អ្នកដែលជឿលើព្រះយេស៊ូវ ប៉ុន្តែមិនដឹងពីអត្ថន័យនៃការប្រែចិត្ត
អ្នកដែលជឿលើព្រះយេស៊ូវ ប៉ុន្តែមិនដឹងពីអត្ថន័យនៃការប្រែចិត្ត
មនុស្សនៅក្នុងព្រះវិហារជាទូទៅយល់ពាក្យថា “ប្រែចិត្ត” ជា “សារភាព ហើយសុំការអភ័យទោសចំពោះការប្រព្រឹត្តខុស”។ នៅពេលដែលពួកគេធ្វើអ្វីមួយដែលមិនសក្តិសមនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះ
ធ្វើអ្វីដែលមិនល្អសម្រាប់អ្នកដទៃ
ឬនៅពេលដែលពួកគេធ្វើអ្វីដែលមិនល្អនៅក្នុងក្រសែភ្នែកអ្នកដ៏ទៃក្នុងនាមជាកូនរបស់ព្រះ
ពួកគេមកព្រះវិហារដើម្បីប្រែចិត្តពីអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេ
ហើយព្រះសូមអត់ទោសឱ្យខ្ញុំ។
ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា៖ «ប្រែចិត្ត»។ ប្រសិនបើអ្នកយល់ពីអត្ថន័យនៃ
"ប្រែចិត្ត"
ដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថាជា
"សារភាព
ហើយសុំការអភ័យទោស
ពេលអ្នកធ្វើខុស"
នោះអ្នកកំពុងយល់ខុសក្នុងព្រះគម្ពីរ។
យុវជនអ្នកមានម្នាក់ចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ ហើយពោលថា៖ «គ្រូល្អ» ហើយពោលថា៖ «គាត់កាន់តាមក្រឹត្យវិន័យយ៉ាងល្អ»។ ហេតុនេះហើយបានជាគាត់គិតថា "ខ្ញុំមិនមានទោសទេ"។ ដូចគ្នាដែរ ពួកគេគិតថាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់«គ្មានទោស» ដោយសារពួកគេកាន់តាមច្បាប់។ សូម្បីតែពេលដែលលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមកដើម្បីហៅមនុស្សមានបាប មិនមែនជាមនុស្សសុចរិតទេ»
ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានគិតថាវាមិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងពួកគេទេ។ នៅក្នុង យ៉ូហាន ៨:៣១-៣២ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា « បើអ្នកនៅជាប់នឹងពាក្យខ្ញុំ នោះអ្នកនឹងស្គាល់សេចក្ដីពិត ហើយសេចក្ដីពិតនឹងដោះលែងអ្នក » ។ ប៉ុន្តែ ជនជាតិយូដាសួរថា៖ «យើងជាកូនចៅរបស់លោកអប្រាហាំ ហើយយើងមិនដែលធ្វើជាខ្ញុំបម្រើរបស់អ្នកណាឡើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនិយាយថា យើងរួចខ្លួន? លោកយេស៊ូបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប នោះជាខ្ញុំបម្រើរបស់អំពើបាប»។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគិតថា៖ «គេមិនមែនជាមនុស្សមានបាបទេ ពីព្រោះគេមានច្បាប់ ហើយកាន់តាមច្បាប់»។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែជាមនុស្សមានបាប»។ ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជឿថា ប្រសិនបើពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គង ដោយថ្វាយយញ្ញបូជាតាមច្បាប់ នោះ«អំពើបាបទាំងអស់នឹងត្រូវលុបចោល» ដូច្នេះពួកគេគិតថាពួកគេមិនមែនជា«មនុស្សមានបាប»។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគ្មានអ្វីត្រូវប្រែចិត្តដោយខ្លួនឯងឡើយ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា «ប្រែចិត្ត»។
ពេលដែលមនុស្សក្នុងសាសនាចក្រជាច្រើនគិតថាខ្លួនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបពេលរស់នៅក្នុងពិភពលោក ពួកគេគិតថា «ប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់ខ្លួន»។ តើអ្វីជាអំពើបាបរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល តាមទស្សនៈរបស់លោកយេស៊ូ? ពួកគេគិតថា អំពើបាបរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងអំពើបាបរបស់ប្រជាជនក្នុងក្រុមជំនុំជាច្រើនសព្វថ្ងៃនេះ «មិនខុសគ្នាទេ»។ ប៉ុន្តែអត្ថន័យគឺខុសគ្នា។ ព្រះបានជ្រើសរើសជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាគំរូសម្រាប់ពិភពលោក។ អំពើបាបរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាអំពើបាបរបស់លោកីយ៍ និងជាអំពើបាបរបស់ប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភ្នែករបស់ព្រះ
