយពួកគេកំពុងតែអានព្រះគម្ពីរយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះពួកគេគិតថាពួកគេស្គាល់ព្រះច្បាស់។ ទោះយ៉ាងណាព្រះអម្ចាស់នឹងមានបន្ទូលថា "ខ្ញុំមិនស្គាល់អ្នកទេ" ។ កណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាចាស់នៅតែបន្តដូចពេលឥឡូវនេះ។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថាព្រះអង្គទតឃើញហើយស្គាល់ផ្លែ។ មែកធាងដែលគ្មានផ្លែឈើមានន័យថាសូម្បីតែស្លឹកឈើខៀវស្រងាត់ក៏ដោយក៏គេកាប់និងបោះចោលទៅក្នុងភ្លើងដែរ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាប្រហែលជាគិតថាពួកគេទាំងអស់បានសង្រ្គោះដោយសារពួកគេជឿលើព្រះយេស៊ូវ។ ទាំងអស់នេះគឺជាភស្ដុតាងដែលបង្ហាញថា“ ពួកគេជឿដោយគ្មានការប្រែចិត្ត” ។ ពួកគេជឿដោយគ្មានការប្រែចិត្ត។ ជំនឿរបស់ពួកគេគឺជាជំនឿដែលពួកគេជឿព្រោះពួកគេមិនអាចរួបរួមជាមួយព្រះអម្ចាស់បានទេ។ ការអធិស្ឋានកម្រនឹងឆ្លើយតបណាស់។ នេះគឺជា "ស្ថានភាពខាងវិញ្ញាណរបស់អ្នកដែលមិនប្រែចិត្ត" ។ "វានឹងជាគំនិតរបស់ពួកគេដែលពួកគេត្រូវបានជួយសង្គ្រោះប្រសិនបើពួកគេគ្រាន់តែទៅព្រះវិហារ" ។ ពួកគេគិតថាពួកគេបានសង្រ្គោះដោយសារពួកគេជឿលើព្រះយេស៊ូវ។ ប្រសិនបើអ្នកបដិសេធខ្លួនឯងហើយមិនព្យួរឈើឆ្កាងអ្នកនៅតែជាចៀមដែលវង្វេងបាត់។