សំណួរ 99. តើ​យើង​ត្រូវ​គោរព​ច្បាប់​អ្វី​ខ្លះ ដើម្បី​យល់​ពី​បញ្ញត្តិ​ដប់ប្រការ​បាន​ត្រឹមត្រូវ?

 សំណួរ 99. តើ​យើង​ត្រូវ​គោរព​ច្បាប់​អ្វី​ខ្លះ ដើម្បី​យល់​ពី​បញ្ញត្តិ​ដប់ប្រការ​បាន​ត្រឹមត្រូវ?

ចម្លើយ។ ដើម្បីយល់ពីបញ្ញត្តិទាំងដប់ប្រការបានត្រឹមត្រូវ ច្បាប់ខាងក្រោមត្រូវតែគោរព៖ ១.ច្បាប់គឺល្អឥតខ្ចោះ ហើយតម្រូវឱ្យមនុស្សគ្រប់រូបធ្វើតាមសេចក្តីសុចរិតរបស់ខ្លួនឱ្យបានពេញលេញ និងជារៀងរហូត ហើយត្រូវបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួនឱ្យបានហ្មត់ចត់ និងពេញលេញ និងហាមឃាត់អំពើបាបណាមួយសូម្បីតែតិចតួចបំផុត។

2. ច្បាប់គឺខាងវិញ្ញាណ ហើយមិនត្រឹមតែគ្របដណ្ដប់លើពាក្យសម្ដី សកម្មភាព និងសុជីវធម៌ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងការយល់ដឹង ឆន្ទៈ ការស្រលាញ់ និងផ្នែកផ្សេងទៀតទាំងអស់នៃព្រលឹងផងដែរ។

3. វត្ថុដូចគ្នានៅក្នុងការគោរពផ្សេងៗត្រូវបានបង្គាប់ឬហាមឃាត់នៅក្នុងបញ្ញត្តិមួយចំនួន។

4. នៅពេលដែលកាតព្វកិច្ចត្រូវបានបង្គាប់ អំពើបាបផ្ទុយក៏ត្រូវហាមឃាត់ដែរ ហើយកន្លែងណាដែលបាបត្រូវបានហាមឃាត់ កាតព្វកិច្ចផ្ទុយត្រូវបានបង្គាប់ ហើយកន្លែងណាដែលសន្យាបន្ថែម ការគំរាមកំហែងផ្ទុយត្រូវបានរួមបញ្ចូល ហើយកន្លែងដែលការគំរាមកំហែងត្រូវបានបន្ថែម ការសន្យាផ្ទុយត្រូវបានរួមបញ្ចូល។

5. អ្វី​ដែល​ព្រះ​ហាម​មិន​មែន​តែង​តែ​ធ្វើ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បង្គាប់​គឺ​ជា​កាតព្វកិច្ច​របស់​យើង​ជានិច្ច។ កាតព្វកិច្ចពិសេសមិនតែងតែត្រូវធ្វើទេ។

6. នៅក្រោមអំពើបាប ឬកាតព្វកិច្ចតែមួយ វត្ថុដូចគ្នាទាំងអស់ត្រូវបានហាមឃាត់ ឬបញ្ជា រួមទាំងបុព្វហេតុ មធ្យោបាយ ឱកាស ទម្រង់ និងបញ្ហាប្រឈមចំពោះពួកគេ។

៧- អ្វី​ដែល​ហាម​ឃាត់ ឬ​បង្គាប់​មក​យើង យើង​ត្រូវ​ចង​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ជៀស ឬ​ធ្វើ​តាម​តួនាទី និង​ភារកិច្ច​របស់​ខ្លួន។

8. អ្វីដែលត្រូវបង្គាប់ដល់អ្នកដទៃ យើងចងជួយគេ ទៅតាមតួនាទី និងបេសកកម្មរបស់យើង ហើយយើងត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់ មិនចូលរួមជាមួយខ្លួនយើងក្នុងអ្វីដែលគេហាមឃាត់។


យោង​តាម​គោលលទ្ធិ ប្រសិនបើ​អ្នក​មិន​ប្រតិបត្តិ​តាម​ពិធីបរិសុទ្ធ​ដែល​ព្រះ​បាន​បង្កើត​យ៉ាង​តឹងរ៉ឹង​ទេ នោះ​អ្នក​កំពុង​យក​ព្រះនាម​របស់​ព្រះ​ដោយ​ឥត​ប្រយោជន៍ ។ ពិធីការ ពាក្យសម្ដី និងសកម្មភាពដែលបានរៀបរាប់នៅទីនេះ មិនសំដៅទៅលើច្បាប់ពិធី ច្បាប់តុលាការ និងច្បាប់សីលធម៌ដាច់ដោយឡែកពីគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែសំដៅលើច្បាប់ទាំងមូល។ គោលលទ្ធិគឺថា ទោះបីជាច្បាប់ពិធីត្រូវបានលុបចោលក៏ដោយ ក៏ច្បាប់សីលធម៌នៅតែសំដៅលើពិធី និងពាក្យនៃច្បាប់។

អ្នកជឿភាគច្រើនមានការងឿងឆ្ងល់ថាតើពួកគេត្រូវតែធ្វើតាមយ៉ាងតឹងរឹងនូវបញ្ញត្តិទាំងដប់ប្រការ ចាប់តាំងពីព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង ហើយបានបំពេញក្រឹត្យវិន័យឬយ៉ាងណា។ ពួកគេកំពុងរងទុក្ខវេទនាផ្ទៃក្នុងពីសំណួរថាតើពួកគេត្រូវតែអនុវត្តតាមច្បាប់ដែលមនុស្សមិនអាចរក្សាបាន ឬថាតើពួកគេអាចជៀសវាងការរក្សាបានដែរឬទេ។

សម័យគម្ពីរសញ្ញាចាស់បានគោរពយ៉ាងតឹងរ៉ឹងនូវបញ្ញត្តិដប់ប្រការ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះបានណែនាំពួកគេឱ្យធ្វើដូច្នេះ ដោយសារពួកគេជាមនុស្សមានបាប ហើយមិនអាចរក្សាពួកគេឱ្យល្អឥតខ្ចោះបានទេ។ ដូច្នេះ តាមរយៈ​ដង្វាយ​យញ្ញបូជា ពួកគេ​ត្រូវ​ដឹងថា ពួកគេ​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប ហើយ​ស្រែក​អង្វរ​ព្រះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងសម័យគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងសម្រាប់ក្រិត្យវិន័យ ដូច្នេះហើយបានបំពេញក្រិត្យវិន័យ។ អ្នក​ដែល​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ក៏​ស្លាប់​ទៅ​តាម​ច្បាប់​ដែរ។ ដូច្នេះ​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​បាន​បំពេញ​ច្បាប់​ហើយ។ ប្រសិនបើព្រះយេស៊ូវបានបំពេញក្រឹត្យវិន័យ ហើយព្យាយាមរក្សាច្បាប់ម្តងទៀត នោះមានន័យថា ត្រឡប់ទៅស្ថានភាពមុនវិញ។ រដ្ឋមុនគឺជាស្ថានភាពនៃអំពើបាប។ ដោយសារព្រះយេស៊ូវបានប្រទានសេរីភាពពីស្ថានភាពនៃអំពើបាបនេះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿព្យាយាមចូលទៅក្នុងរនាំងនៃអំពើបាប ហើយពាក់នឹមនៃក្រឹត្យវិន័យម្តងទៀត?

មិន​ថា​ជា​ច្បាប់​សីលធម៌ ឬ​បញ្ញត្តិ​ដប់ប្រការ​ទេ ប្រសិនបើ​យើង​គិត​អំពី​អ្វី​ដែល​ព្រះ​កំពុង​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​បទបញ្ញត្តិ​ទាំង​នេះ យើង​អាច​រក​ឃើញ​ថា អំពើ​បាប​កើត​ចេញ​ពី​ការ​លោភលន់។ បើ​អ្នក​ជឿ​គិត​ថា​ការ​មិន​គោរព​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះ​ជា​អំពើ​បាប នោះ​ពួក​គេ​មិន​យល់​ពី​ឆន្ទៈ​របស់​ព្រះ​ឡើយ។ អំពើបាបផ្តើមចេញពីការលោភលន់ ពោលគឺចង់ក្លាយដូចជាព្រះ។ យើងត្រូវតែដឹងរឿងនេះតាមរយៈបទប្បញ្ញត្តិនីមួយៗ។

ដូច្នេះ វា​មិន​អាច​ទន្ទេញ​ចាំ​បទប្បញ្ញត្តិ​ទាំងអស់​នៃ​ច្បាប់​ទាំងនេះ​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ចាំបាច់​ត្រូវ​ឆ្លាក់​ក្នុង​ចិត្ត​នូវ​បញ្ញត្តិ​ដប់ប្រការ​ដែល​បង្ហាញ​ជា​តំណាង ហើយ​គិត​អំពី​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះ។ ហើយប្រសិនបើពួកបរិសុទ្ធធ្វើសកម្មភាពក្រោមការបំភ្លឺនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នោះពួកគេនឹងមិនត្រូវបានចាប់ចិត្តដោយវត្ថុខាងសាច់ឈាមឡើយ។

អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទមានសេរីភាពពីសំបុត្រនៃក្រិត្យវិន័យហើយធ្វើសកម្មភាពខណៈពេលដែលគិតអំពីខ្លឹមសារនៃក្រឹត្យវិន័យដែលបានសរសេរនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេតាមរយៈការណែនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ដូច្នេះ គេ​រួច​ផុត​ពី​ច្បាប់ ប៉ុន្តែ​គេ​មិន​បាន​លុប​ចោល​ច្បាប់​ទាំង​ស្រុង​ទេ គឺ​បាន​ចប់​សព្វគ្រប់។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​រួច​ផុត​ពី​លិខិត​នៃ​ក្រឹត្យវិន័យ។

សង្គ្រាម​ខាង​វិញ្ញាណ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ។ វាគឺជាសង្រ្គាមរវាងចិត្តនៃសាច់ឈាម និងចិត្តនៃវិញ្ញាណ។ ចិត្ត​ខាង​សាច់ឈាម និង​ចិត្ត​វិញ្ញាណ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថានសួគ៌​មាន​សង្គ្រាម​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ បើ​យើង​មិន​ចាំ​ថា​ស្លាប់​រាល់​ថ្ងៃ យើង​នឹង​ដួល​រាល់​ថ្ងៃ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​បន្លា​របស់​សាតាំង​ហើរ​មក​រក​ពួក​បរិសុទ្ធ។

Comments

Popular posts from this blog

(5) Abraham and the Covenant of the Torch

សំនួរ 66. តើការរួបរួមនៃអ្នករើសតាំងជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទជាអ្វី?

សំណួរទី 44. តើព្រះគ្រិស្តត្រូវបំពេញមុខងាររបស់បូជាចារ្យដោយរបៀបណា?