តើអ្នកជាអ្នកបម្រើនៃក្រឹត្យវិន័យ ឬជាអ្នកមានសេរីភាពក្នុងព្រះគ្រីស្ទ?
តើអ្នកជាអ្នកបម្រើនៃក្រឹត្យវិន័យ ឬជាអ្នកមានសេរីភាពក្នុងព្រះគ្រីស្ទ?
កាឡាទី ៣:១៥-១៧『 បងប្អូនអើយ ខ្ញុំនិយាយតាមបែបភាពមនុស្សថា សូម្បីតែសេចក្ដីសញ្ញារបស់មនុស្ស បើគេយល់ព្រមតាំងនឹងគ្នាជាស្រេចហើយ នោះគ្មានអ្នកណានឹងលើកចោល ឬបន្ថែមបញ្ចូលអ្វីឡើយ រីឯសេចក្ដីសន្យាទាំងប៉ុន្មាន នោះបានតាំងនឹងលោកអ័ប្រាហាំ ហើយនិងពូជលោក តែទ្រង់មិនបានមានព្រះបន្ទូលថា «នឹងពូជទាំងប៉ុន្មាន» ដូចជាមានពូជជាច្រើននោះទេ គឺចំពោះពូជតែ១វិញ ដោយថា «និងពូជលោក១នោះឯង» គឺជាព្រះគ្រីស្ទ ខ្ញុំចង់និយាយដូច្នេះថា សេចក្ដីសញ្ញាដែលព្រះបានយល់ព្រមជាមុន នោះក្រឹត្យវិន័យ ដែលកើតឡើង៤៣០ឆ្នាំជាក្រោយនឹងលើកចោល ឲ្យសេចក្ដីសញ្ញានោះទៅជាឥតប្រយោជន៍មិនបាន』
សេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អដែលថាមនុស្សមានបាបត្រូវបានរាប់ជាសុចរិត ហើយបានសង្រ្គោះតាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជាស្នូលដ៏សំខាន់បំផុតនៃគ្រិស្តសាសនា។ ប៉ុលបានសង្កត់ធ្ងន់នៅក្នុងកាឡាទីថា ការរាប់ជាសុចរិតរបស់មនុស្សមានបាបតាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង គឺជាអំណោយទានរបស់ព្រះ មិនមែនតាមរយៈគុណសម្បត្តិរបស់មនុស្ស ឬការប្រឹងប្រែងសម្រាប់សេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អនោះទេ។
មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងពិភពលោកនេះ មានទស្សនៈអវិជ្ជមានចំពោះការសង្គ្រោះដោយជំនឿនេះ ហើយគិតថាពួកគេត្រូវធ្វើអ្វីមួយដោយខ្លួនឯង។
នៅពេលដែលមនុស្សមិនមានគោលគំនិតនៃសេចក្តីសង្រ្គោះដែលបានបង្កើតឡើង នោះពួកគេកំពុងធ្វើការដើម្បីសម្រេចបាននូវអ្វីមួយដោយការខិតខំរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ វាគឺដោយសារតែពួកគេមិនដឹងពីភាពថោកទាបរបស់មនុស្សនៅពេលដែលពួកគេចង់ក្លាយជាទេវៈឬចូលទៅជិតទេវៈដោយធ្វើអ្វីមួយដោយខ្លួនឯង។ មនុស្សទាំងនេះមិនយល់ពីមូលហេតុដែលមនុស្សក្លាយជាមនុស្សធ្លាក់ទឹក ហើយដូច្នេះមិនយល់អំពីផែនការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះមុនពេលកំណើតនៃពិភពលោក។
