ខ្ញុំត្រូវបានគេឆ្កាងជាមួយព្រះគ្រីស្

 

ខ្ញុំត្រូវបានគេឆ្កាងជាមួយព្រះគ្រីស្ទ

 

(កាឡាទី ២:២០-២១)『  ខ្ញុំ​បាន​ជាប់​ឆ្កាង​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ‌គ្រីស្ទ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​រស់​នៅ មិន​មែន​ជា​ខ្ញុំ​ទៀត គឺ​ជា​ព្រះ‌គ្រីស្ទ​ទ្រង់​រស់​ក្នុង​ខ្ញុំ​វិញ ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​ក្នុង​សាច់​ឈាម​ឥឡូវ​នេះ នោះ​គឺ​រស់​ដោយ​សេចក្ដី​ជំនឿ ជឿ​ដល់​ព្រះ‌រាជ‌បុត្រា​នៃ​ព្រះ ដែល​ទ្រង់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ ក៏​បាន​ប្រគល់​ព្រះ‌អង្គ​ទ្រង់​ជំនួស​ខ្ញុំ​ហើយ ខ្ញុំ​មិន​លើក​ព្រះ‌គុណ​នៃ​ព្រះ​ចោល​ទេ ដ្បិត​បើ​សិន​ជា​សេចក្ដី​សុចរិត​មក​ដោយ‌សារ​ក្រឹត្យ‌វិន័យ នោះ​ព្រះ‌គ្រីស្ទ​បាន​សុគត​ជា​ឥត​ប្រយោជន៍​សោះ។』

 

ជន​ជាតិ​យូដា​មាន​គំនិត​អំពី​ប្រជាជន​ដែល​ព្រះ​បាន​ជ្រើស​រើស ហើយ​ពួក​គេ​គិត​ថា​ពួក​គេ​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប​ទេ ដោយ​សារ​ពួក​គេ​កាន់​តាម​ច្បាប់​បាន​ល្អ។ ដូច្នេះ ពេល​អ្នក​មើល​ទៅ​សាសន៍​ដទៃ អ្នក​គិត​ថា​ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​មាន​បាប។ វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ផ្ទុយ​នឹង​ច្បាប់​សម្រាប់​ជន​ជាតិ​យូដា​ក្នុង​ការ​សេពគប់​នឹង​សាសន៍​ដទៃ។ ដូច​គ្នា​ដែរ សាសន៍​ដទៃ​បាន​គេច​ចេញ​ពី​ជន​ជាតិ​យូដា​ដោយ​ចេតនា ដោយ​សារ​ពួក​គេ​ស្គាល់​ច្បាប់​ជា​ទូទៅ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ជនជាតិយូដាបានផ្សាយដំណឹងល្អរបស់ព្រះដល់សាសន៍ដទៃ។ ក្នុង​ការ​និមិត្ត​មួយ ពេត្រុស​បាន​ឃើញ​សត្វ​មិន​ស្អាត​មួយ​ចុះ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ដោយ​រុំ​ក្រណាត់។ សត្វមិនស្អាតតំណាងឱ្យមនុស្សចម្លែក។ ហើយ​ព្រះ​បាន​លេច​មក​ឲ្យ​កូនេលាស​ក្នុង​ការ​និមិត្ត​មួយ ហើយ​ប្រាប់​គាត់​ឲ្យ​ជួប​ពេត្រុស។ ដូច្នេះ ពេត្រុស និង​កូនេលាស​ជួប​គ្នា ហើយ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ។

នៅ​ក្នុង​កិច្ចការ ១១:២-៤ “ពេល​ពេត្រុស​ឡើង​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡិម អស់​អ្នក​កាត់​ស្បែក​ក៏​ប្រកែក​ជា​មួយ​គាត់​ថា៖ «អ្នក​បាន​ចូល​ទៅ​ឯ​មនុស្ស​ដែល​មិន​កាត់​ស្បែក ហើយ​បាន​បរិភោគ​ជា​មួយ​នឹង​គេ។ ប៉ុន្តែ​ពេត្រុស​បាន​សើរើ​រឿង​នេះ​តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​មក ហើយ​ពន្យល់​ប្រាប់​គេ​តាម​លំដាប់​ដោយ​និយាយ​ថា

