លុះត្រាតែអ្នកប្រែចិត្តអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវវិនាសដូចគ្នា
លុះត្រាតែអ្នកប្រែចិត្តអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវវិនាសដូចគ្នា
(លូកា ១៣: ១-៥)វេលានោះឯង មានអ្នកខ្លះនៅទីនោះ គេទូលព្រះយេស៊ូវ
ពីរឿងពួកសាសន៍កាលីឡេ ដែលលោកពីឡាត់បានយកឈាមគេ លាយនឹងយញ្ញបូជា
ដែលគេកំពុងតែថ្វាយ តែទ្រង់មានព្រះបន្ទូលឆ្លើយទៅអ្នកទាំងនោះថា តើអ្នករាល់គ្នាស្មានថា ពួកកាលីឡេទាំងនោះមានបាប
លើសជាងសាសន៍កាលីឡេឯទៀត ដោយព្រោះគេបានរងទុក្ខលំបាកយ៉ាងនោះឬអី ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មិនមែនទេ ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រែចិត្តទេ នោះនឹងត្រូវវិនាសទាំងអស់គ្នាដូច្នោះដែរ ឬស្មានថា ពួក១៨នាក់ដែលប៉មស៊ីឡោមបានរលំមកលើកិនស្លាប់នោះ
គេមានទោសលើសជាងមនុស្សទាំងប៉ុន្មាន
ដែលនៅក្រុងយេរូសាឡឹមឬអី ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មិនមែនទេ ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនប្រែចិត្តទេ នោះនឹងត្រូវវិនាសទាំងអស់គ្នាដូច្នោះដែរ។
មានព្រឹត្តិការណ៍ពីរប្រភេទនៃប្រភេទនេះនៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ទីមួយបុរសម្នាក់ឈ្មោះពីឡាត់បានសម្លាប់បុរសកាលីឡេម្នាក់ហើយលាយឈាមរបស់គាត់ជាមួយនឹងការបូជា។ មនុស្សសួរព្រះយេស៊ូវអំពីអំពើអាក្រក់របស់ពីឡាត់និងអំពីអ្នកដែលពីឡាតបានស្លាប់ដោយអយុត្តិធម៌។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានសួរត្រឡប់មកវិញអំពីកាលីលេដែលបានស្លាប់ថា“ ឧបមាថាអ្នកស្រុកកាលីឡេទាំងនេះជាមនុស្សមានបាបលើសអ្នកស្រុកកាលីឡេទាំងអស់ដោយសារពួកគេបានរងទុក្ខបែបនេះឬ?” ហើយ“ បើអ្នកមិនប្រែចិត្តទេអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ដូចគ្នា។ ខ្ញុំបាននិយាយថា។ ផ្ទុយទៅវិញព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅកាន់អ្នកដែលសួរ។
គាត់ក៏បានប្រាប់ពីករណីនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញប៉មស៊ីឡូមនៅទីក្រុងយេរូសាឡិមនិងការស្លាប់មនុស្ស ១៨ នាក់។ “ តើអ្នកគិតថាពួកគេជាមនុស្សមានបាបលើសមនុស្សទាំងអស់ដែលរស់នៅក្រុងយេរូសាឡិមឬ?” ព្រះយេស៊ូវបានសួរពួកគេ។ វាមានន័យថាគ្មានបាបអ្វីច្រើនជាងមនុស្សដែលនៅរស់ដែលបានស្លាប់មុនគេដោយគ្រោះថ្នាក់។ វាមានន័យថាអ្នកដែលរស់នៅបានយូរដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់ពិតជាអាចប្រមូលនូវការវិនិច្ឆ័យរបស់ព្រះ។ ទោះបីជាពួកគេស្លាប់ក៏ដោយវាសមហេតុផលថាអំពើបាបរបស់អ្នកដែលស្លាប់មុនអាយុអាចធ្វើបានតិច។ វាមានន័យថាការរស់នៅមិនត្រឹមតែជាឱកាសសម្រាប់ព្រះគុណប៉ុណ្ណោះទេ។ ដើម្បីបង្ហាញពីការប្រែចិត្តព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា“ លើកលែងតែអ្នកប្រែចិត្តអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវវិនាសដូចគ្នា។ 』នេះគឺជាលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃអំពើបាបនៅក្នុងភ្នែករបស់ព្រះយេស៊ូវដែលមិនប្រែចិត្ត។
