បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ

លោកុប្បត្តិ ១: ១៤-១៩『បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ ហើយសម្រាប់ជាពន្លឺនៅផ្ទៃមេឃ ដើម្បីបំភ្លឺមកផែនដី នោះក៏មានដូច្នោះ ទ្រង់ធ្វើពន្លឺធំជា២តួ ១ដែលធំជាង នោះសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយ១ដែលតូចជាងសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលយប់ ក៏ធ្វើឲ្យមានផ្កាយទាំងប៉ុន្មាន ដែរ។ ទ្រង់ដាក់តួពន្លឺទាំងនោះនៅផ្ទៃមេឃ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺមកលើផែនដី ឲ្យមានអំណាចនៅពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ ហើយឲ្យញែកពន្លឺចេញពីងងឹត រួចទ្រង់ឃើញថាជាល្អ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៤។ 』 ក្នុង ១: ៥,『 ទ្រង់ហៅពន្លឺថាជាថ្ងៃ ហើយហៅងងឹតថាជាយប់ នោះក៏មានល្ងាចមានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី១។』. ហើយនៅក្នុងជំពូក ១ ខ ១៤『 បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ』. នៅពេលដែលព្រះបានធ្វើឱ្យពន្លឺគាត់បានហៅថ្ងៃនោះរួចទៅហើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយវាជាពេលយប់នៅពេលដែលគ្មានពន្លឺដោយខ្លួនឯង។ និយាយអញ្ចឹងនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៦『 ទ្រង់ធ្វើពន្លឺធំជា២តួ ១ដែលធំជាង នោះសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយ១ដែលតូចជាងសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលយប់ ក៏ធ្វើឲ្យមានផ្កាយទាំងប៉ុន្មាន ដែរ។ 』 ព្រះមិនបានត្រួតត្រាទាំងយប់ទាំងថ្ងៃតាមរយៈពន្លឺទេតែបានបង្កើត«ពេលថ្ងៃនិងពេលយប់»តាមរយៈ«ពន្លឺ (រូបកាយស្រាល) »។ ដូច្នេះប្រធានបទដែលគ្រប់គ្រងពីពន្លឺទៅពន្លឺមានការផ្លាស់ប្តូរ។ លុះត្រាតែប្រភពពន្លឺទទួលបានពន្លឺដែលបង្កើតដោយព្រះទើបអាចមានពន្លឺចេញមកហើយផែនដីនឹងទទួលពន្លឺពីពន្លឺម្តងទៀត។ មនុស្សមានបាបមិនអាចទទួលពន្លឺនៃជីវិតដោយផ្ទាល់ពីព្រះបានទេ។ ព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងថាលុះត្រាតែយើងមានតែព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទយើងនឹងមិនអាចទទួលបានពន្លឺនៃជីវិតបានឡើយ។ ពន្លឺត្រូវបានគេហៅថា "អូរ៉ូ" ជាភាសាហេប្រឺហើយពន្លឺគឺ "ម៉ារ័រ" ។ វាមានន័យថាវាគឺជានាវាដែលផ្ទុកពន្លឺ។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៤『 បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ 』 សញ្ញាមានន័យថាវិវរណៈដ៏អស្ចារ្យ។ រដូវមិនសំដៅលើរដូវធម្មជាតិនិងបរិស្ថានដែលផ្លាស់ប្តូរជាមួយនឹងពេលវេលាទេប៉ុន្តែជារដូវរបស់អ៊ីស្រាអែល។ វាប្រែថាជារដូវដូច្នេះអ្នកគិតអំពីរដូវកាល។ ថ្ងៃនិងឆ្នាំគឺជាថ្ងៃនិងឆ្នាំដែលផ្តោតលើរាងកាយស្រាល។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៥ 『 ហើយសម្រាប់ជាពន្លឺនៅផ្ទៃមេឃ ដើម្បីបំភ្លឺមកផែនដី នោះក៏មានដូច្នោះ 』 រាងកាយស្រាលមិនបញ្ចេញពន្លឺដោយខ្លួនឯងទេប៉ុន្តែដោយសារពន្លឺដើមដែលបង្កើតដោយព្រះចាំងលើរាងកាយពន្លឺរាងកាយមានពន្លឺ។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៧『 ទ្រង់ដាក់តួពន្លឺទាំងនោះនៅផ្ទៃមេឃ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺមកលើផែនដី』 