វិញ្ញាណ

សំណួរទី ១៖ តើស្មារតីជាអ្វី? បុរសគឺមានរូបកាយនិងវិញ្ញាណ។ តាមរយៈការផ្សំរូបកាយនិងវិញ្ញាណវាបានក្លាយជាការរស់នៅ។ ដូច្នេះវិញ្ញាណក្លាយជាផ្នែកមួយនៃសហជីពដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់បានពីមនុស្ស។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២: ៧ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។.』 ព្រលឹងរស់នៅមានន័យថាជាការរស់នៅ។ ដូច្នេះនៅពេលមនុស្សស្លាប់បាតុភូតជីវិត (ព្រលឹង) បាត់។ ព្រលឹងគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីបាតុភូតជីវិតទេ។ បាតុភូតជីវិតត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងអារម្មណ៍និងការចងចាំ។​ សំណួរទី ២៖ តើពិតជាមានស្មារតីមែនទេ? នៅលូកា ៨:៥៥『ខណៈនោះ ព្រលឹងនាងក៏មកវិញ ហើយនាងក្រោកឡើងភ្លាម នោះទ្រង់បង្គាប់ឲ្យគេយកអ្វីៗ មកឲ្យនាងបរិភោគ』. កូនស្រីរបស់មេដឹកនាំសាលាប្រជុំឈ្មោះចៃរ៉ូបានទទួលមរណភាព។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយមានរឿងមួយអំពីព្រះយេស៊ូវយាងទៅផ្ទះរបស់គាត់ហើយជួយសង្គ្រោះកូនស្រីរបស់គាត់។ ស្មារតីវិលត្រឡប់មកវិញព្រោះកូនស្រីនៅរស់នៅឡើយ។ សំណួរទី ៣៖ តើមនុស្សមកពីណាហើយតើពួកគេទៅណា សាស្ដា ១២: ៧ 『ហើយធូលីត្រឡប់ជាដីដូចដើមវិញ និងវិញ្ញាណ ត្រឡប់ទៅឯព្រះ ដែលទ្រង់បានប្រទានមកនោះ 』 សាច់ឈាមបានមកពីដីដូច្នេះវាត្រលប់ទៅដីវិញ។ ដោយវិធីនេះវាគឺជាការពិតដែលថាវិញ្ញាណត្រឡប់ទៅឯព្រះវិញ។ នេះជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ពួកសាឌូស៊ីអំពីអ្វីដែលកើតឡើងនៅពេលមនុស្សស្លាប់នៅក្នុងការសន្ទនាជាមួយព្រះយេស៊ូនិងពួកសាឌូស៊ី។ នៅក្នុងលូកា ២០: ៣៥-៣៦『តែអស់អ្នកដែលបានរាប់ជាគួរ ឲ្យបានទៅឯបរលោកនាយ ហើយឲ្យបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ នៅស្ថាននោះគេមិនដែលយកប្ដីប្រពន្ធទៀតទេ ពីព្រោះគេមិនចេះស្លាប់ទៀត គឺដូចជាទេវតា ហើយជាពួកកូនរបស់ព្រះផង ដោយបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ』 ព្រះគម្ពីរបានចែងថាដំណើររស់ឡើងវិញគឺស្មើនឹងទេវតា។ នោះគឺស្មារតីរួបរួមជាមួយរាងកាយត្រូវបានរស់ឡើងវិញហើយបានត្រលប់ទៅរកទេវតាវិញព្រោះរាងកាយបានស្លាប់។ សំណួរទី ៤៖ តើភ័ស្តុតាងបង្ហាញថាវិញ្ញាណជាទេវតានៅឯណា? យូដាស ១: ៦ 『ទោះទាំងពួកទេវតាដែលមិនបានរក្សាសណ្ឋានដើមរបស់ខ្លួន គឺជាទេវតាដែលបោះបង់ចោលទីលំនៅចេញ នោះទ្រង់បានឃុំក្នុងសេចក្ដីងងឹត ទាំងជាប់ចំណងអស់កល្បជានិច្ច ទុកសម្រាប់នឹងជំនុំជម្រះនៅថ្ងៃដ៏ធំនោះ 』 ពេត្រុសទី ២ ២: ៤『ដ្បិតបើសិនជាព្រះមិនបានប្រណី ដល់ពួកទេវតាដែលបានធ្វើអំពើបាប គឺទ្រង់បោះទម្លាក់ទៅក្នុងជង្ហុកជ្រៅបំផុត ឲ្យជាប់ច្រវាក់នៃសេចក្ដីងងឹត ទាំងឃុំទុកសម្រាប់នឹងជំនុំជម្រះវិញ 』 ភាពងងឹតនិងរណ្តៅមានន័យថាពិភពសម្ភារៈ។ វិញ្ញាណត្រូវតែនៅក្នុងនគររបស់ព្រះប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងធម្មតាទេដែលវិញ្ញាណស្ថិតនៅក្នុងលោកនេះ។ ពួកទេវតាដែលបានតាមសាថានបានទទួលកំហឹងរបស់ព្រះហើយបានក្លាយជាមនុស្សពីព្រោះពួកគេជាប់នៅក្នុងធូលីដី។ នៅក្នុងនគរព្រះសាតាំងបានល្បួងទេវតាជាច្រើនដោយគិតថាវាអាចនឹងដូចជាព្រះដោយគ្មានព្រះ។ ដូច្នេះពួកទេវតាមិនបានរក្សាជំហររបស់ពួកគេហើយដើរតាមសាតាំង។ សំណួរទី ៥៖ តើអ្នកអាចបង្ហាញព្រឹត្តិការណ៍នៅក្នុងនគររបស់ព្រះយ៉ាងដូចម្តេច? នៅក្នុងគម្ពីរអេសាយ ១៤: ១២-១៤『ឱតារាប្រចាំថ្ងៃ ជាផ្កាយព្រឹកអើយ ន៏ ឯងបានធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃហើយ ឯងដែលបានផ្តេកអស់ទាំងនគរឲ្យរាប ឯងបានត្រូវកាប់រំលំដល់ដីដែរហ្ន៎ ឯងបានគិតក្នុងចិត្តថា អញនឹងឡើងទៅឯស្ថានសួគ៌ អញនឹងតម្កើងបល្ល័ង្កអញ ឲ្យខ្ពស់ជាងអស់ទាំងផ្កាយរបស់ព្រះ ហើយអញនឹងអង្គុយលើភ្នំជាទីប្រជុំជំនុំ នៅទីបំផុតនៃទិសខាងជើង អញនឹងឡើងទៅផុតទីខ្ពស់នៃពពក អញនឹងលើកខ្លួនឲ្យបានដូចជាព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត 』 បញ្ញត្ដិ (ភាសាក្រិចៈលូស៊ីហ្វើរហេប្រឺៈហេលេលដែលជាឈ្មោះរបស់មហាទេវតា) ចង់ធ្វើដូចព្រះ។ បទបញ្ជាក៏បានល្បួងទេវតាផ្សេងទៀតដែរ។ រឿងដដែលនេះបានកើតឡើងនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនដែលជានិមិត្តរូបនៃនគរព្រះជាម្ចាស់។ រឿងលោកុប្បត្តិ ១-៣ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍មួយនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនប៉ុន្តែវាជារូបភាពនៃអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ ព្រះកំពុងប្រើឧទាហរណ៍ដើម្បីពន្យល់រឿងមុនពេលបង្កើត។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ (លោកុប្បត្ដិ ៣: ៤-៦) 『`រួចពស់ក៏និយាយទៅស្ត្រីថា អ្នកមិនស្លាប់ជាពិតមែនទេ ដ្បិតព្រះទ្រង់ជ្រាបថា នៅថ្ងៃណាដែលអ្នកបរិភោគ នោះភ្នែកអ្នកនឹងបានភ្លឺឡើង ហើយអ្នកនឹងបានដូចជាព្រះដែរ ព្រមទាំងដឹងការខុសត្រូវផង កាលស្ត្រីបានឃើញថា ផ្លែឈើនោះបរិភោគបាន ក៏ជាទីគាប់ដល់ភ្នែក ហើយជាដើមដែលល្មមគួរនឹងចង់បាន ដើម្បីឲ្យបានប្រាជ្ញា នោះនាងក៏យកផ្លែមកបរិភោគ ព្រមទាំងចែកឲ្យដល់ប្ដីដែរ គាត់ក៏បរិភោគតាម 』 So, 『រួចព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលសួរទៅស្ត្រីថា ឯងបានធ្វើអ្វីដូច្នោះ នាងទូលឆ្លើយថា ពស់វាមកល្បួងបញ្ឆោតខ្ញុំម្ចាស់ ហើយខ្ញុំម្ចាស់បានទទួលទាន 』 (លោកុប្បត្តិ ៣:១៣) ។ សត្វពស់ជានិមិត្តរូបរបស់សាតាំងហើយអេវ៉ាជានិមិត្តរូបដល់ទេវតាដែលដើរតាមសាតាំង។ អ័ដាមគឺជានិមិត្តរូបរបស់ព្រះគ្រីស្ទដើម្បីប្រគល់រូបកាយនៃអំពើបាប។ ផលផ្លែនៃដើមដឹងល្អនិងអាក្រក់បង្ហាញពី“ សេចក្តីសុចរិតខ្លួនឯង” ដែលមនុស្សគិតថាអាចក្លាយដូចជាព្រះ។ សំណួរទី ៦៖ តើវិញ្ញាណត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីក្លាយជាទេវតា? ពួកបរិសុទ្ធត្រូវតែពាក់រូបកាយនៃវិញ្ញាណ។ មនុស្សហាក់ដូចជាមានវិញ្ញាណជាប់នៅក្នុងខ្លួន។ ពួកបរិសុទ្ធត្រូវតែដោះសាច់របស់ពួកគេចេញហើយដាក់លើរូបកាយរបស់វិញ្ញាណ។ ក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥:៤៤,『បានកប់ទៅ ជារូបកាយ ខាងសាច់ឈាម តែរស់ឡើង ជារូបកាយខាងវិញ្ញាណវិញ បើមានរូបកាយខាងសាច់ឈាម នោះក៏មានរូបកាយខាងវិញ្ញាណដែរ. 