នោះព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានពន្លឺឡើង ដូច្នេះ ពន្លឺក៏មានឡើង

(នោះព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានពន្លឺឡើង ដូច្នេះ ពន្លឺក៏មានឡើង) នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ៣"នោះព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានពន្លឺឡើង ដូច្នេះ ពន្លឺក៏មានឡើង” ពន្លឺនៅក្នុង ១: ៣ ខុសគ្នាពីពន្លឺនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ នគររបស់ព្រះជាពន្លឺគ្មានភាពងងឹត។ យ៉ូហានទី ១ ១: ៥『នេះជាដំណឹងដែលយើងខ្ញុំបានឮពីទ្រង់ ហើយក៏ប្រាប់មកអ្នករាល់គ្នា គឺថា ព្រះទ្រង់ជាពន្លឺភ្លឺ គ្មានសេចក្ដីងងឹតណានៅក្នុងទ្រង់សោះ 』. ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយពន្លឺនៃពិភពលោកគឺជាពន្លឺដែលជួយការពារភាពងងឹត។ ប្រសិនបើពន្លឺត្រូវបានបាំងវានឹងទៅជាងងឹត។ នៅពេលព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីពិភពលោកគឺភាពងងឹត។ ពាក្យងងឹតមានន័យថាគ្មានព្រះទេ។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរព្រះបានបង្កើតពន្លឺ។ ពន្លឺនេះគឺជាពន្លឺនៃរូបធាតុ។ ដូច្នេះពន្លឺនេះមិនមែនជាពន្លឺរបស់ព្រះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះមិនឱ្យពន្លឺរបស់ព្រះភ្លឺប៉ុន្តែពន្លឺនៃសម្ភារៈនៅលើពិភពលោក? ពន្លឺជួយបំភ្លឺភាពងងឹត។ នៅពេលពន្លឺមកដល់ភាពងងឹតរលាយបាត់ហើយនៅពេលពន្លឺទៅភាពងងឹតក៏មកដល់ដែរ។ ដូច្នេះពន្លឺនិងភាពងងឹតមិននៅជាមួយគ្នាទេ។ ពន្លឺគឺជាប្រភពនៃថាមពលដែលជីវិតអាចរីកចម្រើននិងទ្រទ្រង់ពិភពលោក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយពន្លឺនេះមិនទាក់ទងនឹងស្មារតីដែលបានផ្តល់ឱ្យទេ។ ដូច្នេះពន្លឺនេះមិនមែនជាពន្លឺពិតទេ។ បន្ទាប់មកហេតុអ្វីបានជាព្រះបង្កើតពន្លឺពិភពលោក? ពីព្រោះពិភពលោកងងឹត។ ពិភពលោកនេះជាកន្លែងទំនេរនិងងងឹតដែលពោរពេញទៅដោយពន្លឺនៃព្រះ។ ព្រះបានបង្កើតពន្លឺនៃពិភពលោកដើម្បីបំភ្លឺភាពងងឹត។ គោលបំណងនៃការបង្កើតពន្លឺរបស់ព្រះនៅក្នុងពិភពលោកគឺថាវាសន្យាថានឹងភ្លឺនៅថ្ងៃមួយនៅលើពិភពលោក។ យើងត្រូវតែចងចាំថានៅពេលដែលពិភពលោកនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងវាគឺជាពិភពនៃភាពងងឹត។ អ្នកខ្លះនិយាយថាពិភពលោកដែលបង្កើតដោយព្រះគឺស្រស់ស្អាតណាស់ពីព្រោះមានពន្លឺប៉ុន្តែវាមិនមែនទេ។ ប្រភពនៃពិភពលោកនេះគឺភាពងងឹត។ ភាពងងឹតនឹងរលាយបាត់នៅពេលពន្លឺបានមកដល់។ ព្រះគ្មានភាពងងឹតទាល់តែសោះ។ នៅពេលព្រះចាំងពន្លឺ, ភាពងងឹតមិនមានទេ។ នៅក្នុងវិវរណៈ ២១: ២៣-២៥ 『ក្រុងនោះមិនត្រូវការនឹងព្រះអាទិត្យ ឬព្រះចន្ទ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺទេ ដ្បិតសិរីល្អនៃព្រះបានបំភ្លឺហើយ ឯកូនចៀមក៏ជាចង្កៀងនៃក្រុងនោះដែរ អស់ទាំងសាសន៍នឹងដើរក្នុងពន្លឺក្រុងនោះ អស់ទាំងស្តេចនៅផែនដី ក៏យកសិរីនៃខ្លួនមកទុកក្នុងក្រុងនោះដែរ ទ្វារក្រុងនោះទាំងប៉ុន្មានមិនដែលបិទនៅពេលថ្ងៃទេ ហើយនៅឯណោះគ្មានយប់ឡើយ 』 ប្រាសាទនេះសំដៅទៅលើក្រុងយេរូសាឡិមថ្មីឋានសួគ៌ថ្មីនិងផែនដីថ្មី។ នៅក្នុងវិវរណៈ ២២: ៥『 ក៏នឹងឥតមានយប់ទៀតឡើយ ហើយគេមិនត្រូវការនឹងចង្កៀងណា ឬពន្លឺព្រះអាទិត្យទេ ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះទ្រង់នឹងបំភ្លឺគេ ហើយគេនឹងសោយរាជ្យ នៅអស់កល្បជានិច្ចរៀងរាបទៅ។ 』 នៅពេលព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីពិភពលោកនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយទឹក។ លើសពីនេះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក្រសោបយកស៊ុតនិងព័ទ្ធជុំវិញពិភពលោក។ ដូច្នេះព្រះបានរារាំងពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌ហើយបានបង្កើតពន្លឺរូបវន្តដើម្បីបំភ្លឺភាពងងឹត។ ពន្លឺរូបវន្តមានការសន្យារបស់ព្រះ (ពន្លឺពិត) ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយពន្លឺពិតបានបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ១: ៩『ឯពន្លឺដ៏ពិត នោះគឺជាពន្លឺដែលបំភ្លឺដល់មនុស្សទាំងអស់ ដែលកើតមកក្នុងលោកីយ៍』 "ពន្លឺពិតមានន័យថាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ" ។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ដឹកនាំពន្លឺពិតគោលបំណងនៃការចាប់យកអំពើបាបដែលមាននៅក្នុងពិភពលោកនេះត្រូវបានបាត់បង់។ វាគឺដើម្បីមើលពន្លឺពិតនៅពេលពួកគេរកឃើញពន្លឺនៅក្នុងទីងងឹត។ ដូច្នេះនៅពេលដែលពន្លឺរបស់ព្រះត្រូវបានបង្ហាញសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះបានភ្លឺចាំង។ នៅក្នុងកូរិនថូសទី ២ ៤: ៦ដ្បិតគឺជាព្រះ ដែលមានព្រះបន្ទូលបង្គាប់ ឲ្យមានពន្លឺភ្លឺចេញពីសេចក្ដីងងឹត ទ្រង់បានបំភ្លឺមកក្នុងចិត្តយើងខ្ញុំ ឲ្យយើងខ្ញុំមានរស្មីពន្លឺនៃដំណើរស្គាល់សិរីល្អរបស់ព្រះ ដែលនៅព្រះភ័ក្ត្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ 』 នៅទីនេះសាវកប៉ូលបាននិយាយថា“ ព្រះដែលមានបន្ទូលថាពន្លឺគួរតែភ្លឺក្នុងទីងងឹត” ។ ពាក្យនេះគឺជាការសន្យារបស់ព្រះ។ ពាក្យទាំងនេះមកពីលោកុប្បត្ដិ ១: ៣, “នោះព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានពន្លឺឡើង ដូច្នេះ ពន្លឺក៏មានឡើង “ពាក្យនៅលោកុប្បត្តិ ១: ៣ បង្ហាញថាសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តនៃមនុស្សដែលប្រែចិត្តគឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះតាមរយៈការសម្រេចបាននូវការជាប់អន្ទាក់ក្នុងភាពងងឹតខណៈពេលដែលនៅក្នុងលោកនេះការប្រែចិត្តជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានចាកចេញពីនគរព្រះហើយចាំងពន្លឺដ៏ពិតតាមរយៈព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទដល់អស់អ្នកដែលចង់ត្រឡប់ទៅនគរព្រះម្តងទៀត។ នេះគឺជាគោលបំណងនៃការបង្កើតពន្លឺរបស់ព្រះនៅក្នុងពិភពនៃភាពងងឹត។ មូលហេតុដែលព្រះបានបង្កើតពិភពលោកខាងសម្ភារៈគឺដើម្បីចាប់អន្ទាក់នៃអំពើបាបនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ ដូច្នេះព្រះកំពុងផ្តល់ឱ្យសាតាំងនូវពិភពសម្ភារៈនិងកសាងនគររបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេដឹងថាពួកគេមិនអាចទទួលបានសេចក្ដីសុចរិតដោយខ្លួនឯងនោះគឺការស្វែងរកព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទហើយប្រែចិត្តហើយវិលត្រឡប់មកវិញ។ វិធីដើម្បីប្រែចិត្តហើយត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញគឺត្រូវវិលត្រឡប់មកវិញនៅពេលពួកគេពាក់រូបកាយនៃវិញ្ញាណដោយចូលរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។ ដូច្នេះអំពើបាបទាំងអស់នៅលើពិភពលោកត្រូវបានបាត់បង់។ នៅក្នុងរ៉ូម ៦: ៤-៧ 『ដូច្នេះ យើងបានត្រូវកប់ជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដោយទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ ដើម្បីឲ្យយើងបានដើរក្នុងជីវិតបែបថ្មី ដូចជាព្រះគ្រីស្ទបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ដោយសារសិរីល្អ នៃព្រះវរបិតាដែរ ដ្បិតបើយើងបានជាប់ជាមួយនឹងទ្រង់ ក្នុងការដែលជាគំរូពីសេចក្ដីសុគតរបស់ទ្រង់ នោះក៏នឹងបានជាប់ក្នុងសេចក្ដីរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ដែរ ដោយដឹងសេចក្ដីនេះថា មនុស្សចាស់របស់យើង បានត្រូវឆ្កាងជាមួយនឹងទ្រង់ហើយ ដើម្បីឲ្យតួអំពើបាប បានត្រូវសូន្យទៅ ប្រយោជន៍កុំឲ្យយើងនៅបម្រើអំពើបាបទៀតឡើយ ដ្បិតអ្នកណាដែលស្លាប់ នោះក៏បានរាប់ជាសុចរិតរួចពីបាបហើយ 』 ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយអ្នកដែលត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយអារក្សហើយបដិសេធឆន្ទៈរបស់ព្រះចង់បន្តធ្វើដូចព្រះខ្លួនឯង។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងទុកពួកគេចោល។ ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសមនុស្ស។ អ៊ីស្រាអែល។ អ៊ីស្រាអែលត្រូវបានជ្រើសរើសជាគំរូនៃពិភពលោក។ ប្រជាជននៅលើពិភពលោកបានឃើញនិងរៀនតាមរយៈអ៊ីស្រាអែល។ ទោះយ៉ាងណាអ៊ីស្រាអែលបានបោះបង់ចោលឆន្ទៈរបស់ព្រះហើយនៅទីបំផុតបានស្លាប់។ សេចក្ដីសង្គ្រោះត្រូវបានបញ្ជូនទៅពួកសាសន៍ដទៃ។ ព្រះបានប្រទានច្បាប់ដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហើយបានប្រាប់ពួកគេ ឲ្យ រក្សាសិទ្ធិនិងបំពេញសេចក្តីសុចរិត។ និយាយម៉្យាងទៀតព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែជួយមនុស្សអោយដឹងថាពួកគេជាមនុស្សមានបាបពេលរក្សាក្រិត្យវិន័យហើយរកឃើញព្រះគ្រីស្ទដែលមាននៅក្នុងច្បាប់។ នៅក្នុងនគរព្រះវិញ្ញាណដែលបានធ្វើបាបបានដើរតាមសាតាំងដែលត្រូវបានគេបោកបញ្ឆោតឱ្យដូចជាព្រះដោយគ្មានព្រះដូច្នេះព្រះកំពុងប្រាប់ពួកគេឱ្យធ្វើសុចរិតដោយគ្មានព្រះខ្លួនឯង។ ទោះយ៉ាងណានៅពេលដែលពួកគេរកឃើញព្រះគ្រីស្ទដែលជាពន្លឺពិតហើយប្រែចិត្តហើយត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញព្រះទទួលពួកគេជាកូនដូចក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចនៃកូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេនៅតែបន្តទទូចចង់ទទួលបានសេចក្តីសុចរិតដោយខ្លួនឯងប្រសិនបើពួកគេមិនបានទទួលនូវសេចក្តីសុចរិតដោយគ្មានព្រះពួកគេនឹងត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមិនអាចទទួលបានសេចក្ដីសុចរិតបានទេបើគ្មានព្រះដោយខ្លួនឯង។ ព្រោះមនុស្សទាំងអស់ដែលកើតក្នុងលោកនេះសុទ្ធតែជាមនុស្សមានបាប។ នៅក្នុងវិវរណៈ ១២: ៩『នោះនាគធំ ត្រូវបោះទម្លាក់ទៅ គឺជាពស់ពីបុរាណ ដែលឈ្មោះហៅថា អារក្ស ហើយសាតាំងផង ដែលបាននាំលោកីយ៍ទាំងមូលឲ្យវង្វេងចេញ វាត្រូវបោះទម្លាក់ទៅផែនដីវិញ ព្រមទាំងពួកទេវតារបស់វាផង។ 』 អ្នកដែលដើរតាមសាតាំងនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យដោយព្រះដូចសាតាំងដែរ។