ការថ្វាយបង្គំ

ការថ្វាយបង្គំគឺជាការគោរពនៃចិត្តដើម្បីថ្វាយខ្លួនចំពោះព្រះ។ នៅសម័យគម្ពីរសញ្ញាចាស់ការថ្វាយយញ្ញបូជាត្រូវបានផ្តល់ដោយការស្លាប់របស់សត្វក្នុងការថ្វាយបង្គំ។ ការស្លាប់របស់សត្វគឺដូចគ្នានឹងការស្លាប់របស់មនុស្សមានបាបដែរ។ នៅសម័យគម្ពីរសញ្ញាថ្មីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ដូច្នេះមនុស្សមានបាបជឿថាពួកគេបានស្លាប់ជាមួយគ្នានៅលើឈើឆ្កាង។『 ខ្ញុំបានជាប់ឆ្កាងជាមួយនឹងព្រះ‌គ្រីស្ទ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំរស់នៅ មិនមែនជាខ្ញុំទៀត គឺជាព្រះ‌គ្រីស្ទទ្រង់រស់ក្នុងខ្ញុំវិញ ហើយដែលខ្ញុំរស់ក្នុងសាច់ឈាមឥឡូវនេះ នោះគឺរស់ដោយសេចក្ដីជំនឿ ជឿដល់ព្រះ‌រាជ‌បុត្រានៃព្រះ ដែលទ្រង់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ក៏បានប្រគល់ព្រះ‌អង្គទ្រង់ជំនួសខ្ញុំហើយ 』(កាឡាទី ២:២០) ការថ្វាយបង្គំគឺជាការតាំងចិត្តដើម្បីបញ្ជាក់ថាព្រះយេស៊ូវបានសុគតដោយឈើឆ្កាងហើយផ្លាស់ទៅរកជីវិតថ្មី។『 ដូច្នេះ យើងបានត្រូវកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដោយទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ ដើម្បីឲ្យយើងបានដើរក្នុងជីវិតបែបថ្មី ដូចជាព្រះ‌គ្រីស្ទបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ដោយ‌សារសិរី‌ល្អ នៃព្រះ‌វរ‌បិតាដែរ 』(រ៉ូម ៦: ៤) ការថ្វាយបង្គំគឺជាពិធីដែលជាផ្នែកបន្ថែមនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកគឺជាផ្នែកបន្ថែមនៃសាក្រាម៉ង់។『 ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំទូន្មានអ្នករាល់គ្នា ដោយសេចក្ដីមេត្តា‌ករុណានៃព្រះ ឲ្យបានថ្វាយរូប‌កាយទុកជាយញ្ញ‌បូជារស់ ហើយបរិសុទ្ធ ដែលគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យដល់ព្រះ ជាការគោរពនៃអ្នករាល់គ្នា ដែលមានទំនង 』(រ៉ូម ១២: ១) បុរសដែលបានកើតជាថ្មីគឺជាមនុស្សដែលកើតមកមានរូបកាយខាងវិញ្ញាណ។ ព្រះគម្ពីរចែងថាសាច់ឈាមពីឪពុកម្តាយគួរតែពិសិដ្ឋ។ នេះគឺជាអត្ថន័យនៃការឆ្លងដោយខ្លួនឯង។ នេះគឺជាបុរសដែលបានស្លាប់ចំពោះពិភពលោក។『 ឯខ្ញុំ កុំបីឲ្យខ្ញុំអួតខ្លួនឡើយ អួតបានតែពីឈើឆ្កាងនៃព្រះ‌យេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះ‌អម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ ដែលដោយ‌សារទ្រង់ នោះលោកីយ៍បានត្រូវជាប់ឆ្កាងខាងឯខ្ញុំ ហើយខ្ញុំខាងឯលោកីយ៍ដែរ 』 (កាឡាទី ៦:១៤)