』 នៅពេលដែលពួកបរិសុទ្ធនៅរស់រាងកាយស្រស់ត្រូវតែស្លាប់មុនពេលដាក់វិញ្ញាណលើរូបកាយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយតាមពិតគាត់មិនអាចសំលាប់ខ្លួនទេ។ ដូច្នេះព្រះគម្ពីរណែនាំអំពីសាច់ឈាម (បុរសចំណាស់) ដែលជានិមិត្តរូបនៃសាច់ឈាម។ នៅរ៉ូម ៦: ៣-៤,『តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអី ថា យើងទាំងប៉ុន្មានដែលបានទទួលបុណ្យជ្រមុជក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះគឺបានទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីសុគតនៃទ្រង់ដែរ ដូច្នេះ យើងបានត្រូវកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដោយទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ ដើម្បីឲ្យយើងបានដើរក្នុងជីវិតបែបថ្មី ដូចជាព្រះគ្រីស្ទបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ដោយសារសិរីល្អ នៃព្រះវរបិតាដែរ 』 ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកគឺជាដំណើរការនៃការស្លាប់របស់បុរសចំណាស់ (រាងកាយស្រស់) ។ សំណួរទី ៧៖ ហេតុអ្វីបានជាបុរសចំណាស់ត្រូវស្លាប់? នៅរ៉ូម ៦: ៦『ដោយដឹងសេចក្ដីនេះថា មនុស្សចាស់របស់យើង បានត្រូវឆ្កាងជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដើម្បីឲ្យតួអំពើបាប បានត្រូវសូន្យទៅ ប្រយោជន៍កុំឲ្យយើងនៅបម្រើអំពើបាបទៀតឡើយ 』 បុរសចំណាស់គឺជារូបកាយនៃអំពើបាប។ វាគឺជាការចង់ប្រែក្លាយដូចជាព្រះ។ មនុស្សទាំងអស់គិតថាពួកគេអាចជាព្រះដោយគ្មានចំណេះដឹង។ នៅអេភេសូរ ៤:២២『ថាខាងឯកិរិយាប្រព្រឹត្តកាលពីដើម នោះត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានដោះមនុស្សចាស់ ដែលតែងតែខូចទៅ តាមសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់សេចក្ដីឆបោកចោលចេញ 』 បុរសចំណាស់គឺជាគំនិត (លោភលន់) ដើម្បីបន្តការងារខាងសាច់ឈាម។ នៅក្នុងកូរិនថូសទី ១ ២:១៤, ` 『`ដ្បិតបងប្អូនអើយ អ្នករាល់គ្នាបានត្រាប់តាមអស់ទាំងពួកជំនុំនៃព្រះ ដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ នៅស្រុកយូដា ពីព្រោះបានរងទុក្ខ នៅដៃនៃពួកអ្នកស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នា ដូចជាពួកជំនុំទាំងនោះបានរងទុក្ខ នៅដៃនៃពួកសាសន៍យូដាដែរ 』 ដូច្នេះព្រះគម្ពីរចែងថាបុរសចំណាស់ (លោភលន់) ត្រូវតែស្លាប់។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថាដើម្បីបដិសេធខ្លួនអ្នក។ នៅពេលនេះខ្លួនឯងក្លាយជាប្រធានបទនៃការលោភលន់។ បេះដូងរបស់ខ្លួនឯងដែលមានប្រភពចេញពីសាច់ឈាមគឺជាប្រធានបទនៃការលោភលន់។ វាមានន័យថាបដិសេធការនេះនៅមុនពាក្យក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ព្រះជាម្ចាស់លើកទឹកចិត្ដអ្នកដែលបដិសេធខ្លួនឯង។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ៦:៦៣,『គឺជាវិញ្ញាណដែលឲ្យមានជីវិត រូបសាច់គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ ឯពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវខាងវិញ្ញាណ និងជីវិតវិញ 』 មូលហេតុដែលបុរសចំណាស់ត្រូវតែស្លាប់គឺដើម្បីជួយសង្គ្រោះស្មារតី។ មនុស្សទាំងអស់មានវិញ្ញាណស្លាប់តាំងពីកំណើត។ ដោយសារវិញ្ញាណជាប់ក្នុងខ្លួនបាបទើបស្លាប់។ នៅពេលវិញ្ញាណបានស្លាប់វាមានន័យថាទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះត្រូវបានបែកបាក់។ សំណួរទី ៨៖ អាថ៌កំបាំងនៃការបង្កើតឡើងវិញនិងការរស់ឡើងវិញ ដើម្បីកើតជាថ្មីគឺត្រូវកើតជាថ្មី។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកគឺដូចជាបានកើតជាថ្មី។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកនៃដួងចិត្តមាននៅក្នុងពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកជាផ្លូវការ។ បំណងប្រាថ្នាដើម្បីក្លាយជាដូចព្រះត្រូវបានគេរំពឹងទុកលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងហើយបានកើតជាថ្មីជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលបានរស់ឡើងវិញ។ ដើម្បីរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងគឺជាការពិតដែលថាព្រះយេស៊ូវដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងគឺជា "ខ្ញុំ" ។ កុំភ្លេចរឿងនេះ។ ការប្រែចិត្តមិនត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីអំពើបាបនៅក្នុងពិភពលោកនេះទេប៉ុន្តែការប្រែចិត្តគឺដើម្បីងាកចេញពីការចង់ធ្វើដូចព្រះ។ ដូច្នេះវានឹងត្រឡប់ទៅរកព្រះវិញ។ នៅពេលដែលសាវ័កប៉ុលបាននិយាយថា“ ខ្ញុំស្លាប់រាល់ថ្ងៃ” ការសារភាពត្រូវតែជាការសារភាពរបស់ខ្ញុំដើម្បីកើតជាថ្មី។ អ្នកដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងវិញគឺជាអ្នកដែលពាក់រូបកាយដែលមើលមិនឃើញដូចជារូបកាយរបស់ព្រះយេស៊ូដែលបានរស់ឡើងវិញ។ ដូច្នេះពួកគេអង្គុយនៅខាងស្តាំដៃនៃព្រះនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ នៅក្នុងកាឡាទី ៣:២៧『ព្រោះអស់អ្នកដែលបានទទួលបុណ្យជ្រមុជក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នោះឈ្មោះថាបានប្រដាប់កាយដោយព្រះគ្រីស្ទហើយ 』 នៅកូល៉ុស ៣: ៣『ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានស្លាប់ហើយ ជីវិតអ្នករាល់គ្នាក៏លាក់ទុកក្នុងព្រះ ជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ 』 នេះគឺជាការសន្យានិងជំនឿរបស់ព្រះលើព្រះគ្រីស្ទ។ អ្នកណាស្ថិតនៅក្នុងព្រះគ្រិស្ដអ្នកនោះមិនដែលទទួលទោសតាមច្បាប់ឡើយ។ នៅរ៉ូម ៨: ១-២,`『`ហេតុនោះ នៅជាន់នេះ អ្នកណាដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ នោះគ្មានទោសសោះ ដ្បិតអំណាចរបស់ព្រះវិញ្ញាណនៃជីវិត ដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ នោះបានប្រោសឲ្យខ្ញុំរួចពីអំណាចរបស់អំពើបាប និងសេចក្ដីស្លាប់ហើយ 』. មូលហេតុគឺថាព្រះបានប្រទានព្រះគុណដល់យើងដើម្បីផ្សាយដំណឹងល្អពីជីវិតកាលដែលយើងកំពុងរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទគឺជាអ្នកដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។