លុះដល់ថ្ងៃទី៧ ការដែលព្រះទ្រង់ធ្វើ នោះបានហើយជាស្រេច ទ្រង់ក៏ឈប់ផ្អាកសម្រាកនៅថ្ងៃទី៧នោះ ពីគ្រប់ទាំងការដែលទ្រង់ធ្

『 ដូច្នេះ ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីក៏បានរួចជាស្រេច ព្រមទាំងរបស់សព្វសារពើផង លុះដល់ថ្ងៃទី៧ ការដែលព្រះទ្រង់ធ្វើ នោះបានហើយជាស្រេច ទ្រង់ក៏ឈប់ផ្អាកសម្រាកនៅថ្ងៃទី៧នោះ ពីគ្រប់ទាំងការដែលទ្រង់ធ្វើ ព្រះទ្រង់ក៏ប្រទានពរដល់ថ្ងៃទី៧នោះ ព្រមទាំងញែកទុកជាថ្ងៃបរិសុទ្ធ ពីព្រោះនៅថ្ងៃនោះ ទ្រង់បានឈប់សម្រាកពីគ្រប់ទាំងការដែលទ្រង់បានបង្កើតបានធ្វើ។ 』 (លោកុប្បត្ដិ ២: ១-៣) ព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីតាំងពីដំបូងមក។ គាត់បានបង្កើតពិភពសម្ភារៈដោយរារាំងពន្លឺរបស់ព្រះពីនគរព្រះ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលពិភពលោកត្រូវបានបង្កើតឡើងជាម៉ាស់ទឹកនៃភាពងងឹត។ មនុស្សមិនអាចដឹងពីភាពងងឹតនេះបានទេ។ ព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញពីរបៀបដែលអំពើបាបរបស់មនុស្សបានជ្រាលជ្រៅឆ្លងកាត់ជម្រៅនៃភាពងងឹត។ បន្ទាប់មកព្រះបានបង្កើតពន្លឺនៃរូបធាតុហើយញែកទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយមនុស្សយល់ច្រឡំថាព្រះបានបង្កើតថ្ងៃដំបូង។ ថ្ងៃដំបូងបានចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីព្រះបានញែកពន្លឺទៅជាទាបនិងពេលយប់។ ថ្ងៃទី ០ និងថ្ងៃទី ១ ខុសគ្នា។ នៅពេលក្មេងកើតមកវាមានន័យថាគាត់មានអាយុ ០ ឆ្នាំមិនមែនអាយុ ១ ឆ្នាំទេ។ ថ្ងៃដំបូងបានចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីព្រះបានញែកពន្លឺទៅជាទាបនិងពេលយប់។ ដូច្នេះនៅថ្ងៃដំបូងក្នុងទឹកនោះលំហអាកាសមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងនិងបែងចែកជាទឹកខាងលើលំហនិងទឹកនៅខាងក្រោមលំហ។ នៅថ្ងៃទីពីរដីត្រូវបានត្រងចេញពីទឹកក្រោមលំហអាកាសហៅថាដីហើយទឹកហៅថាសមុទ្រ។ នៅថ្ងៃទី ៣ ពន្លឺនិងផ្កាយ ២ ធំ ៗ ត្រូវបានគេដាក់នៅលើមេឃដើម្បីគ្រប់គ្រងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃនៅថ្ងៃទី ៤ ដើម្បីឱ្យមានសត្វស្លាបនៅលើមេឃត្រីនៅសមុទ្រនិងនៅថ្ងៃទី ៥ ដើម្បីបង្កើតមនុស្សដែលស្រដៀងនឹងសត្វ នៃដីនិងរូបសំណាករបស់ព្រះ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំមួយផ្ទៃមេឃនិងផែនដីទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ និយាយម្យ៉ាងទៀតទាំងកងទ័ពខាងវិញ្ញាណនៃស្ថានសួគ៌និងកងទ័ពខាងវិញ្ញាណនៅលើផែនដីត្រូវបានគេដាក់ពង្រាយ។ ហើយនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរព្រះជាម្ចាស់បានសំរាក។ មនុស្សមិនអាចប្រាប់ថាតើការបង្កើតរបស់ព្រះមានរយៈពេលប៉ុន្មាននៅដើមនិងថ្ងៃដំបូងឡើយ។ វាគ្រាន់តែអនុញ្ញាតឱ្យព្រះដឹងថាអំពើបាបរបស់មនុស្សគឺជ្រៅប៉ុណ្ណា។ “ មេឃនិងផែនដីទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតឡើង” មានន័យថាកងទ័ព (វិញ្ញាណ) នៃនគរព្រះនិងកងទ័ព (វិញ្ញាណព្រហ្មទណ្ឌ) នៅលើផែនដីនេះត្រូវបានដាក់ពង្រាយទាំងអស់។ មានរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីកូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ នៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីកូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយដូចឪពុកកំពុងរង់ចាំកូនប្រុសរបស់គាត់ត្រឡប់មកវិញព្រះជាម្ចាស់កំពុងរង់ចាំព្រលឹងដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ កូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ហើយចងចាំផ្ទះឪពុកគាត់ឈឺចាប់។ ដូចគ្នានេះដែរវិញ្ញាណនៅក្នុងភាពងងឹតដែលចាកចេញពីព្រះភ្លេចព្រះ។ ដូច្នេះនៅពេលអ្នកដឹងថាអ្នកត្រូវបានគេចាក់សោនៅក្នុងភាពងងឹតអ្នកនឹងរកឃើញព្រះ។ "គាត់បានបញ្ឈប់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់បានធ្វើហើយសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ" ។ ព្រះជាម្ចាស់សំដែងថាព្រះអង្គនឹងសំរាកដល់អ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះជាម្ចាស់ហើយវិលត្រឡប់ទៅនគររបស់ព្រះវិញ។ ថ្ងៃទី ៦ រួមទាំងថ្ងៃទី ១ គឺអំពីពិភពលោក។ ថ្ងៃទី ៦ គឺជាថ្ងៃដែលការងាររបស់មនុស្សបញ្ចប់។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរព្រះជាម្ចាស់សំរាក។ នៅក្នុងនិក្ខមនំ ២០: ៩ 『 ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា មើល អញឲ្យគ្រប់ទាំងតិណជាតិមានគ្រាប់ពូជដែលដុះនៅលើផែនដី និងគ្រប់ទាំងរុក្ខជាតិទាំងឡាយដែលកើតផ្លែ មានគ្រាប់ពូជទុកជាអាហារដល់ឯង 』. ដើម្បីធ្វើម្ហូបអាហារមនុស្សត្រូវតែដាំដុះវា។ កសិករភ្ជួរដីសាបព្រោះគ្រាប់ពូជហើយប្រមូលផល។ គ្រាប់ពូជគឺជាឧទាហរណ៍នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២:១៥ 『 ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកអ័ដាមទៅដាក់នៅក្នុងសួនច្បារអេដែន ឲ្យគាត់ធ្វើការហើយថែរក្សា』, ហើយនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ៣:២៣,『 ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់ក៏បណ្តេញគាត់ពីសួនច្បារអេដែនចេញ ឲ្យទៅភ្ជួររាស់ដីដែលទ្រង់បានយកមកបង្កើតគាត់នោះវិញ 』 ដូច្នេះវាគឺដើម្បីដឹងថាអត្ថន័យនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ចគឺតាមរយៈការដាំដុះ។ វាមានន័យថាដាំដុះដីដើម្បីទទួលនិងបរិភោគផ្លែឈើប៉ុន្តែត្រូវដឹងថាវាមិនអស់កល្បជានិច្ចទេហើយស្វែងរកផ្លែឈើសម្រាប់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ វាគឺថាមនុស្សព្យាយាមដោយអស់ពីកម្លាំងរបស់ពួកគេប៉ុន្តែទីបំផុតដឹងថាពួកគេគ្មានជំរើសក្រៅពីស្លាប់។ វាមានន័យថាកងទ័ពនៃផែនដីនឹងកិនដីនៃបេះដូងហើយសាបព្រួសគ្រាប់ពូជនៃឋានសួគ៌ដើម្បីទទួលបានផ្លែនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើដូច្នេះអ្នកនឹងសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ ការរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាកមានន័យថាការចងចាំរឿងនេះ។ មនុស្សធ្វើការដើម្បីសង្គ្រោះជីវិតអស់កល្បជានិច្ចហើយព្រះធ្វើការដើម្បីផ្តល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ នៅលើលោកនេះគ្មានព្រះទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយដើម្បីផ្តល់ឱ្យមនុស្សនូវជីវិតអស់កល្បជានិច្ចព្រះជាម្ចាស់ត្រូវតែមកក្នុងពិភពលោកនេះ។ គឺលោកយេស៊ូគ្រិស្ដដែលបានមកផែនដី។ គាត់គឺជាគ្រាប់ពូជនៃការសន្យា។ ចាប់ពីលោកុប្បត្តិ ១: ១ ព្រះបានសន្យាថាពន្លឺពិតនឹងចូលមកក្នុងពិភពលោកតាមរយៈពន្លឺនៃពិភពលោក។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ៦: ២៧-២៩『 កុំឲ្យខំប្រឹងឲ្យបានតែអាហារ ដែលតែងតែពុករលួយនោះឡើយ ចូរខំឲ្យបានអាហារ ដែលនៅស្ថិតស្ថេរ ដរាបដល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ ជាអាហារដែលកូនមនុស្សនឹងឲ្យមកអ្នករាល់គ្នា ដ្បិតគឺកូនមនុស្សនេះហើយ ដែលព្រះវរបិតាដ៏ជាព្រះ ទ្រង់បានដៅចំណាំទុក ដូច្នេះ គេទូលសួរទ្រង់ថា ដែលនឹងធ្វើការរបស់ព្រះ តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចខ្លះ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា ឯការរបស់ព្រះ គឺឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានជឿដល់អ្នកដែលព្រះបានចាត់ឲ្យមក 』 អ្វីដែលព្រះកំពុងធ្វើគឺជឿអ្នកដែលព្រះបានចាត់ ឲ្យ មក។ ដើម្បីជឿលើអ្នកដែលព្រះបានចាត់ឱ្យមកព្រះបានចាត់ហោរាហើយចុងក្រោយជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ប្រជាជននៅលើពិភពលោកត្រូវតែស្វែងរកផលផ្លែនៃនគររបស់ព្រះដោយដឹងថាពួកគេគឺជាមនុស្សដែលបានចាកចេញពីព្រះខណៈពេលកំពុងរស់នៅលើពិភពលោក (រយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ) ។ ព្រះធ្វើឱ្យមនុស្សដឹងថាពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹតដោយចាកចេញពីព្រះហើយបញ្ជូនព្រះគ្រីស្ទទៅអ្នកដែលចង់បានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងនគរព្រះដើម្បីឱ្យពួកគេមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ នេះគឺនៅសល់។ ខណៈពេលដែលជីវិតកំពុងរស់នៅឥតឈប់ឈរនៅក្នុងពិភពលោកនេះវាចាំបាច់ត្រូវផ្លាស់ប្តូរវិស័យចិត្តដើម្បីស្វែងរកផលផ្លែនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងត្រូវតែចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ (សំរាក) ។ បន្ទាប់ពីធ្វើការអស់រយៈពេល ៦ ថ្ងៃមនុស្សត្រូវដឹងថាការធ្វើខ្លួនដូចជាព្រះគឺមិនត្រឹមត្រូវទេ។ នេះក៏ព្រោះតែថ្ងៃនៃការសន្យារបស់ព្រះមានរយៈពេល ៦ ថ្ងៃ។ ជាការពិតណាស់ពេលវេលាកំណត់របស់បុគ្គលបញ្ចប់ដោយការស្លាប់ខាងរូបកាយប៉ុន្តែក្នុងមួយជីវិតវាជាការបញ្ចប់រយៈពេល ៦ ថ្ងៃ។ ព្រះគម្ពីរបង្ហាញពីថ្ងៃដែលថ្ងៃទីប្រាំមួយបញ្ចប់។ នៅក្នុងកាឡាទី ៤: ៤ 『 តែលុះវេលាកំណត់បានមកដល់ នោះព្រះទ្រង់បានចាត់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ឲ្យមកចាប់កំណើតនឹងស្ត្រី គឺកើតក្រោមអំណាចនៃក្រឹត្យវិន័យ 