ខ្លួនឯងចាស់

 

(១២) ខ្លួនឯងចាស់

『ដោយដឹងសេចក្ដីនេះថា មនុស្សចាស់របស់យើង បានត្រូវឆ្កាងជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដើម្បីឲ្យតួអំពើបាប បានត្រូវសូន្យទៅ ប្រយោជន៍កុំឲ្យយើងនៅបម្រើអំពើបាបទៀតឡើយ  ដ្បិតអ្នកណាដែលស្លាប់ នោះក៏បានរាប់ជាសុចរិតរួចពីបាបហើយ 』(រ៉ូម ៦: ៦-៧)

ខ្លួនប្រាណ (ព្រលឹង) គឺជាគុណលក្ខណៈដែលលេចចេញពីរាងកាយ។ មនុស្សចាស់ (ព្រលឹង) គិតថាជាម្ចាស់នៃរូបកាយ។ ទោះបីជាមានពាក្យនៃការសន្យារបស់ព្រះក៏ដោយក៏មនុស្សចាស់ធ្វើត្រាប់តាមអ្វីដែលគាត់គិតដែរ។ ខ្លួនឯងគឺជាឫសគល់នៃអំពើបាប។ មនុស្សចាស់គឺជាចិត្តលោភលន់ដែលចង់ធ្វើដូចព្រះ។ ដូច្នេះព្រះគម្ពីរប្រាប់ថាមនុស្សចាស់ត្រូវតែស្លាប់។

លោក Saint ជូនដំណឹងដល់ព្រះជាម្ចាស់អំពីការស្លាប់របស់មនុស្សចាស់តាមរយៈការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក។ ហើយលោក Saint ជឿជាក់ថានៅពេលដែលខ្លួនចាស់បានស្លាប់ទៅគាត់បានរស់ឡើងវិញជារូបកាយខាងវិញ្ញាណ។ ទោះបីជាពួកបរិសុទ្ធនិរទេសខ្លួននៅលើពិភពលោកប៉ុន្តែឋានៈរបស់គាត់ផ្លាស់ប្តូរទៅប្រជាជននៃនគរព្រះ។ សាច់ឈាមអនុវត្តតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ពិភពលោកប៉ុន្ដែគំនិតនេះផុសចេញពីក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះវិញ្ញាណ។『ពីព្រោះអស់អ្នកណាដែលតាមសាច់ឈាម នោះគិតតែខាងសាច់ឈាម តែអស់អ្នកណាដែលគិតតាមព្រះ‌វិញ្ញាណ នោះគិតតែខាងវិញ្ញាណវិញ  ដ្បិតគំនិតខាងសាច់ឈាម នោះជាសេចក្ដីស្លាប់ទទេ ឯគំនិតនៃព្រះ‌វិញ្ញាណ នោះទើបជាជីវិត និងសេចក្ដីសុខសាន្តវិញ  ព្រោះគំនិតខាងសាច់ឈាម នោះរមែងទាស់ទទឹងនឹងព្រះ ដ្បិតមិនចុះចូលនឹងក្រឹត្យ‌វិន័យរបស់ព្រះទេ ក៏ពុំអាចនឹងចុះចូលបានផង.』(រ៉ូម ៨: ៥-៧) លោក Saint ជឿថាអង្គចាស់បានស្លាប់ក្នុងលោកនេះហើយ។ ដូច្នេះលោក Saint ជឿថានឹងកើតជាថ្មីនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។『ហើយអ្នករាល់គ្នាបានកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ក្នុងបុណ្យជ្រមុជ ក៏បានរស់ឡើងវិញជាមួយនឹងទ្រង់ ដោយ‌សារសេចក្ដីជំនឿជឿដល់ឫទ្ធិ‌បារមីនៃព្រះ ដែលទ្រង់បានប្រោសឲ្យព្រះ‌យេស៊ូវរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ 』(កូល៉ុស ២:១២) អ្នកត្រូវតែកើតជាថ្មី។ វាគឺជាជំរើសរបស់ខ្ញុំដែលការស្លាប់នៃចិត្ត (ព្រលឹង) ។ ព្រះប្រទានអំណាចដល់វិញ្ញាណនៅពេលចិត្តរបស់រូបកាយស្លាប់ទៅ។ ដូច្នេះព្រលឹងត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាង។ ការស្លាប់របស់ឈើឆ្កាងមិនមែនជាការធ្វើអត្តឃាតទេ។ សេចក្ដីសង្រ្គោះមិនមែនជាការលុបបំបាត់បាបទេ។ “ ខ្លួនឯង” ដែលឬសគល់នៃអំពើបាបត្រូវតែស្លាប់។ នេះគឺជាការកាត់ស្បែក។『អ្នករាល់គ្នាបានទទួលកាត់ស្បែកម្យ៉ាងក្នុងទ្រង់ ដែលមិនបានធ្វើដោយដៃមនុស្សទេ គឺជាការដោះរូប‌កាយខាងសាច់ឈាមចេញ ដោយទទួលការកាត់ស្បែករបស់ព្រះ‌គ្រីស្ទវិញ 』(កូល៉ុស ២:១១) ការកាត់ស្បែកគឺជាសញ្ញាសម្គាល់មួយដែលយករាងកាយចេញថាជា“ មនុស្សចាស់ (ឬមនុស្សចាស់)” ។

ខ្លួនឯងជាមនុស្សទាំងអស់គឺជាអំពើបាប។ ខ្លួនឯងគឺជាកូនប្រុសរបស់អារក្សមនុស្សគ្រប់រូបមានមនុស្សចាស់ដែលចង់ធ្វើដូចជាព្រះឈ្មោះមួយទៀតសម្រាប់ព្រលឹងគឺខ្លួនឯងចាស់។ យើងត្រូវតែដកខ្លួនឯងចាស់ចេញ។ នៅពេលដែលខ្លួនឯងចាស់ត្រូវបានយកចេញខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ក៏ចាប់កំណើតមក។『ហើយអ្នករាល់គ្នាបានកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ក្នុងបុណ្យជ្រមុជ ក៏បានរស់ឡើងវិញជាមួយនឹងទ្រង់ ដោយ‌សារសេចក្ដីជំនឿជឿដល់ឫទ្ធិ‌បារមីនៃព្រះ ដែលទ្រង់បានប្រោសឲ្យព្រះ‌យេស៊ូវរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ 』(កូល៉ុស ២:១២) ព្រះមិនអភ័យទោស ឲ្យ ខ្លួនឯងទេ។ ដូច្នេះខ្លួនឯងចាស់ត្រូវតែស្លាប់។ ដរាបណាខ្លួនឯងរស់នៅចាស់គាត់មិនអាចចូលទៅក្នុងនគរព្រះបានទេ។ ខ្លួនឯងស្រឡាញ់ពិភពលោក។『ដោយដឹងសេចក្ដីនេះថា មនុស្សចាស់របស់យើង បានត្រូវឆ្កាងជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដើម្បីឲ្យតួអំពើបាប បានត្រូវសូន្យទៅ ប្រយោជន៍កុំឲ្យយើងនៅបម្រើអំពើបាបទៀតឡើយ  ដ្បិតអ្នកណាដែលស្លាប់ នោះក៏បានរាប់ជាសុចរិតរួចពីបាបហើយ 』(រ៉ូម ៦: ៦-៧) ប្រសិនបើខ្លួនឯងចាស់ស្លាប់ទៅព្រះជាម្ចាស់នឹងអត់ទោសបាប។ ការប្រែចិត្តគឺជាការស្លាប់របស់ខ្លួនឯងចាស់។