អ្នករាល់គ្នាយករូបកាយអ្នករាល់គ្នាទៅថ្វាយជាយញ្ញបូជាដ៏មានជីវិត បរិសុទ្ធ និងអាចទទួលយកបានចំពោះព្រះ
អ្នករាល់គ្នាយករូបកាយអ្នករាល់គ្នាទៅថ្វាយជាយញ្ញបូជាដ៏មានជីវិត បរិសុទ្ធ និងអាចទទួលយកបានចំពោះព្រះ
(រ៉ូម ១២:១-២)ដូច្នេះ
បងប្អូនអើយ ខ្ញុំទូន្មានអ្នករាល់គ្នា
ដោយសេចក្ដីមេត្តាករុណានៃព្រះ ឲ្យបានថ្វាយរូបកាយទុកជាយញ្ញបូជារស់ ហើយបរិសុទ្ធ ដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះ ជាការគោរពនៃអ្នករាល់គ្នា
ដែលមានទំនង កុំឲ្យត្រាប់តាមសម័យនេះឡើយ ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានផ្លាស់ប្រែវិញ ដោយគំនិតបានកែជាថ្មីឡើង ដើម្បីនឹងអាចលមើលឲ្យបានស្គាល់បំណងព្រះហឫទ័យនៃព្រះ
ដែលល្អ
ស្រួលទទួល
ហើយគ្រប់លក្ខណ៍ផង
វគ្គនេះនឹងក្លាយជាវគ្គមួយក្នុងចំណោមវគ្គដែលបានសូត្រក្នុងក្រុមជំនុំ។ ប៉ុន្តែ មុននឹងស្វែងយល់ពីព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ មានឃ្លាមួយឃ្លាដែលអានថា «កុំធ្វើតាមលោកីយ៍នេះឡើយ តែត្រូវផ្លាស់ប្តូរដោយការកែប្រែគំនិតរបស់អ្នកឡើងវិញ»។ អ្នកមិនអាចយល់ដឹងពីព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្តូរឡើយ ។ មិនថាអ្នកទន្ទេញឃ្លាប៉ុន្មានទេ វាមិនមានន័យថាអ្នកអាចធ្វើបាននោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀត មុននឹងត្រូវបានប្រែក្លាយ មានគេនិយាយថា "អ្នករាល់គ្នាថ្វាយរូបកាយអ្នកជាយញ្ញបូជាដ៏មានជីវិត បរិសុទ្ធ និងអាចទទួលយកបានចំពោះព្រះ"។
នៅថ្ងៃបុណ្យទី៥០ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងមក ដូចជាអណ្តាតភ្លើងបានប្រេះឆា ពួកសិស្សបានក្លាយជាមនុស្សតែមួយ ការភ័យខ្លាចបានបាត់ទៅ ហើយបានផ្សាយដំណឹងល្អយ៉ាងក្លាហាន។ អ្នកជឿថ្មីចង់ទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហើយទទួលអណ្តាត។ មូលហេតុដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធយាងមកយ៉ាងខ្លាំងក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺដោយសារតែការផ្សាយដំណឹងល្អ ។ ប៉ុន្តែ គ្មានអ្នកណានិយាយអ្វីឡើយ គឺគេដាក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់នៅជើងសាវ័ក។ វាគឺដោយសារតែព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះបានយាងមកសណ្ឋិតលើយើងដើម្បីធ្វើកិច្ចការនេះ។ វាគឺដោយសារពួកបរិសុទ្ធចង់ឱ្យតម្រូវការរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកដើម្បីបំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ សព្វថ្ងៃនេះ យើងឃើញថា នេះស្ទើរតែជាការខុសឆ្គង ហើយភាគច្រើននៃពួកយើងត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយការគិតមូលធននិយម។ ការអាននិងយកចិត្ដទុកដាក់ចំពោះព្រះគម្ពីរគឺជាការពិតដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ប៉ុន្តែមិនយកចិត្តទុកដាក់លើផ្នែកដែលខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍នោះទេ។
ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះត្រូវបានបង្ហាញដល់រូបកាយអ្នកនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ជាយញ្ញបូជាដ៏មានជីវិត បរិសុទ្ធ និងអាចទទួលយកបានចំពោះព្រះ។ នេះជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលក្នុងការអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់ថា «ព្រះវរបិតានៃយើងរាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ព្រះនាមទ្រង់បានបរិសុទ្ធ រាជាណាចក្ររបស់ទ្រង់បានមកលើផែនដីនេះ ហើយបំណងប្រាថ្នារបស់ទ្រង់បានសម្រេចនៅផែនដី ដូចនៅស្ថានសួគ៌ដែរ»។ បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា៖ «សូមឲ្យខ្ញុំធ្វើនំប៉័ងសម្រាប់ខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ»។ មុននឹងអធិស្ឋានសុំអាហារប្រចាំថ្ងៃ យើងត្រូវតែស្វែងរកព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវតែស្វែងរកជាមុនសិនមុននឹងអធិស្ឋានសម្រាប់ការផ្តល់អាហារដោយសារតែការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិនិងសុខភាពមិនល្អ។ បើយើងអធិស្ឋានសុំអាហារប្រចាំថ្ងៃ នោះព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនអាចត្រូវបានបើកបង្ហាញឡើយ ។
ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យអ្វីដែលបានធ្វើនៅស្ថានសួគ៌ឲ្យធ្វើនៅលើផែនដីផងដែរ។ ប៉ុន្តែមុននេះ ព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ត្រូវបានបរិសុទ្ធ។ ដើម្បីធ្វើដូច្នេះ គឺជា‹អ្នកយករូបកាយអ្នករាល់គ្នាថ្វាយជាយញ្ញបូជាដ៏មានជីវិត បរិសុទ្ធ និងអាចទទួលយកបានចំពោះព្រះ›។ នៅសម័យនិក្ខមនំនៃគម្ពីរសញ្ញាចាស់ អ៊ីស្រាអែលជាប្រជាជាតិតូចមួយ។ ដូច្នេះ ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់គឺពឹងលើព្រះអម្ចាស់ ចូលទៅស្រុកកាណាន ដើម្បីបណ្ដេញជនជាតិកាណានចេញ ហើយបង្កើតនគររបស់ព្រះអម្ចាស់។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេត្រូវបានការពារនៅក្រោមដុំពពក និងភ្លើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយពួកគេបានស៊ីម៉ាណាជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នានៅមុខទឹកដីកាណាន។ មិនមែនអស់អ្នកដែលដើរតាមកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរបានចូលស្រុកកាណានទេ។ នៅពេលដែលមនុស្សថ្មីដែលកើតនៅក្នុងទីរហោស្ថានបានរស់នៅបន្ទាប់ពីបានចូលស្រុកកាណាន កុលសម្ព័ន្ធជាច្រើនមិនអាចបណ្តេញជនជាតិកាណានចេញពីនោះទេ។ ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់គឺដើម្បីបណ្ដេញចេញ ហើយបំផ្លាញជនជាតិកាណាន។
កុលសម្ព័ន្ធខ្លះនិយាយថា៖ «ជនជាតិកាណានមានរទេះដែក ដូច្នេះគេមិនអាចដេញចេញបានឡើយ»។ នៅពេលដែលយើងឃើញរទេះដែកដែលមិនអាចយកឈ្នះបានដោយកម្លាំងផ្ទាល់របស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ ពាក្យនៃព្រះគម្ពីរអាចបាត់ទៅវិញ។ មានតែអ្នកដែលប្រាថ្នាចង់បានព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់បានបរិសុទ្ធប៉ុណ្ណោះនឹងសម្រេចតាមការសន្យានោះ។ អស់អ្នកដែលបំពេញតាមការសន្យានោះ ថ្វាយរូបកាយជាយញ្ញបូជារស់ បរិសុទ្ធ និងគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះ។ ការលះបង់មានន័យថាស្លាប់។ ទោះបីជាគាត់នៅមានជីវិតក៏ដោយ គាត់ថាជាការបូជា។ សាច់គឺនៅរស់ ប៉ុន្តែវាបដិសេធខ្លួនឯង ហើយក្លាយជាអ្នកកាន់ឈើឆ្កាងរបស់វា ដោយនាំព្រលឹងដែលបាត់ទៅរកព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកដែលទុកចៀមកៅសិបប្រាំបួន ហើយទៅរកចៀមដែលបាត់។
នៅសម័យគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ឆន្ទៈរបស់ព្រះអម្ចាស់គឺដើម្បីបំផ្លាញជនជាតិកាណាន ប៉ុន្តែនៅក្នុងសម័យគម្ពីរសញ្ញាថ្មី វាគឺជាឆន្ទៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ក្នុងការសង្គ្រោះព្រលឹងដែលបាត់បង់។ ពេលអ្នកទៅរកកូនចៀមដែលបាត់នោះ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគង់នៅជាមួយអ្នក។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផ្ដល់អំណាចដល់អ្នក ហើយធ្វើឱ្យអ្នកថ្លែងទីបន្ទាល់។ នៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ឆន្ទៈរបស់ព្រះគឺបំផ្លាញសាតាំង។ គាត់បានធ្វើឲ្យគាត់ធ្វើដូចជាដាវីឌបានសម្លាប់កូលីយ៉ាត។ អ៊ីស្រាអែលបានបំផ្លាញអាម៉ាលេក។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី គាត់មិនត្រឹមតែចង់បំផ្លាញសាតាំងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងចង់ឱ្យឈ្មោះរបស់មនុស្សកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅជីវិតផងដែរ។ នៅក្នុងកិច្ចការ 1:8 『ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នានឹងបានទទួលអំណាច បន្ទាប់ពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានសណ្ឋិតលើអ្នកហើយ ហើយអ្នកនឹងធ្វើជាសាក្សីដល់ខ្ញុំទាំងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងនៅក្នុងស្រុកយូដា និងនៅស្រុកសាម៉ារី និងរហូតដល់ផ្នែកចុងបំផុតនៃពួកគេ។ ផែនដី។ 』
មានហេតុផលតែមួយគត់ដែលយើងរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ វាគឺដើម្បីចាប់យកឱកាសដើម្បីសម្រេចបំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះអម្ចាស់ ។ វាគឺដើម្បីចាប់យកឱកាសសម្រាប់ឆន្ទៈរបស់ព្រះអម្ចាស់ដែលត្រូវបានធ្វើតាមរយៈខ្ញុំ។ ការស្លាប់ខាងរូបកាយ មានន័យថា ចុងបញ្ចប់នៃឱកាសនេះ។ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាយើងនឹងបញ្ចប់ជីវិតរបស់យើងនៅឯណានោះទេ។ រហូតដល់ទីបញ្ចប់ យើងត្រូវចាប់យកឱកាសដើម្បីបំពេញព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់។ វាគឺដើម្បីដឹកនាំព្រលឹងដែលបាត់បង់។ សាវ័កប៉ុលបានសម្ដែងថា ការបូជាខាងវិញ្ញាណចំពោះព្រះគឺជាការផ្សាយដំណឹងល្អ។ ការគោរពប្រណិប័តន៍ពិតមិនអាចសម្រេចបានដោយមិនចាំបាច់ផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អដល់ព្រលឹងដែលបាត់បង់នោះទេ។ ក្នុងជីវិតរបស់យើង យើងដឹងថាយើងអាចដឹងថាតើព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាអ្វី ប៉ុន្តែយើងមិនអាចដឹងបានទេ។
Comments
Post a Comment