』. ហេតុការណ៍ដែលថាព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដបានយាងមកក្នុងលោកនេះមានន័យថាព្រះបានយាងមកផែនដីហើយពីព្រោះពេលវេលាកំណត់ដែលមនុស្សអាចធ្វើបានចប់ហើយ។ ដូចគ្នានេះដែរនៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងទ្រង់មានបន្ទូលថា“ ការស្រេចហើយ” ។ និយាយម៉្យាងទៀតកិច្ចការរបស់ព្រះបានចប់ហើយ។ អស់រយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃការងាររបស់ប្រជាជនពិភពលោកនិងកិច្ចការរបស់ព្រះបានបញ្ចប់។ ឥឡូវនេះនៅសល់ត្រូវមក។ តើនៅសល់បានមកទេ? អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទបានចូលក្នុងការសំរាក។ សម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ឱកាសដើម្បីដាំដុះនិងស្វែងរកគ្រាប់ពូជនៃការសន្យាបានបាត់។ សម្រាប់មនុស្សមានតែការជឿលើព្រះគ្រីស្ទនៃការសន្យាដែលបានមករួចហើយនឹងផ្តល់ផលនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ មានតែជម្រើសថាតើត្រូវជឿឬមិនជឿលើព្រះគ្រីស្ទនៅសល់។ ពាក្យថាជឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមានន័យថាការជឿលើព្រះគ្រីស្ទដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ក្រៅពីការជឿថាព្រះយេស៊ូវបានសុគតជំនួសអំពើបាបរបស់ខ្ញុំវាក្លាយជាអ្វីដែលខ្ញុំជឿនៅពេលដែលទទួលយកថា«ព្រះយេស៊ូវដែលបានសុគតគឺខ្ញុំ»។ ដូច្នេះនៅក្នុងរ៉ូម ៦: ៤『 ដូច្នេះ យើងបានត្រូវកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដោយទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ ដើម្បីឲ្យយើងបានដើរក្នុងជីវិតបែបថ្មី ដូចជាព្រះគ្រីស្ទបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ដោយសារសិរីល្អ នៃព្រះវរបិតាដែរ 』 អ្នកស្លាប់បានស្លាប់ដោយច្បាប់។ ដូច្នេះរ៉ូម ៨: ៣-៦ អនុវត្តចំពោះអ្នកដែលរួបរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទ។『 ពីព្រោះ ឯការដែលក្រឹត្យវិន័យធ្វើមិនកើតដោយមានសេចក្ដីកំសោយព្រោះសាច់ឈាម នោះព្រះទ្រង់បានធ្វើវិញ ដោយចាត់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ឲ្យមក មានរូបអង្គបែបដូចជាសាច់ឈាម ដែលតែងតែមានបាប ហើយដោយព្រោះអំពើបាប ក៏កាត់ទោសអំពើបាបនៅក្នុងសាច់ឈាម ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីដែលក្រឹត្យវិន័យបង្គាប់មក បានសម្រេចក្នុងខ្លួនយើងរាល់គ្នា ដែលមិនដើរតាមសាច់ឈាម គឺដើរតាមព្រះវិញ្ញាណវិញ ពីព្រោះអស់អ្នកណាដែលតាមសាច់ឈាម នោះគិតតែខាងសាច់ឈាម តែអស់អ្នកណាដែលគិតតាមព្រះវិញ្ញាណ នោះគិតតែខាងវិញ្ញាណវិញ ដ្បិតគំនិតខាងសាច់ឈាម នោះជាសេចក្ដីស្លាប់ទទេ ឯគំនិតនៃព្រះវិញ្ញាណ នោះទើបជាជីវិត និងសេចក្ដីសុខសាន្តវិញ 』 នៅពេលដែលមនុស្សដែលបានមកផែនដីដឹងថាវាខុសព្រោះពួកគេចង់ធ្វើដូចព្រះខ្លួនឯងនៅពេលដែលពួកគេស្រែករកព្រះនោះព្រះបានយាងមកជារូបរាងហើយបណ្តាលឱ្យមនុស្សស្លាប់ជាមួយព្រះគ្រីស្ទតាមច្បាប់។ អស់អ្នកដែលរួមជាមួយព្រះគ្រិស្ដក៏ស្លាប់ដែរតាមក្រឹត្យវិន័យ។ នៅក្នុងរ៉ូម ៦: ៧ 『 ដ្បិតអ្នកណាដែលស្លាប់ នោះក៏បានរាប់ជាសុចរិតរួចពីបាបហើយ 』