នៅក្នុងកិច្ចការ 15:1-2『មានបុរសខ្លះដែលចុះមកពីស្រុកយូដាបានបង្រៀនបងប្អូនថាៈ «លើកលែងតែអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានកាត់ស្បែកតាមគន្លងរបស់លោកម៉ូសេទេ នោះអ្នករាល់គ្នាមិនអាចបានសង្រ្គោះបានទេ។ ដូច្នេះ កាល​ប៉ុល និង​បាណាបាស​មិន​មាន​ការ​ទាស់​ទែង​គ្នា​បន្តិចបន្តួច​ជាមួយ​នឹង​ពួក​គេ នោះ​ពួក​គេ​បាន​សម្រេច​ថា ប៉ុល និង​បាណាបាស និង​ពួក​គេ​ខ្លះ​ទៀត​គួរ​ឡើង​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ទៅ​ឯ​សាវ័ក និង​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​អំពី​សំណួរ​នេះ។ ដូច្នេះ នៅឯសន្និបាតក្រុងយេរូសាឡិម គ្រីស្ទបរិស័ទបានសន្និដ្ឋានថា ការកាត់ស្បែកគឺមិនចាំបាច់ទៀតទេ។

ទោះ​ជា​គាត់​គិត​ថា​ពេត្រុស​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​ច្បាប់​បែប​នេះ​ក៏​ដោយ មាន​ពេល​ខ្លះ​ដែល​គាត់​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​ស្រទន់​តាម​ច្បាប់។ ពេល​ពេត្រុស​ទៅ​លេង​ព្រះវិហារ​នៅ​ក្រុង​អាន់ទីយ៉ូក គាត់​កំពុង​ពិសា​អាហារ​ជាមួយ​ប៉ុល បាណាបាស និង​អ្នក​ជឿ​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​មាន​សាសន៍​យូដា​ម្នាក់​ដែល​យ៉ាកុប​បញ្ជូន​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡិម​មក​ហូប​អាហារ​ពេល​ល្ងាច។ ពេត្រុស​បាន​ប្ដូរ​កន្លែង​អង្គុយ​ដោយ​អចេតនា ពេល​កំពុង​ពិសា​អាហារ​ជា​មួយ​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​ផ្លាស់​ទៅ​រក​ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​ចូល​ក្នុង​បន្ទប់​បរិភោគ​អាហារ ដូច្នេះ​លោក​បារណាបាស​ក៏​ធ្វើ​ដូច​គ្នា ហើយ​ជន​ជាតិ​យូដា​ទាំង​អស់​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ទី​នោះ​បាន​រើ​ទៅ។ ដូច្នេះ ប៉ូល​ត្រូវ​បន្ទោស​ពេត្រុស​ចំពោះ​ស្ថានភាព​នេះ។

នៅក្នុង 1 Corinthians 5:6 ប៉ុលបាននិយាយថា "សិរីល្អរបស់អ្នកគឺមិនល្អទេ។ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ថា​ដំបែ​បន្តិច​បន្តួច​ធ្វើ​ឲ្យ​ដុំ​នោះ​ទេ? ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​៖ ​«​កាល​ដែល​ដំបែ​រីក​ដោយ​ទុក​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ប្រាសចាក​សីលធម៌​ខាង​ផ្លូវ​ភេទ​ចេញ​ភ្លាម នោះ​ពួក​ជំនុំ​ក៏​អាច​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ដែរ»។ ដូចគ្នាដែរ គំនិតខុសអំពីច្បាប់អាចក្លាយទៅជាដំបែ ប្រសិនបើមានការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នារវាងមនុស្សខុស។

នៅក្នុងកាឡាទី 2:15-16 “យើងរាល់គ្នាជាសាសន៍យូដា មិនមែនបាបរបស់សាសន៍ដទៃទេ ដោយដឹងថាមនុស្សម្នាក់មិនសុចរិតដោយសារការប្រព្រឹត្តនៃក្រិត្យវិន័យទេ ប៉ុន្តែដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ សូម្បីតែយើងក៏បានជឿលើ ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ត ដើម្បីអោយយើងរាល់គ្នាបានរាប់ជាសុចរិត ដោយសារជំនឿរបស់ព្រះគ្រិស្ដ មិនមែនដោយសារការប្រព្រឹត្ដតាមក្រឹត្យវិន័យទេ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានអោយយើងរាល់គ្នាបានសុចរិត ដោយសារការប្រព្រឹត្ដតាមក្រឹត្យវិន័យ។ ទាំងសាសន៍យូដា និងសាសន៍ដទៃសុទ្ធតែមានបាប ប៉ុន្តែគេនិយាយថា ការរាប់ជាសុចរិតកើតឡើងតាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាច្បាប់ទេ។

នៅក្នុងរ៉ូម 3:9-10 “ចុះយ៉ាងណា? តើយើងល្អជាងពួកគេទេ? ទេ ឥតមានប្រាជ្ញាទេ ដ្បិតយើងធ្លាប់បានសបញ្ជាក់ឲ្យឃើញទាំងសាសន៍យូដា និងសាសន៍ដទៃថា ពួកគេទាំងអស់គ្នាស្ថិតនៅក្រោមអំពើបាប។ ដូចមានចែងទុកមកថា គ្មានអ្នកណាសុចរិតទេ គ្មានអ្នកណាទេ មានតែពេលដែលយើងសុចរិតក្នុងព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះ ដែលយើងបានសង្រ្គោះ។ នៅក្នុង រ៉ូម 3:20 “ដូច្នេះ នោះនឹងគ្មានសាច់ឈាមណាត្រូវបានរាប់ជាសុចរិតនៅចំពោះមុខអ្នកនោះឡើយ ដ្បិតក្រឹត្យវិន័យគឺជាការយល់ដឹងពីអំពើបាប។

ការ​ដែល​គ្មាន​រូបកាយ​ដែល​ត្រូវ​រាប់​ជា​សុចរិត​បាន​ន័យ​ថា មនុស្ស​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ​មិន​អាច​សម្រេច​បាន​នូវ​សេចក្ដី​សុចរិត​ខាង​សាច់ឈាម​ទេ ព្រោះ​មាន​បំណង​ប្រាថ្នា​ចង់​ក្លាយ​ដូចជា​ព្រះ​ក្នុង​សាច់ឈាម។

ច្បាប់ធ្វើឱ្យវាច្បាស់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​យើង​ត្រូវ​តែ​លះ​ចោល​រូប​កាយ​ខាង​សាច់​ឈាម​របស់​យើង ហើយ​ចូល​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ មានតែអ្នកដែលស្លាប់ជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះដែលចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ អស់អ្នកដែលគោរពតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គឺជាអ្នកដែលបដិសេធខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ការស្តាប់បង្គាប់ព្រះប្រាប់យើងថា អ្នកដែលមិនស្លាប់ជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ មិនអាចគោរពតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបានទេ ដោយសារសាច់ឈាម។

អ្នក​មិន​អាច​សុចរិត​ដោយ​ច្បាប់​បាន​ទេ អ្នក​អាច​សុចរិត​បាន​តែ​តាម​រយៈ​សេចក្ដី​ជំនឿ​លើ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ នៅក្នុងព្រះវិហារភាគច្រើនសព្វថ្ងៃនេះ ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់ដែលមិនស្គាល់ពាក្យនេះទេ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាអ្នកបន្តប្រាប់រឿងនេះ? មូលហេតុ​គឺ​ដោយ​សារ​មាត់​និយាយ​ថា យើង​បាន​សង្គ្រោះ​ដោយ​សេចក្ដី​ជំនឿ ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​ដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ទេ។ ទង្វើគឺជាការស្លាប់របស់ខ្លួនឯងចាស់របស់យើងនៅលើឈើឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវ។

 

Comments

Popular posts from this blog

(5) Abraham and the Covenant of the Torch

សំណួរ 99. តើ​យើង​ត្រូវ​គោរព​ច្បាប់​អ្វី​ខ្លះ ដើម្បី​យល់​ពី​បញ្ញត្តិ​ដប់ប្រការ​បាន​ត្រឹមត្រូវ?

សំនួរ 66. តើការរួបរួមនៃអ្នករើសតាំងជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទជាអ្វី?