ព្រះបានដាក់រូបកាយស្រាលនៅលើមេឃដើម្បីបំភ្លឺផែនដី។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្តែងនៅលើផែនដី។ ពន្លឺនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនឹងដាស់ស្មារតីស្លាប់នៅក្នុងមនុស្ស។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ៦:៦៣『 គឺជាវិញ្ញាណដែលឲ្យមានជីវិត រូបសាច់គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ ឯពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវខាងវិញ្ញាណ និងជីវិតវិញ 』 នៅពេលដែលគ្រាប់មួយធ្លាក់ដល់ដីហើយងាប់ជីវិតនៅក្នុងវាពន្លកក្លាយជាដើមហើយក្លាយជាដើមឈើដែលផ្តល់ផ្លែជាច្រើន។ ការជឿលើព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទមិនមែនជាសេចក្ដីសង្រ្គោះទេតែការសុគតជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទគឺជាផ្លូវទៅកាន់សេចក្តីសង្រ្គោះ។ បុណ្យជ្រមុជទឹកមានន័យថាការស្លាប់។ នៅរ៉ូម ៦: ៣『 តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអី ថា យើងទាំងប៉ុន្មានដែលបានទទួលបុណ្យជ្រមុជក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះគឺបានទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីសុគតនៃទ្រង់ដែរ 』 ដូច្នេះជាលទ្ធផលនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទបានកើតជាថ្មីនៅក្នុងជីវិតថ្មី។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយមានមនុស្សជាច្រើនដែលគិតថាពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកគឺដើម្បីលាងសំអាតអំពើបាបហើយកើតជាថ្មី។ ដូច្នេះពួកគេគិតថានៅពេលពួកគេទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកពួកគេក្លាយជាមនុស្សនៅស្ថានសួគ៌។ មនសិការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌនៃការក្លាយជាមនុស្សនៃឋានសួគ៌នោះទេប៉ុន្តែមនសិការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកតំណាងឱ្យការស្លាប់ដូច្នេះថាតើវាពិតជាស្លាប់ឬអត់គឺជាលក្ខខណ្ឌនៃការសង្គ្រោះ។ នៅក្នុងសៀវភៅកិច្ចការវាលវេទមន្តស៊ីម៉ូនបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកដោយភីលីពប៉ុន្ដែពេត្រុសបានដាក់បណ្តាសាដល់«ស៊ីម៉ូនដែលជាអ្នក Magician »ដែលពោរពេញទៅដោយអំពើអាក្រក់។ បន្ទាប់មកគាត់បាននិយាយថាប្រែចិត្ត។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកមិនមែនជាទម្រង់ទេវាត្រូវតែជា "ការកាត់ស្បែកនៃដួងចិត្ត" ។ ការកាត់ស្បែកគឺជាពិធីកាត់សាច់។ ការកាត់ស្បែកក្នុងចិត្តគឺថាបុរសចំណាស់បានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូ។ អ្នកដែលកាត់ស្បែកនៅក្នុងដួងចិត្តគឺជាអ្នកដែលចូលក្នុងព្រះគ្រីស្ទហើយទទួលពន្លឺពីព្រះ។ យើងអាចនិយាយបានថាពន្លឺដែលបានទទួលពីព្រះគឺជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ តាមរយៈការងាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធពួកអ្នកដែលនៅក្នុងព្រះនិងព្រះគ្រីស្ទក្លាយជាម្នាក់។ ព្រះជាម្ចាស់ជាវិញ្ញាណ។ ការនៅជាមួយនឹងព្រះជាវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស។ ដូច្នេះវិញ្ញាណនៅក្នុងរូបកាយក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ជាមួយនឹងព្រះតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ។ ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ជាមួយព្រះនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយើងត្រូវតែបដិសេធរាងកាយ (បុរសចំណាស់) ។ វាគឺជាជំនឿដែលថាបុរសចំណាស់បានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវហើយវានឹងលេចចេញជាផ្លែនៃការប្រែចិត្ត។ ហេតុអ្វីត្រូវស្នើសុំរួមជាមួយព្រះ? ពីព្រោះពួកគេមិននៅជាមួយព្រះ។ ដោយសារយើងនៅខាងក្រៅនគរព្រះហើយជាប់ក្នុងសាច់ឈាមនៅលើផែនដីនេះយើងអាចក្លាយជាមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅពេលយើងទទួលពន្លឺរបស់ព្រះ។ ដូច្នេះវាគឺដើម្បីដឹងពីពន្លឺរបស់ព្រះតាមរយៈរូបកាយស្រាល។ វិញ្ញាណដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានជាប់នៅក្នុងទឹកដីនេះប៉ុន្តែហេតុផលដែលមិនបានដឹងខ្លួនគឺថាវិញ្ញាណបានស្លាប់ហើយទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះត្រូវបានបែកបាក់។ មនុស្សរាប់ពាន់នាក់នៅលើផែនដីគិតថាពួកគេអាចប្រែក្លាយដូចជាព្រះហើយព្យាយាមធ្វើល្អគ្រប់យ៉ាង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយនៅពេលមរណភាពមកដល់វាដឹងថាវាមិនអាចទៅរួចទេដើម្បីទទួលបានផលល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង។ 『 ទ្រង់ដាក់តួពន្លឺទាំងនោះនៅផ្ទៃមេឃ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺមកលើផែនដី ឲ្យមានអំណាចនៅពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ ហើយឲ្យញែកពន្លឺចេញពីងងឹត រួចទ្រង់ឃើញថាជាល្អ 』. នៅទីនេះវាជាការល្អដែលនិយាយថាវាល្អ។ តាមរយៈរាងកាយស្រាលមនុស្សទាំងអស់ដឹងនិងបរិភោគផ្លែឈើនៃជីវិត។ ពន្លឺបាចគ្រាប់ពូជនៃជីវិតនៅលើផែនដី។ ដូច្នេះវានាំមកនូវផលផ្លែនៃជីវិត។ បំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះតែងតែចង់អោយព្រះវិញ្ញាណដែលបានចាកចេញពីព្រះវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញ។ ព្រះវរបិតាសព្វព្រះហឫទ័យអោយអស់អ្នកដែលបានឃើញនិងជឿលើព្រះបុត្រាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ ការជឿនៅទីនេះមានន័យថាការរួមតែមួយជាមួយព្រះរាជបុត្រា។ ការនៅជាប់នឹងព្រះរាជបុត្រាមានន័យថាអ្នកនៅជាមួយព្រះយេស៊ូវដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ពួកគេបង្ហាញពន្លឺនិងភាពងងឹតដល់អ្នកដែលបានចាកចេញពីនគររបស់ព្រះហើយពួកគេជាកម្មសិទ្ធិនៃភាពងងឹតហើយទទួលពន្លឺដើម្បីត្រឡប់មកវិញ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃតាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃអ្នកត្រូវតែយល់ពីអត្ថន័យនៃពន្លឺហើយជួបព្រះគ្រីស្ទដែលពិតជាពន្លឺ។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ១: ៥ 『 ពន្លឺនោះក៏ភ្លឺមកក្នុងសេចក្ដីងងឹត តែសេចក្ដីងងឹតយល់មិនដល់ពន្លឺទេ ។ 』. ដោយសារតែពួកគេស្រឡាញ់ភាពងងឹតច្រើនជាងពន្លឺ។ ពិភពលោកនេះងងឹតហើយ។ អ្នកដែលស្រឡាញ់លោកីយ៍នេះមិនស្ថិតនៅក្នុងពន្លឺទេគឺស្ថិតនៅក្នុងទីងងឹត។ នៅក្នុងយ៉ូហានទី ១ ២:១៥『 កុំឲ្យស្រឡាញ់លោកីយ៍ ឬរបស់អ្វីដែលនៅក្នុងលោកីយ៍នេះឲ្យសោះ បើអ្នកណាស្រឡាញ់លោកីយ៍ អ្នកនោះគ្មានសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតានៅក្នុងខ្លួនឡើយ 』 អ្នកដែលស្រឡាញ់ពិភពលោកពេលនិយាយថាពួកគេនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទគឺជាអ្នកដែលមានដួងចិត្តពីរ។ វិវរណៈបាននិយាយថាកុំធ្វើវាក្តៅឬត្រជាក់។