ការបំពេញនូវការប្រែចិត្តមិនមែនជាការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងទេ។ ពាក្យដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ហើយខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់ដែរមិនមែនជាពាក្យត្រឹមត្រូវទេ។ មនុស្សជាច្រើនក្នុងសាសនាចក្រពេលខ្លះប្រើតក្កវិជ្ជាខុសក្នុងការនិយាយថា“ អ្នកដែលមិនស្រឡាញ់ខ្លួនឯងមិនស្រឡាញ់ព្រះហើយក៏មិនស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដែរ” ។ អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវតែបដិសេធខ្លួនឯងដោយនិយាយថា
"បដិសេធខ្លួនឯងហើយយកឈើឆ្កាងរបស់អ្នក"
។
នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើងយើងនិយាយថា“ ញ៉ាំនិងផឹកឬធ្វើវាសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់” ប៉ុន្តែតាមពិតយើងអាចឃើញករណីជាច្រើនដែលវាមិនមែន។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកញ៉ាំនិងផឹកគឺស្វែងរកអាហារល្អ ៗ សម្រាប់សុខភាពនិងភាពរីករាយរបស់អ្នក។ ការទទួលទាននិងការផឹកសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់ក្លាយជាការគោរពបូជា។ នៅពេលរឿងនោះកើតឡើងព្រះអម្ចាស់គឺសម្រាប់រាងកាយរបស់បុគ្គលនោះ។ ការប្រែចិត្តគឺត្រូវស្អប់ខ្លួនឯងហើយមិនមែនដើម្បីខ្លួនឯងនោះទេព្រោះមនុស្សដែល“ ស្អប់ខ្លួនឯង” គឺជាមនុស្សចាស់។ រូបកាយដែលបង្កើតឡើងដោយសាច់និងឈាមគឺជាបុរសចំណាស់។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែស្អប់មនុស្សចាស់។
នៅក្នុងម៉ាថាយ ១៦:២៤ «បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានបន្ទូលទៅពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថាបើអ្នកណាចង់មកតាមខ្ញុំ ឲ្យ អ្នកណាបដិសេធខ្លួនហើយយកឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួនមកតាមខ្ញុំចុះ តើមនុស្សដែលស្រឡាញ់គាត់អាចផ្ទុកឈើឆ្កាងរបស់គាត់យ៉ាងដូចម្តេច? អ្នកដែលប្រែចិត្តមិនអាចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងបានទេ។ អ្នកដែលស្រឡាញ់ខ្លួនឯងគឺជាអ្នកដែលស្រឡាញ់ពិភពលោក។ ដូច្នេះអាចនិយាយបានថាអ្នកដែលស្រឡាញ់ខ្លួនឯងគឺជាអ្នកដែលមិនប្រែចិត្ត។ នៅក្នុងយ៉ូហានទី ១ ២:១៥“ កុំស្រឡាញ់លោកីយនេះនិងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងពិភពលោកនេះឡើយ។ បើបុរសណាស្រឡាញ់លោកីយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាមិនស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនគាត់ឡើយ។ 』ដោយសារអ្នកប្រែចិត្តស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់គាត់មិនស្រឡាញ់ពិភពលោកនិងស្អប់ខ្លួនឯង។ នេះគឺជាការបដិសេធខ្លួនឯង។
អ្នកដែលប្រែចិត្តនិងអ្នកដែលមិនប្រែចិត្តត្រូវបានសម្គាល់យ៉ាងច្បាស់ថាជាពន្លឺនិងភាពងងឹត។ នៅក្នុងកូរិនថូសទី ២ ២:១០“ ចំពោះអ្នកណាដែលអ្នកអភ័យទោសចំពោះរឿងណាមួយខ្ញុំក៏អត់ទោសផងដែរ៖ ប្រសិនបើខ្ញុំអភ័យទោសចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានអត់ទោសឱ្យអ្នកណាព្រោះអ្នកបានអត់ទោសឱ្យខ្ញុំចំពោះបុគ្គលនៃព្រះគ្រីស្ទ។ 』នៅទីនេះយើងត្រូវគិតពីពាក្យ“ ជានិច្ច” ។ ការប្រែចិត្តមិនមែនជាបញ្ហានីតិវិធីតែមួយនោះទេប៉ុន្តែបង្ហាញពីភាពជាប់លាប់នៃស្ថានភាពខាងវិញ្ញាណ។ ស្ថានភាពខាងវិញ្ញាណនៃការប្រែចិត្តមិនមែនជាអ្វីដែលខ្ញុំអាចវិនិច្ឆ័យបានទេមានតែព្រះប៉ុណ្ណោះ។
ការប្រែចិត្តគឺជាការបដិសេធខ្លួនឯងនិងការស្លាប់ដោយខ្លួនឯងប៉ុន្តែពាក្យទាំងនេះមាននិរន្តរភាព។ ពាក្យថា“ ការប្រែចិត្ត” ត្រូវបានប្រើដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីការរំលងរបស់មនុស្សមានបាបនៅលើពិភពលោកប៉ុន្តែអត្ថន័យជាមូលដ្ឋានរបស់វាមិនមែនជាពាក្យនីតិវិធី“ ការឆ្លុះបញ្ចាំងនៅពេលនោះទេ” ប៉ុន្តែ“ រដ្ឋ” ដែលខ្លួនឯងបន្តស្លាប់។ ។ ដូច្នេះយើងត្រូវតែចងចាំពាក្យរបស់សាវ័កប៉ុលដែលបានសារភាពថា“ ខ្ញុំស្លាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ”“ អ្នកប្រែចិត្ត” នៅតែបន្តរក្សាស្ថានភាពនោះដដែល។ ពួកបរិសុទ្ធត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នខាងវិញ្ញាណដើម្បីកុំឱ្យបាត់បង់ការប្រែចិត្ត។ ចំពោះគោលបំណងនោះមានអ្នកដែលគិតថា
"អ្នកត្រូវតែប្រែចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ" ។ ជំនួសឱ្យការប្រែចិត្តពីអំពើបាបដែលបានកើតឡើងម្តងទៀតជារៀងរាល់ថ្ងៃយើងត្រូវតែរក្សាស្ថានភាពនៃ“ ការស្លាប់ដោយខ្លួនឯង” ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ នៅក្នុងសុភាសិត ៤:២៣“ ចូររក្សាចិត្តរបស់អ្នកដោយការឧស្សាហ៍ព្យាយាមដ្បិតវាជាបញ្ហានៃជីវិត” ។
អ្នកដែលជឿថាពួកគេត្រូវតែប្រែចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅតែមាននៅក្នុងច្បាប់។ ពីព្រោះនៅពេលដែលពួកគេធ្វើបាបពួកគេគិតថាពួកគេត្រូវតែអត់ទោសតាមរយៈព្រះលោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវដូចជាពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជាតាមក្រឹត្យវិន័យ។ ដូច្នេះពួកគេជឿលើព្រះយេស៊ូវហើយក្លាយជាអ្នកដែលគោរពច្បាប់។ នេះគឺដើម្បីក្លាយជាគ្រូអធិប្បាយនៃដំណឹងល្អមួយផ្សេងទៀត។ នៅក្នុងកាឡាទី ១: ៩ ថា“ ដូចដែលយើងបាននិយាយពីមុនដូច្នេះខ្ញុំនិយាយម្តងទៀតថាប្រសិនបើអ្នកណាប្រកាសដំណឹងល្អផ្សេងទៀតដល់អ្នកជាងអ្វីដែលអ្នកបានទទួលសូមឱ្យអ្នកនោះត្រូវបណ្តាសា។ អៃ
ការប្រែចិត្តគឺជាការស្លាប់របស់បុរសចំណាស់។ ចំពោះអ្នកដែលបានស្លាប់ព្រះគ្របដណ្តប់អំពើបាបរបស់ពិភពលោក (អតីតកាលបច្ចុប្បន្នអនាគត) ដូចនៅក្នុងរ៉ូម ៦: ៧ ។ ប៉ុន្តែយើងត្រូវតែគិតអំពីថាតើយើងពិតជាប្រែចិត្តចំពោះព្រះហើយយើងត្រូវតែទទួលយកនូវអ្វីដែលមានន័យថាបដិសេធខ្លួនឯង។ ហើយអ្នកដែលទទួលយកត្រូវតែបន្តរក្សាវា។ នោះគឺជាចិត្តវិញ្ញាណ។ នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងពេលខ្លះយើងធ្លាក់ក្នុងការរំលង (អំពើបាបរបស់ពិភពលោក) ដោយសារភាពទន់ខ្សោយនៃរាងកាយរបស់យើងប៉ុន្តែបន្ទាប់មកយើងត្រូវតែត្រលប់ទៅពេលវេលានៃការប្រែចិត្ត។ និយាយម្យ៉ាងទៀតស្ថានភាពនៃការប្រែចិត្តត្រូវតែត្រូវបានស្តារឡើងវិញដោយបញ្ជាក់ថា“ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលមិនអាចស្លាប់តែក្រោមការជំនុំជម្រះ” វាគឺជាការបញ្ជាក់ពីសាមគ្គីភាពជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ហើយវាសង្ឃឹមចំពោះសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះ។ នេះគឺជាវិធីតែមួយគត់ដើម្បីរស់នៅ។
Comments
Post a Comment