អំពើបាបគឺជាការចាកចេញពីព្រះ។
នៅក្នុងសៀវភៅលោកុប្បត្ដិ
អំពើបាបគឺជាការបំពានរបស់មនុស្សចំពោះបទបញ្ជារបស់ព្រះដែលថា
«អ្នកមិនត្រូវបរិភោគពីដើមឈើនៃចំណេះដឹងអំពីល្អនិងអាក្រក់ឡើយ»។ ដើមឈើនៃចំណេះដឹងនៃអំពើល្អនិងអាក្រក់តំណាងឱ្យសាតាំង
ហើយវាគឺជាអំពើបាបសម្រាប់ទេវតាដែលមានបាបដើម្បីដេញតាមមារសាតាំង
ហើយវាគឺជាអំពើបាបដើម្បីចាកចេញពីព្រះ។
តាមរយៈច្បាប់ ព្រះបានមានបន្ទូលថា៖ «កុំធ្វើបាបមនុស្សឡើយ»។ ក្នុងចំណោមការហាមប្រាមខាងលើ វាជាអំពើបាបក្នុងការបរិភោគ«ផ្លែឈើនៃចំណេះដឹងអំពីការល្អនិងអាក្រក់»។ «លទ្ធផលនៃការទទួលទានពីដើមនៃចំណេះដឹងល្អនិងអាក្រក់» គឺ «បើគ្មានព្រះទេ នោះខ្ញុំនឹងស្គាល់អ្វីល្អនិងអ្វីអាក្រក់ ហើយមិនប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយនឹងប្រព្រឹត្តល្អឡើយ»។ ក្រឹត្យវិន័យត្រូវបានប្រទានដល់អស់អ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះដើម្បីធ្វើការដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ដើម្បីទទួលបានសេចក្ដីសុចរិត។ “ការស្វែងរកសេចក្តីសុចរិត” មិនមែនមានន័យថា ក្លាយជាមនុស្សសុចរិតដោយខ្លួនឯងនោះទេ
ប៉ុន្តែ
“ការស្វែងរកជីវិតនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះ” នៅក្នុងក្រិត្យវិន័យ។
អស់អ្នកដែលស្វែងរកជីវិតនៅស្ថានសួគ៌
ដឹងថាពួកគេគឺជាមនុស្សមានបាប
ដែលមិនអាចសម្រេចបាននូវសេចក្តីសុចរិតតាមរយៈក្រឹត្យវិន័យ
ហើយរកឃើញព្រះគ្រីស្ទ
ដែលជាគ្រាប់ពូជនៃការសន្យា។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគិតថាការរក្សាច្បាប់ឲ្យបានល្អឥតខ្ចោះជាវិធីដើម្បីក្លាយជាមនុស្សសុចរិត។ ហេតុនេះហើយបានជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគិតថា៖ «ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែសុចរិត ដោយការកាន់តាមច្បាប់»។
ការរក្សាច្បាប់ និងការបរិភោគពីដើមឈើនៃចំណេះដឹងនៃល្អនិងអាក្រក់មានអត្ថន័យដូចគ្នាដើម្បីវិនិច្ឆ័យល្អឬអាក្រក់សម្រាប់ខ្លួនអ្នក,
ព្រោះវាមិនមែននៅជាមួយព្រះ,
ប៉ុន្តែដូចជាការវិនិច្ឆ័យល្អនិងអាក្រក់ដោយខ្លួនឯង។
អ្វីដែលមិននៅជាមួយនឹងព្រះគឺអាក្រក់។ ទង្វើនៃការកាន់តាមក្រិត្យវិន័យមិនមែនធ្វើនៅក្នុងព្រះទេ ប៉ុន្តែការប្រព្រឹត្តល្អនៅក្នុងពន្លឺនៃក្រឹត្យវិន័យដែលគ្មានព្រះ។
ការមិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបតាមច្បាប់ គឺត្រូវព្យាយាមជៀសវាងអំពើបាប ដោយការវិនិច្ឆ័យ និងរក្សាស្តង់ដារនៃក្រឹត្យវិន័យ។ ស្ដង់ដារគឺជាច្បាប់ដែលព្រះបានប្រទានមក ប៉ុន្តែការវិនិច្ឆ័យនិងការអនុវត្តវាគឺ «មនុស្សធ្វើដោយខ្លួនឯង»។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលកាន់តាមច្បាប់ «ដើម្បីបានជួបនឹងព្រះ»
ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត «ការកាន់តាមច្បាប់គឺស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនៃការចាកចេញពីព្រះ»។ ប្រសិនបើព្រះលាន់មាត់ថា «ប្រែចិត្ត»
ទៅកាន់អ័ដាម
និងអេវ៉ា
ដែលត្រូវបានល្បួងដោយសត្វពស់
ហើយបានស៊ីពីដើមឈើនៃចំណេះដឹងអំពីអំពើល្អ
និងអាក្រក់
តើព្រះបានប្រាប់ពួកគេឱ្យ
«ប្រែចិត្ត»
អ្វីខ្លះ?