មនុស្សមិនអាចយល់ពីផែនការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះតាមរយៈចំណេះដឹងនោះទេ។ មានតែជំនឿប៉ុណ្ណោះដែលយើងអាចយល់ពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ។ រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែង និងគុណសម្បត្តិរបស់មនុស្សគឺគ្មានប្រយោជន៍ទេចំពោះព្រះនេត្ររបស់ព្រះ។ បើគ្មានព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ នោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីឡើយ។ ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺសម្រេចបានតែតាមរយៈការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាងប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះនេះគឺជាផ្លូវតែមួយគត់ដើម្បីចូលទៅក្នុងការសន្យារបស់ព្រះ។
ព្រះបានសន្យានឹងលោកអ័ប្រាហាំអំពីការសង្គ្រោះនៅពេលអនាគត។ សាវកប៉ុលកំពុងតស៊ូជាមួយអ្នកដែលត្រូវរក្សាក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ បន្ថែមលើជំនឿលើក្រុមជំនុំដំបូង។ សាវកប៉ុលរំឭកយើងពីរបៀបដែលការអះអាងទាំងនេះខុសតាមរយៈការសន្យារបស់ព្រះចំពោះអ័ប្រាហាំ។ ប៉ុលផ្ទុយពីការសន្យារបស់ព្រះចំពោះអ័ប្រាហាំនឹងច្បាប់ដែលលោកបានប្រទានដល់ម៉ូសេ។ អ័ប្រាហាំនៅចំពោះមុខលោកម៉ូសេ។ នៅក្នុងកាឡាទី គេនិយាយថា ច្បាប់នេះត្រូវបានផ្តល់ឱ្យ 430 ឆ្នាំបន្ទាប់ពីអ័ប្រាហាំ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ 15:6 “ហើយគាត់បានជឿលើព្រះអម្ចាស់។ ហើយគាត់បានរាប់វាសម្រាប់គាត់ដោយសុចរិត»។ ព្រះទ្រង់បានសន្យានឹងដែនដី និងកូនចៅ ហើយអ័ប្រាហាំបានជឿពួកគេ។ ទាក់ទងនឹងឃ្លា « រាប់វាទុកសម្រាប់សេចក្ដីសុចរិត » ។ នៅទីនេះ ពេលខ្លះមនុស្សគិតថា ព្រះបានទទួលស្គាល់អ័ប្រាហាំថាជាមនុស្សសុចរិត។ នេះគ្រាន់តែជាជំនឿរបស់គាត់ ភាពសុចរិតរបស់គាត់ ដោយសារអ័ប្រាហាំបានផ្តល់កំណើតអោយអ៊ីសម៉ាអែល ហើយគាត់មិនជឿលើកូននៃសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះនៅពេលដែលគាត់មានអាយុ 99 ឆ្នាំ។ ពិតមែនហើយ គឺនៅពេលគាត់មានអាយុ១០០ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះដែលព្រះបានទទួលស្គាល់អ័ប្រាហាំជាមនុស្សសុចរិត។ វាត្រូវចំណាយពេល 25 ឆ្នាំដើម្បីផ្លាស់ទីពី«សេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្លួន»ទៅ«សេចក្ដីសុចរិតដែលព្រះប្រទានមក»។
«អ័ប្រាហាំបានរាប់ជាសុចរិតដោយព្រះជាមនុស្សសុចរិត» មិនមែនដោយក្រឹត្យវិន័យទេ ប៉ុន្តែដោយសេចក្ដីជំនឿលើសេចក្ដីសន្យា។
បន្ទាប់ពីព្រះគ្រីស្ទ «ពួកបរិសុទ្ធបានរាប់ជាសុចរិតពីព្រះ» ដោយសេចក្ដីជំនឿ មិនមែនដោយច្បាប់ទេ។ ការសន្យាមុនច្បាប់ ហើយសំខាន់ជាង។ ប៉ុលពន្យល់ជាភាសាកាឡាទីថា ច្បាប់មិនមែនជាការជំនួសការសន្យាទេ។ ច្បាប់គ្រាន់តែជាឧបករណ៍មួយ ដែលការសន្យាត្រូវបានបំពេញ។
ប៉ុលបានបែងចែកតួនាទីនៃច្បាប់ជាប្រាំប្រភេទ។ ទីមួយ ច្បាប់មិនអាចធ្វើឱ្យការសន្យាដែលបានកំណត់ទុកជាមុនបានទេ។ «ហើយនេះខ្ញុំនិយាយថា សេចក្ដីសញ្ញាដែលត្រូវបានបញ្ជាក់នៅចំពោះព្រះក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ជាក្រិត្យវិន័យដែលមានកាលពីបួនរយសាមសិបឆ្នាំក្រោយមក នោះមិនអាចបដិសេធបានឡើយ ថាវានឹងធ្វើឲ្យសេចក្ដីសន្យានោះគ្មានប្រសិទ្ធភាពឡើយ»។ (កាឡាទី ៣:១៧ ១)
ទី២ ច្បាប់មានសុពលភាពរហូតដល់កូនចៅដែលបានសន្យាមក។ «ហេតុអ្វីបានជាគោរពច្បាប់? វាត្រូវបានបន្ថែមដោយអំពើរំលង រហូតដល់គ្រាប់ពូជមករកអ្នកដែលសន្យា។ ហើយវាត្រូវបានតែងតាំងដោយទេវតានៅក្នុងដៃនៃអ្នកសម្របសម្រួល។ (៣:១៩)
កូនចៅដែលបានសន្យាគឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ អ៊ីសាកកើតចេញពីឈាមខាងសាច់ឈាម ជានិមិត្តរូបនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ព្រះបានបង្គាប់អ័ប្រាហាំឲ្យបូជាអ៊ីសាក ហើយអ័ប្រាហាំបានស្តាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ នេះជាការបង្ហាញទុកជាមុនថា កូនចៅដែលបានសន្យានឹងសង្គ្រោះមនុស្សជាតិទាំងអស់តាមរយៈការស្លាប់នៃឈើឆ្កាង។ ការស្លាប់របស់ចៀមឈ្មោលជំនួសអ៊ីសាក ក៏កំពុងបង្ហាញពីការស្លាប់ដ៏ធួននៅលើឈើឆ្កាងដែរ។
ទីបី ច្បាប់ចែងថាមនុស្សទាំងអស់ត្រូវជាប់គុកក្រោមអំពើបាប។ « ប៉ុន្តែបទគម្ពីរបានបញ្ចប់ទាំងអស់នៅក្រោមអំពើបាប ដើម្បីឲ្យការសន្យាដោយសេចក្ដីជំនឿនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទអាចនឹងត្រូវបានប្រទានដល់អស់អ្នកដែលជឿ » ។ (៣:២២) ដូចជាមនុស្សមានបាបជាប់គុក គេជាប់គុកក្នុងអំពើបាប។ សម្រាប់មនុស្សមានបាប នេះមានន័យថាពិភពលោកប្រៀបដូចជាគុក។ មនុស្សទាំងអស់កើតនៅក្នុងគុកនៃអំពើបាប។
អ្នកព្រះវិហារភាគច្រើនគិតអំពីសួនអេដែន ពេលពួកគេគិតអំពីអំពើបាប។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាដោយសារតែអ័ដាមនិងអេវ៉ាបានធ្វើបាបនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងជំនាន់ក្រោយបានក្លាយជាមនុស្សមានបាប។ មនុស្សនិយាយថា អំពើបាបត្រូវបានបញ្ជូនបន្តពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។ បន្ទាប់មក ម៉ារៀ ដែលជាមាតារបស់ព្រះយេស៊ូវ ក៏ត្រូវតែជាមនុស្សមានបាបដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូមិនមានបាបសោះ។ ព្រះយេស៊ូក៏បានកើតមកក្នុងពិភពលោកនេះតាមរយៈនាងម៉ារាដែរ។ តើយើងត្រូវពន្យល់យ៉ាងដូចម្ដេចថា អំពើបាបដែលដាក់ចំពោះម៉ារា មិនត្រូវបានដាក់ចំពោះព្រះយេស៊ូ?
ព្រះយេស៊ូវមិនមែនជាមនុស្សមានបាបទេ ដោយសារទ្រង់បានប្រសូតពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ វាអាស្រ័យលើរបៀបដែលគាត់កើត។ មនុស្សទាំងអស់កើតមកដោយខ្យល់ដង្ហើមរបស់ព្រះ។ តើវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលដកដង្ហើមដោយព្រះអាចបំពុលដោយការដួលរលំរបស់មនុស្សបានទេ? ប្រសិនបើអ្នកគិតថាទង្វើរបស់មនុស្សអាចបំពុលវិញ្ញាណដែលព្រះបានប្រទានដល់មនុស្ស នោះអ្នកពិតជាមិនដឹងអំពីព្រះច្រើនពេកទេ។ ដោយសារវិញ្ញាណដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបនៅក្នុងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានជាប់គុករួចហើយនៅក្នុងរូបកាយដែលហៅថាធូលីដី ពួកគេបានក្លាយជាមនុស្សមានបាបតាំងពីកំណើតមក។ រឿងសួនច្បារអេដែន ជានិមិត្តរូបបង្ហាញពីព្រឹត្តិការណ៍នៃនគរព្រះ។
ទី៤ ច្បាប់ចងមនុស្សគ្រប់រូប។ « ប៉ុន្តែមុនពេលសេចក្ដីជំនឿមកដល់ យើងត្រូវបានរក្សានៅក្រោមក្រិត្យវិន័យ ហើយបិទជាប់នឹងសេចក្ដីជំនឿដែលនឹងត្រូវបើកសម្ដែងបន្ទាប់មក»។ (៣:២៣)
«យើងត្រូវបានគេរក្សានៅក្រោមច្បាប់» គឺថាយើងត្រូវបានគេឃុំខ្លួនជាអ្នកទោសអំពើបាប។ យើងមិនរួចពីអំពើបាបទេ។ វាមិនមែនជាសេចក្ដីជំនឿដែលបានរក្សាទុកឡើយ ដរាបណាសេចក្ដីជំនឿមកដល់។ ជំនឿរបស់ខ្ញុំលើព្រះយេស៊ូវគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីភាពសុចរិតដោយខ្លួនឯង ដែលអ័ប្រាហាំបានជឿតាំងពីដើមដំបូងឡើយ។ គាត់អាចនិយាយបានថាជាអ្នកដែលត្រូវបានគេហៅ។ ជំនឿដែលពេត្រុសដែលបានដើរតាមព្រះយេស៊ូវអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ បានបដិសេធព្រះយេស៊ូវមុនពេលឈើឆ្កាងគ្រាន់តែជាសេចក្តីសុចរិតរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលសេចក្ដីជំនឿមកពីស្ថានសួគ៌ទៅកាន់ពួកបរិសុទ្ធ ព្រះទទួលស្គាល់ពួកគេថាជាមនុស្សសុចរិត។ នេះជាជំនឿរបស់អ្នករើសតាំង។
ទីប្រាំ 『ហេតុដូច្នេះហើយបានជាច្បាប់ជាគ្រូបង្រៀនរបស់យើងដើម្បីនាំយើងទៅឯព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យយើងបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារសេចក្ដីជំនឿ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីសេចក្ដីជំនឿមកដល់ យើងលែងស្ថិតនៅក្រោមគ្រូសាលាទៀតហើយ»។ (៣:២៤-២៥)
នៅពេលនោះ នៅក្នុងប្រទេសអ៊ីស្រាអែល មនុស្សមានអ្នកបម្រើដែលប្រដៅកូន ហើយអ្នកបម្រើនោះត្រូវបានគេហៅថាជាគ្រូសាលា។ ច្បាប់ដើរតួជានាយកសាលា បម្រើឱ្យមនុស្សដឹងថាពួកគេជាមនុស្សមានបាបនៅចំពោះព្រះ។ នៅពេលអ្នកជួបព្រះគ្រិស្ត ហើយចូលព្រះគ្រីស្ទ អ្នកមិនត្រូវការគ្រូសាលាទេ ដោយសារអំពើបាប ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាអ្នកដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់។ ដូចដែលយើងដឹងពីសៀវភៅហេព្រើរ ការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាង ក្លាយជាសេចក្តីស្លាប់ជំនួសសម្រាប់អស់អ្នកដែលចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើពួកគេនៅតែចង់កាន់តាមក្រិត្យវិន័យ ព្រះនឹងចាត់ទុកពួកគេមិនត្រឹមត្រូវដូចជាមនុស្សមានបាប។ ប្រសិនបើមនុស្សមានបាបបំពានលើក្រិត្យវិន័យណាមួយ នោះព្រះនឹងវិនិច្ឆ័យគេ។ មូលហេតុដែលសាវកប៉ុលបានប្រយុទ្ធនឹងអ្នកច្បាប់នៅក្នុងក្រុមជំនុំដំបូងគឺដើម្បីធ្វើឱ្យពួកគេដឹងពីសារៈសំខាន់នៃដំណឹងល្អ ។ ជាមូលដ្ឋាន មនុស្សទាំងអស់ត្រូវជាប់គុកនៅក្នុងគុកនៃអំពើបាប ហើយនេះជាការពន្យល់ថា ព្រះនឹងរំដោះយើងចេញពីច្រវាក់នៃអំពើបាប តាមរយៈដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ដើម្បីយល់ពីរឿងនេះ អ្នកត្រូវតែយល់ឱ្យបានច្បាស់ជាមុនសិនថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សទាំងអស់នៅលើផែនដីនេះរស់នៅជាមនុស្សមានបាប។ នៅពេលដែលយើងដឹង នោះយើងអាចដឹងពីអត្ថន័យនៃសេចក្តីសង្រ្គោះ។ តើអ្នកយល់ពាក្យដែលថាបើអ្នកជឿលើព្រះយេស៊ូវ នោះអ្នកនឹងបានសង្គ្រោះដោយមិនដឹងពីអត្ថន័យនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះទេ? វានឹងពិបាកប្រសិនបើយើងចូលទៅជិតវាដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌថា «ប្រសិនបើអ្នកជឿលើព្រះយេស៊ូវ នោះអ្នកនឹងបានសង្គ្រោះ»។
សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះវិហារភាគច្រើនបានលុបចោលទាំងពីរនេះ។ ទីមួយគឺថាគ្រូគង្វាលមិនពន្យល់ថាអ្នកណាដែលចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ នៅពេលសមាជិកនៅក្នុងក្រុមជំនុំ គ្រូគង្វាលចាត់ទុកពួកគេដូចជាមនុស្សគ្រប់រូបនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ វាក៏ងាយស្រួលផងដែរសម្រាប់ពួកគេក្នុងការគិតថាខ្លួនឯងជាអ្នកដែលបានចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ដើម្បីចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ យើងត្រូវតែរួបរួមជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទបានស្លាប់ចំពោះពិភពលោក អំពើបាប និងចំពោះក្រឹត្យវិន័យ។
ទីពីរ គ្រូគង្វាលនិយាយយ៉ាងងាយស្រួលថា « ចូរយើងបង្កើនជំនឿរបស់យើង » ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានពន្យល់យ៉ាងជាក់លាក់អំពីវិធីបង្កើនជំនឿរបស់យើងនោះទេ។ នេះជាការបញ្ចប់នៃសេចក្ដីអធិប្បាយដោយការអធិស្ឋាន «ព្រះអើយ សូមបង្កើនសេចក្ដីជំនឿរបស់យើង» ហើយនិយាយថា « ចូរយើងបង្កើនសេចក្ដីជំនឿរបស់យើង » ។ បើយើងធ្វើបានល្អក្នុងជីវិតក្រុមជំនុំ ធ្វើកិច្ចបម្រើល្អ ហើយបរិច្ចាគល្អ តើជំនឿរបស់យើងនឹងកើនឡើងទេ បើយើងធ្វើបែបនេះ? ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីជំនឿកើនឡើង វាត្រូវតែមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយគោរពតាមព្រះបន្ទូលនៃព្រះ។ ការគោរពតាមព្រះបន្ទូលនៃព្រះ គឺត្រូវគោរពតាមព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
ពាក្យទីមួយគឺស្រឡាញ់ព្រះ ហើយពាក្យទីពីរគឺស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯង។ ការស្រឡាញ់ព្រះ មិនមែនជាគំនិតដូចគ្នានឹងការគ្រប់គ្រងចិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែការដាក់ខ្លួនឯងនៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះ ជីវិតនៃការបដិសេធខ្លួនឯងគឺការស្រឡាញ់ព្រះ។ មូលហេតុនៃការបដិសេធខ្លួនឯងគឺដើម្បីរស់ឡើងវិញនូវវិញ្ញាណដែលបានស្លាប់។ នេះគឺដោយសារតែការប្រោសវិញ្ញាណដែលបានស្លាប់មុនព្រះជាម្ចាស់ជាអ្វីដែលព្រះពេញចិត្តបំផុត។ ទី២ ស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងគឺត្រូវសង្គ្រោះស្មារតីអ្នកជិតខាង។ តាមរយៈការចែកចាយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាមួយអ្នកជិតខាង យើងអាចនាំវិញ្ញាណដែលស្លាប់ទៅរស់ឡើងវិញ ដូច្នេះព្រះពេញចិត្ត។
នៅក្នុងព្រះវិហារភាគច្រើន នៅពេលយើងសុំគ្រូគង្វាលឲ្យពន្យល់ថា « អ្វីទៅជាការស្រឡាញ់ព្រះ ហើយស្រឡាញ់បងប្អូនយើង » ពួកគេជំនួសបញ្ញត្តិដប់ប្រការ។ ពួកគេពន្យល់ថា «បញ្ញត្តិប្រាំយ៉ាងដំបូងគឺត្រូវស្រឡាញ់ព្រះ ហើយប្រាំយ៉ាងចុងក្រោយគឺត្រូវស្រឡាញ់បងប្អូន»។ ដូច្នេះ ពួកគេនិយាយថា ដើម្បីស្រឡាញ់ព្រះ ចាំបាច់ត្រូវរក្សាបទបញ្ញត្តិប្រាំយ៉ាងដំបូង។ បន្ទាប់មក នៅពេលយើងសួរថាតើយើងគួររក្សាបញ្ញត្តិទីបួន ថ្ងៃឈប់សម្រាក គ្រូគង្វាលតែងតែនិយាយថាថ្ងៃសប្ប័ទត្រូវបានជំនួសដោយថ្ងៃអាទិត្យថ្ងៃនេះ។ ព្រះអម្ចាស់នៃថ្ងៃសប្ប័ទគឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ពេលខ្លះគ្រូគង្វាលពន្យល់រឿងនេះជាមួយនឹងការជំនួសចម្លែក។
ដើម្បីយល់ពីបំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះបានត្រឹមត្រូវ យើងត្រូវយល់ពីមូលហេតុដែលព្រះកំពុងព្យាយាមសង្គ្រោះវិញ្ញាណដែលបាត់។ មានវិញ្ញាណនៅក្នុងរូបកាយមនុស្ស ហើយនៅពេលដែលយើងដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញពីសាច់នោះ វិញ្ញាណត្រូវតែត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញ។
Comments
Post a Comment