ឋានសួគ៌

មេឃមានន័យថាមានមេឃច្រើន។ មេឃដំបូងជាទូទៅមានបរិយាកាស។ ឋានសួគ៌ទី ២ គឺជាទីធ្លាខាងក្រៅ។ ទីបីឋានសួគ៌មានន័យថានគររបស់ព្រះ។ 『ខ្ញុំស្គាល់មនុស្សម្នាក់នៅក្នុងព្រះ‌គ្រីស្ទ ដែលបានលើកឡើងទៅស្ថាន‌សួគ៌ នៅជាន់ទី៣ នោះប្រហែល១៤ឆ្នាំមកហើយ ទោះបើក្នុងរូប‌កាយ ឬក្រៅពីរូប‌កាយ នោះខ្ញុំមិនដឹងទេ មានតែព្រះដែលទ្រង់ជ្រាប 』(កូរិនថូសទី ២ ១២: ២) ព្រះគម្ពីរលោកុប្បត្តិ (១: ១) ធ្វើឱ្យវាហាក់ដូចជាការបង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនៃពិភពលោកនេះនិងនគរព្រះត្រូវបានបង្កើតឡើងជាមួយគ្នា។ ព្រះគម្ពីរលោកុប្បត្តិ (១: ១) នៃ kjv និយាយថាឋានសួគ៌គឺជាលំហខាងក្រៅរួមទាំងបរិយាកាសដែលជាគំនិតប្រឆាំងនឹងផែនដី។ ហេតុអ្វីបានជាណីនិងខាត់ត្រូវបានបកប្រែខុសគ្នា? មានចេតនាធ្វើឱ្យព្រិលអត្ថន័យនៃពិភពលោកនេះ។ ព្រះមានបំណងបង្វែរពួកទេវតាដែលបានធ្វើបាបក្នុងនគរចូលទៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ទេវតាព្រហ្មទណ្ឌត្រូវបានគេដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញហើយវិញ្ញាណរបស់ពួកគេត្រូវបានជាប់នៅក្នុងភក់។ ដូច្នេះវាបានក្លាយជាមនុស្ស។ ព្រះបានដាក់សាថាននៅលើមេឃនៃពិភពលោកនេះ។ 『ជាការដែលអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្ត តាមរបៀបលោកីយ៍នេះ គឺតាមមេគ្រប់គ្រងរាជ្យលើអាកាស ជាវិញ្ញាណ ដែលសព្វថ្ងៃនេះ បណ្តាលមកក្នុងពួកមនុស្សរឹង‌ចចេស 』(អេភេសូរ ២: ២) មូលហេតុគឺថាសាថានបានធ្វើឱ្យមនុស្សទទួលការល្បួង។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្រ្គោះអស់អ្នកដែលប្រែចិត្តពីសាតាំង។ សូម្បីតែសាថានបានល្បងលលោកយេស៊ូក៏ដោយ។ 『ហើយទូលថា ខ្ញុំនឹងឲ្យអំណាច និងសិរីលំអនៃនគរទាំងនេះដល់អ្នក ដ្បិតបានប្រគល់មកខ្ញុំហើយ ខ្ញុំនឹងឲ្យដល់អ្នកណាស្រេចនឹងចិត្តខ្ញុំ 』(លូកា ៤: ៦) ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងសាតាំងបានចុះពីលើអាកាសមកដី។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលសាតាំងខ្លួនឯងកំពុងតែធ្វើអោយមនុស្សធ្វើបាប។ 『កាលព្រះ‌យេស៊ូវបានទទួលបុណ្យជ្រមុជហើយ នោះទ្រង់យាងឡើងពីទឹកភ្លាម ស្រាប់តែមេឃក៏របើកឡើង ឲ្យទ្រង់ឃើញព្រះ‌វិញ្ញាណនៃព្រះ យាងចុះមកដូចជាសត្វព្រាប ក៏សណ្ឋិតលើទ្រង់ 』(ម៉ាថាយ ៣:១៦) ផ្ទៃមេឃនៅលើផែនដីនេះគឺជាគំនិតដែលមានលក្ខណៈជាលំហអាកាសប៉ុន្តែផ្ទៃមេឃនៃនគរព្រះមិនមែនជាគំនិតនៃលំហទេប៉ុន្តែជាអត្ថន័យខាងវិញ្ញាណ។ នគរខាងវិញ្ញាណរបស់ព្រះគឺជាកន្លែងដែលមិនស្គាល់ដល់ចំណេះដឹងរបស់មនុស្ស។ ពួកបរិសុទ្ធមានបទពិសោធន៍លើព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះនៅលើផែនដីនេះហើយនៅពេលពួកគេចាកចេញពីទឹកដីនេះពួកគេចូលទៅក្នុងនគរព្រះជារូបកាយវិញ្ញាណ។ ពិភពលោកនេះគឺដូចជាការពិតជាក់ស្តែងមួយនៅក្នុងនគរព្រះ។ វាមាននៅក្នុងរយៈពេលជាក់លាក់មួយហើយដីបាត់នៅចុងបញ្ចប់។ 『ទាំងទន្ទឹងចាំ ហើយខំជួយឲ្យថ្ងៃនៃព្រះបានឆាប់មកដល់ផង ដែលនៅថ្ងៃនោះផ្ទៃមេឃនឹងឆេះរលាយអស់ ហើយធាតុសព្វសារពើនឹងរលាយទៅ ដោយកំដៅដ៏ក្រៃ‌លែងដូច្នេះ 』 (ពេត្រុសទី ២ ៣:១២) ពិភពលោកនេះជាកន្លែងដែលត្រូវបានដាក់ទោសពីអំពើបាប។ វិញ្ញាណដែលប្រែចិត្តដល់ព្រះអាចវិលត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវិញ។