ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិសុទ្ធ ដ្បិតខ្ញុំបរិសុទ្ធ។
ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិសុទ្ធ ដ្បិតខ្ញុំបរិសុទ្ធ។
ប្រធានបទនៃលេវីវិន័យគឺភាពបរិសុទ្ធ។ ភាពបរិសុទ្ធមិនមែនមានន័យថាជាជីវិតស្អាតស្អំទេ ប៉ុន្តែជាជីវិតដែលថ្វាយដល់ព្រះ។ ការថ្វាយដល់ព្រះគឺត្រូវបំផ្លាញនៅចំពោះព្រះ។ វាគឺនៅក្នុងបរិបទដូចគ្នានឹងព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «បដិសេធខ្លួនឯង»។ ដូច្នេះ ភាពបរិសុទ្ធមានន័យថា ជីវិតដែលខុសពីជីវិតក្នុងលោក។
លេវីវិន័យ ១១:៤៤-៤៥ ចែងថា «ដ្បិតយើងជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នក ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិសុទ្ធ។ ដ្បិតខ្ញុំបរិសុទ្ធហើយ ក៏មិនត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនឯងសៅហ្មងដោយការលូនវារណាដែលលូនមកលើផែនដីដែរ។ ដ្បិតយើងជាព្រះយេហូវ៉ាដែលនាំអ្នកចេញពីស្រុកអេស៊ីបមកធ្វើជាព្រះរបស់អ្នក ដូច្នេះអ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិសុទ្ធ ដ្បិតយើងបរិសុទ្ធ។
នៅទីនេះ ប្រជាជននៃក្រុមជំនុំយល់ឃ្លាថា "ដូច្នេះ អ្នកត្រូវតែញែកខ្លួនអ្នកឱ្យបរិសុទ្ធ ហើយអ្នកនឹងបានបរិសុទ្ធ" ជាវិធីនៃការរស់នៅដោយចិត្តស្មោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អត្ថន័យនៃពាក្យនេះ មិនមែនកើតពីឪពុកម្តាយទេ គឺកើតចេញពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់។
នេះមានន័យថា អតីតអ្នកស្លាប់។ ព្រះគម្ពីរចែងអំពីការផ្លាស់ប្តូរនៃការផ្លាស់ប្តូរ មិនមែនពីស្ថានភាពនៃចិត្តទេ។ ‹អ្នករាល់គ្នាក៏មិនត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនឯងសៅហ្មងដោយការលូនវារណាដែលលូនមកលើផែនដីដែរ។ 』
សត្វលូនវារនៅលើផែនដី ធ្វើឱ្យរាងកាយស្មោកគ្រោក មិនថាមនុស្សស្អាតប៉ុណ្ណានោះទេ។ ដូចគ្នាដែរ ទោះបីពួកបរិសុទ្ធនិយាយថាកើតមកពីព្រះក៏ដោយ ក៏នៅតែជាមនុស្សដែលមិនបោះបង់គុណសម្បត្ដិដែលកើតចេញពីមាតាបិតា។
ពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប ពួកគេបានជួបប្រទះការបែកគ្នាដ៏អស្ចារ្យនៃសមុទ្រក្រហម ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់ព្រះនៅមុខស្រុកកាណាន។ លើកលែងតែយ៉ូស្វេ និងកាលែប មិនមែនគ្រប់គ្នាជឿលើសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះទេ។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនអាចចូលស្រុកកាណានបានទេ ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាបានស្លាប់នៅទីរហោស្ថាន។ មានតែអ្នកដែលកើតក្នុងទីរហោស្ថាន កូនចៅនៅសម័យនិក្ខមនំ ហើយយ៉ូស្វេ កាលែបចូលទៅស្រុកកាណាន។ ប្រជាជនដែលបានចូលទៅស្រុកកាណាន គឺជាមនុស្សថ្មីដែលបានចូលជាមួយនឹងសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី។ ពួកបរិសុទ្ធនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ព្រះគឺជាមនុស្សថ្មីដែលបានចូលទៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងថ្មី។
«ដូច្នេះ ឯងរាល់គ្នានឹងបានបរិសុទ្ធ ដ្បិតអញបរិសុទ្ធ» នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សចាស់ស្លាប់ ហើយទៅកើតជាមនុស្សថ្មី។ ជីវិតដែលថ្វាយដល់ព្រះគឺជាការបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់មនុស្សចាស់នៅចំពោះព្រះ។ នៅក្នុងលេវីវិន័យមានការពន្យល់ចំនួនប្រាំអំពីភាពបរិសុទ្ធ។ ព្រះដ៏បរិសុទ្ធ បព្វជិតភាពបរិសុទ្ធ មនុស្សបរិសុទ្ធ ទឹកដីបរិសុទ្ធ ព្រះអង្គសង្គ្រោះដ៏បរិសុទ្ធ។ ពាក្យទាំងនេះកំពុងពន្យល់រឿងនានាអំពីនគររបស់ព្រះតាមរយៈវត្ថុនៅលើផែនដី។
ព្រះដ៏បរិសុទ្ធត្រូវបានបង្ហាញដោយយុត្តិធម៌ និងសេចក្តីស្រឡាញ់។ គ្មានសេចក្តីស្រលាញ់ណាដែលគ្មានយុត្តិធ៌ម ហើយគ្មានយុត្តិធម៌ទេបើគ្មានស្នេហា។ ព្រះដ៏បរិសុទ្ធគឺល្អ។ មានតែព្រះទេដែលល្អ ហើយសត្វទាំងអស់ក្រៅពីព្រះអាចនិយាយបានថាអាក្រក់។ អស់អ្នកដែលនៅក្នុងសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះបានក្លាយជាបរិសុទ្ធ។
បព្វជិតភាពបរិសុទ្ធគឺជាកុលសម្ព័ន្ធលេវី។ មានតែពួកលេវីទេដែលជាកុលសម្ព័ន្ធដែលធ្វើកិច្ចការរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងលេវីវិន័យ
25:32-33 “ទោះជាទីក្រុងរបស់ពួកលេវី និងផ្ទះនៃទីក្រុងដែលពួកគេកាន់កាប់ក៏ដោយ ក៏ពួកលេវីអាចលោះនៅពេលណាក៏បាន។ ហើយប្រសិនបើអ្នកណាទិញពីពួកលេវី នោះផ្ទះដែលបានលក់ ហើយនិងក្រុងដែលខ្លួនកាន់កាប់នោះនឹងចេញទៅក្នុងឆ្នាំដ៏វិសេស ដ្បិតផ្ទះរបស់ពួកលេវីជាកម្មសិទ្ធិក្នុងចំណោមពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ .』
បព្វជិតភាពបរិសុទ្ធគឺជាកុលសម្ព័ន្ធលេវី។ មានតែពួកលេវីទេដែលជាកុលសម្ព័ន្ធដែលធ្វើកិច្ចការរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងលេវីវិន័យ
25:32-33 “ទោះជាទីក្រុងរបស់ពួកលេវី និងផ្ទះនៃទីក្រុងដែលពួកគេកាន់កាប់ក៏ដោយ ក៏ពួកលេវីអាចលោះនៅពេលណាក៏បាន។ ហើយប្រសិនបើអ្នកណាទិញពីពួកលេវី នោះផ្ទះដែលបានលក់ ហើយនិងក្រុងដែលខ្លួនកាន់កាប់នោះនឹងចេញទៅក្នុងឆ្នាំដ៏វិសេស ដ្បិតផ្ទះរបស់ពួកលេវីជាកម្មសិទ្ធិក្នុងចំណោមពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល។ .』
ពួកលេវីបានទទួលផ្ទះមួយ។ ផ្ទះរបស់ពួកលេវីតែងតែត្រូវបានធានា។ សព្វថ្ងៃនេះ ពួកលេវីមិនកាន់តំណែងគ្រូគង្វាលទេ តែជាអ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះ ពួកគេត្រូវបានធានាដល់នគរព្រះ។
ពួកលេវីជាក្រុមបូជាចារ្យត្រូវបានផ្តល់ឱ្យ
ពួកលេវី ជាបូជាចារ្យមួយក្រុម បានទទួលពិធីបរិសុទ្ធ ដើម្បីធ្វើតាមក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ដោយសារពួកគេត្រូវមករកព្រះដ៏បរិសុទ្ធ ហើយប្រសិនបើពួកគេមិនបរិសុទ្ធ ពួកគេមិនអាចទៅឯព្រះបានទេ។ សព្វថ្ងៃនេះ អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទអាចមករកព្រះដោយផ្ទាល់។ ចំពោះអស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទគឺបរិសុទ្ធ។
នៅក្នុងលេវីវិន័យ 22:9 “ដូច្នេះ ពួកគេនឹងរក្សាបទបញ្ញត្តិរបស់យើង យ៉ាងហោចណាស់ ពួកគេនឹងទទួលបាបសម្រាប់វា ហើយត្រូវស្លាប់ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកគេបង្អាប់វា នោះយើងជាព្រះអម្ចាស់បានញែកពួកគេជាបរិសុទ្ធ” ។
ប្រសិនបើពួកគេមិនកាន់តាមបញ្ជារបស់ព្រះទេ នោះពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់ព្រោះមនុស្សមានបាបនឹងត្រូវស្លាប់។ ដូច្នេះ មនុស្សមានបាបត្រូវតែស្លាប់ដើម្បីចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ដោយសារអ្នកជឿមិនអាចស្លាប់ដោយខ្លួនឯង ពួកគេស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ អ្នកដែលមិនបានស្លាប់ជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ មិនអាចជាសង្ឃនៃព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះបានឡើយ។ មនុស្សដែលគ្រាន់តែជឿលើព្រះយេស៊ូវមិនបានក្លាយជាសង្ឃទេ ប៉ុន្តែអ្នកដែលស្លាប់ជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូក្លាយជាសង្ឃបរិសុទ្ធ។
ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សបរិសុទ្ធ យើងត្រូវចូលក្នុងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មីជាមួយព្រះ។ លេវីវិន័យ
10:10 ហើយដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចញែកភាពខុសគ្នារវាងបរិសុទ្ធនិងមិនបរិសុទ្ធ និងរវាងមិនស្អាតនិងមិនស្អាត»។
ការយល់ដឹងគឺត្រូវដឹងថាតើយើងនៅក្នុងសេចក្ដីសញ្ញាឬអត់។ អ្វីៗដែលនៅខាងក្រៅសម្ពន្ធមេត្រីសុទ្ធតែមិនបរិសុទ្ធ ហើយអ្វីដែលនៅក្នុងសម្ពន្ធមេត្រីក៏ស្អាតដែរ។ ក្នុងលេវីវិន័យ ព្រះប្រទានច្បាប់ផ្សេងៗសម្រាប់ការយល់ដឹង។ អ្វីដែលត្រូវបរិភោគ, ផឹក, កាលសម្រាល, បញ្ចុះ, របៀបដោះស្រាយនឹងរោគឃ្លង់, អំពីការលេចធ្លាយជាដើម គឺត្រូវដឹងច្បាស់ថាខ្លួនជាអ្នកបរិសុទ្ធតាមសិក្ខាបទទាំងឡាយ។
មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងក្រុមជំនុំសព្វថ្ងៃនេះចងចាំពាក្យទាំងនេះរបស់ព្រះ។ ហេតុនេះហើយបានជាគ្រូគង្វាលនិយាយថា ចូរយើងក្លាយជាមនុស្សបរិសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនអាចតាំងខ្លួនយើងជាមនុស្សបរិសុទ្ធបានទេ។ លុះត្រាតែយើងជឿលើសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ នោះព្រះធ្វើឱ្យយើងបរិសុទ្ធ។ សេចក្តីសញ្ញានោះគឺជាការលះបង់នូវអត្ថិភាពនៃ "ខ្ញុំ" ។ មិនមែនថាខ្ញុំព្យាយាមក្លាយជាបរិសុទ្ធទេ ប៉ុន្តែថាព្រះចងចាំសេចក្ដីសញ្ញា ហើយធ្វើឲ្យវាបរិសុទ្ធក្នុងជីវិតដែលបដិសេធខ្លួនឯង។
ដែនដីបរិសុទ្ធត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងលេវីវិន័យ 18-27 ។ ដែនដីបរិសុទ្ធមានន័យថា កាណាន ជាទឹកដីដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យា។ កាណានតំណាងរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ។ ព្រះបានសន្យាប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនូវដែនដីបរិសុទ្ធនៃស្រុកកាណាន ពីព្រោះគោលដៅចុងក្រោយបំផុតសម្រាប់រាជាណាចក្រនៃព្រះគឺជានគររបស់ព្រះ។ វិញ្ញាណដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបក្នុងនគរព្រះបានមកកាន់ពិភពលោកនេះ ប៉ុន្តែស្រុកកំណើតដែលពួកគេត្រូវត្រឡប់ទៅជានគររបស់ព្រះវិញ។
ដូច្នេះ ចូរគិតអំពីរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ តាមរយៈការសន្យារបស់ផែនដី។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សភាគច្រើនគិតតែពីដីលើលោកនេះប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងលេវីវិន័យ
25 មានច្បាប់សម្រាប់ថ្ងៃសប្ប័ទ។ ថ្ងៃឈប់សម្រាកគឺជាការចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះ ព្រះកំពុងប្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឲ្យគិតអំពីរាជាណាចក្ររបស់ព្រះនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ នៅក្នុងលេវីវិន័យ 25:2 “ចូរនិយាយទៅកាន់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ហើយប្រាប់ពួកគេថា កាលណាអ្នករាល់គ្នាចូលទៅក្នុងស្រុកដែលយើងប្រគល់ឲ្យអ្នក នោះស្រុកនឹងប្រារព្ធថ្ងៃសប្ប័ទដល់ព្រះអម្ចាស់”។ គឺដើម្បីស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទ ហើយចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។
ទាក់ទងទៅនឹងព្រះអង្គសង្គ្រោះដ៏វិសុទ្ធ លេវីវិន័យដោះស្រាយបញ្ហានៃអំពើបាប។ ហេព្រើរ 10:1 ចែងថា «ដ្បិតក្រិត្យវិន័យមានស្រមោលនៃរបស់ល្អដែលនឹងមកដល់ មិនមែនរូបភាពនៃវត្ថុនោះទេ មិនអាចជាមួយនឹងយញ្ញបូជាដែលពួកគេបានថ្វាយពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ បន្តធ្វើឱ្យអ្នកចូលមកបានល្អឥតខ្ចោះនោះទេ»។
រឿងល្អដែលត្រូវមកគឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ គឺដើម្បីស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទដែលត្រូវយាងមកតាមរយៈក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ។ បើមិនដូច្នេះទេ យើងនៅតែត្រូវបានកំណត់ក្រោមច្បាប់។
កាឡាទី 3:23 ចែងថា៖ «ប៉ុន្តែមុនសេចក្តីជំនឿបានមកដល់ យើងត្រូវបានគេរក្សានៅក្រោមក្រិត្យវិន័យ ហើយបិទជាប់នឹងសេចក្ដីជំនឿដែលនឹងត្រូវបើកសម្ដែងបន្ទាប់មក»។ សេចក្តីជំនឿគឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹងហើយជឿថាព្រះគ្រីស្ទនឹងយាងមកនាពេលអនាគតតាមរយៈក្រឹត្យវិន័យនោះព្រះនឹងជួយសង្គ្រោះអ្នកតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទដែលបានសន្យា។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានជឿថាមានតែការថ្វាយយញ្ញបូជាប៉ុណ្ណោះដែលនឹងអត់ទោសបាប ហើយបានសង្គ្រោះ។
នៅក្នុង ម៉ាកុស 10:45 «ដ្បិតកូនមនុស្សបានមកមិនមែនដើម្បីទទួលការបម្រើទេ គឺដើម្បីបម្រើ ហើយបានប្រគល់ជីវិតរបស់ខ្លួនជាថ្លៃលោះមនុស្សជាច្រើន»។
តម្លៃលោះមានន័យថាព្រះទិញអស់អ្នកដែលប្រែចិត្តដោយឈាមរបស់ព្រះយេស៊ូ។ នៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ តាមរយៈការបូជាសត្វ អំពើបាបរបស់មនុស្សមានបាបត្រូវបានលើកលែងទោស។ ទោះជាយ៉ាងណាក្នុងករណីនេះ ជនរងគ្រោះជាអ្នកមានបាប។ ជនរងគ្រោះនិងមនុស្សមានបាបមិននៅដាច់ពីគ្នាទេ តែក្លាយជាមនុស្សតែមួយ។ តម្លៃលោះមាននៅក្នុងការរួបរួមនៃមនុស្សស្លាប់ និងមនុស្សមានបាប។
មនុស្សជឿលើព្រះយេស៊ូវ ហើយជឿថាអំពើបាបរបស់ពួកគេត្រូវបានលើកលែងទោសតាមរយៈព្រះលោហិត ប៉ុន្តែប្រសិនបើព្រះយេស៊ូវ និងមនុស្សមានបាបដែលបានស្លាប់នៅលើឈើឆ្កាងមិនបានក្លាយជាតែមួយទេ កិច្ចការនៃព្រះលោហិតនឹងមិនកើតឡើងនោះទេ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងរ៉ូម
6:6-7 “ដោយដឹងរឿងនេះថា បុរសចំណាស់របស់យើងត្រូវបានឆ្កាងជាមួយគាត់ ដើម្បីឲ្យរូបកាយនៃអំពើបាបត្រូវបានបំផ្លាញ ដើម្បីកុំឲ្យយើងបម្រើអំពើបាបចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ ដ្បិតអ្នកណាដែលស្លាប់ហើយ នោះបានរួចពីបាប»។
Comments
Post a Comment