ពាក្យ
"ប្រែចិត្ត"
មានន័យថា
"ត្រឡប់ទៅព្រះ"
។
ប្រសិនបើពួកគេបានបរិភោគពីដើមនៃចំណេះដឹងនៃការល្អនិងអាក្រក់, ពួកគេត្រូវតែប្រែចិត្ត, បោះបង់ការវិនិច្ឆ័យល្អនិងអាក្រក់ដោយខ្លួនឯងដោយគ្មានព្រះ, ហើយត្រឡប់ទៅកាន់ព្រះ. ដោយសារ«បើគ្មានព្រះទេ គ្រប់គ្នាក្លាយទៅជាសត្វអាក្រក់»។ បុគ្គលដែលមានគំនិតថា “ខ្ញុំនឹងការពារខ្លួន ហើយព្យាយាមក្លាយជាមនុស្សសុចរិត” ជាមនុស្សមានបាបដែលគ្មានព្រះ។ ហេតុនេះហើយបានជាព្រះយេស៊ូស្រែកឡើងថា៖ «ប្រែចិត្ត»។ ក្រិត្យវិន័យមិនធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់សុចរិតទេ ដូច្នេះ ចូរស្វែងរកព្រះគ្រីស្ទ។
អំពើបាបគឺជាការចាកចេញពីព្រះ។ គំនិតនៃ "ការវិនិច្ឆ័យល្អឬអាក្រក់ដោយខ្លួនឯង"
ក្រៅពីព្រះឬ
"ការព្យាយាមដើម្បីសម្រេចបាននូវសេចក្តីសុចរិត"
ដោយផ្អែកលើច្បាប់ដោយគ្មានព្រះគឺជាអំពើបាប។
ដូច្នេះ
ដោយសារវាជាការខុសក្នុងការគិតបែបនេះ ពាក្យថា «ត្រឡប់ទៅព្រះ» គឺពិតជា «ប្រែចិត្ត»។
សូម្បីតែសព្វថ្ងៃនេះ នៅក្នុងក្រិត្យវិន័យក៏នៅមាន«អ្នកដែលវិនិច្ឆ័យថាខ្លួនប្រព្រឹត្តអំពើបាបដែរឬទេ»។ ដង្វាយធួនសម្រាប់អំពើបាបអាចដោះស្រាយបានតែនៅក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះ។
ពាក្យ
«ប្រែចិត្ត»
មានន័យថា «ការត្រឡប់ថយក្រោយ ហើយផ្លាស់ប្តូរទិសដៅ»។ ពេលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលឲ្យ «
ប្រែចិត្ត
» ទ្រង់មានន័យថា «
បោះបង់ពួកគេនូវចិត្តខ្នះខ្នែងដើម្បីរក្សាខ្លួនដោយខ្នះខ្នែងតាមច្បាប់ដើម្បីសម្រេចបាននូវសេចក្ដីសុចរិត ប៉ុន្តែត្រូវជួបព្រះគ្រីស្ទចុះ»។ ម្យ៉ាងទៀត វាមានន័យថាត្រឡប់ទៅរកព្រះវិញ។ វាមានន័យថាត្រូវលះបង់ 『ខ្លួនឯងហើយត្រឡប់ទៅព្រះ។ ប៉ុន្តែមនុស្សលោកគិតតែពីអំពើបាបខាងលោកិយអំពីអំពើបាប។ អំពើបាបដើមគឺការចង់ចាកចេញពីព្រះនៅក្នុងនគរនៃព្រះ។
Comments
Post a Comment