Cambodia

(ម៉ាថាយ ១៨: ១២-១៤)បើមនុស្សណាមានចៀម១រយ ហើយមាន១វង្វេងបាត់ តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្តេច តើមិនទុកចៀម៩៩នៅលើភ្នំ នឹងទៅរកចៀម១ ដែលវង្វេងបាត់នោះទេឬអី ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា បើរកឃើញ នោះមានសេចក្ដីអំណរចំពោះចៀមនោះ ជាជាងចៀម៩៩ដែលមិនបានវង្វេងទៅទៀត ដូច្នេះ ព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់ក៏មិនសព្វព្រះហឫទ័យ ឲ្យកូនតូចណាមួយនេះ ត្រូវវិនាសដូច្នោះដែរ។ រឿងគឺថាអ្នកគង្វាលដាក់កៅសិបប្រាំបួននៅលើភ្នំហើយស្វែងរកចៀមដែលបាត់មួយ។ ភ្នំនេះមានន័យថាភ្នំស៊ីយ៉ូនជាមួយទីក្រុងយេរូសាឡិមអ៊ីស្រាអែលនិងចៀមរបស់អ័ហ៊ីម៉ូនទាំងប្រាំបួនគឺជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ទោះយ៉ាងណាចៀមមួយដែលវង្វេងបាត់នោះគឺមនុស្សល្ងីល្ងើដែលមិនស្គាល់ព្រះ។ ព្រះយេស៊ូដែលជាអ្នកគង្វាលកំពុងតែធ្វើដំណើរទៅកាន់ពួកសាសន៍ដទៃ។ បន្ទាប់ពីការយាងឡើងរបស់ព្រះយេស៊ូពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវបានចេញទៅឯពួកសាសន៍ដទៃក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលនៅក្នុងម៉ាកុស ៤:១២ ។『ដើម្បីកាលណាគេឃើញ នោះឲ្យគេឃើញមែន តែឥតយល់ទេ ហើយកាលណាឮ នោះឲ្យគេឮមែន តែស្តាប់មិនបានសោះ ក្រែងគេប្រែចិត្ត ហើយបាបគេបានអត់ទោសឲ្យ 』 ព្រះយេស៊ូដកស្រង់ពាក្យរបស់អេសាយដោយស្រែកថ្ងូរចំពោះការខកខានរបស់ជនជាតិអ...

ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលពាក្យប្រៀបប្រដូចនេះ ឲ្យគេទៀតថា នគរស្ថានសួគ៌ប្រៀបដូចជាដំបែ ដែលស្ត្រីម្នាក់ បានយកមកលាយនឹងម្សៅ៣រង្វាល់ ទាល់តែម្សៅនោះបានដោរឡើងគ្រប់ទាំងអស់។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានព្រះបន្ទូលសេចក្ដីទាំងនេះ ដោយពាក្យប្រៀបធៀបដល់ហ្វូងមនុស្ស ទ្រង់មិនបានមានព្រះបន្ទូលនឹងគេ ឥតពាក្យប្រៀបធៀបទេ ដើម្បីឲ្យបានសម្រេចតាមទំនាយដែលហោរាបានទាយទុកមកថា «អញនឹងបើកមាត់និយាយ ជាពាក្យប្រៀបប្រដូច អញនឹងសម្ដែងពីការដែលលាក់កំបាំង តាំងពីកំណើតលោកីយ៍មក» ។ (ម៉ាថាយ ១៣: ៣៣-៣៥) ស្ថានសួគ៌គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជាដំបែ។ ស្ត្រីមានន័យថាកូនក្រមុំរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ នៅអេភេសូរ ៥: ៣១-៣២『ដោយហេតុនោះបានជាមនុស្សប្រុស និងលាចេញពីឪពុកម្តាយ ទៅនៅជាប់នឹងប្រពន្ធ ហើយអ្នកទាំង២នោះនឹងត្រឡប់ជាសាច់តែ១វិញ សេចក្ដីអាថ៌កំបាំងនេះជ្រៅណាស់ តែខ្ញុំនិយាយខាងឯព្រះគ្រីស្ទនឹងពួកជំនុំវិញ 』 ប្រពន្ធមានន័យថាព្រះវិហារ។ ពួកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះវិហារចេញទៅក្រៅពិភពលោកដើម្បីផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ បុព្វបទម្សៅត្រូវបានប្រដូចទៅនឹងពិភពលោក។ នេះមានន័យថាដំណឹងល្អត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយហើយផ្សព្វផ្សាយដល់សាសន៍ដទៃ។ រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីគ្រាប់មូស្ដាតនិងរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីដំបែ...

ទ្រង់មានព្រះបន្ទូល ជាពាក្យប្រៀបប្រដូច១ទៀតថា នគរស្ថានសួគ៌ប្រៀបដូចគ្រាប់ពូជម្យ៉ាង ដែលមនុស្សម្នាក់បានយកទៅព្រោះក្នុងចម្ការខ្លួន គ្រាប់នេះល្អិតជាងគ្រាប់ពូជទាំងអស់ពិតមែន តែកាលណាបានដុះឡើង នោះក៏ធំជាងតិណជាតិទាំងអស់ ហើយក៏ត្រឡប់ជាដើមធំ ដល់ម៉្លេះបានជាសត្វហើរលើអាកាស មកទំនៅលើមែកផង។ (ម៉ាថាយ ១៣: ៣១-៣២) នៅក្នុងព្រះគម្ពីរឋានសួគ៌ត្រូវបានគេនិយាយថាជាគ្រាប់ពូជម៉្យាង។ ព្រះបានដាំគ្រាប់ពូជល្អិតនៅក្នុងចម្ការរបស់គាត់។ ស្ថានសួគ៌គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ហើយវាលរបស់គាត់តំណាងឱ្យអ៊ីស្រាអែល។ មានរឿងមួយដែលព្រះយេស៊ូកំពុងនិយាយជាមួយស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារីម្នាក់នៅពេលនាងទៅដល់ស្រុកសាម៉ារី។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ៤:២២『អ្នករាល់គ្នាមិនដឹងជាខ្លួនថ្វាយបង្គំអ្វីទេ ឯយើងវិញ យើងស្គាល់ព្រះដែលយើងថ្វាយបង្គំ ដ្បិតសេចក្ដីសង្គ្រោះកើតមកពីសាសន៍យូដា 』 អ្នកដែលដាំនៅក្នុងចម្ការរបស់គាត់មានន័យថាព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានដាំព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ (គ្រាប់មូស្ដាត) នៅក្នុងចំការរបស់គាត់ (អ៊ីស្រាអែល) ។ ដូច្នេះគ្រាប់ស្ពៃខៀវបានដុះឡើងជាដើមឈើធំ ៗ ហើយបក្សីនៅលើអាកាសមានមនុស្សរស់នៅ។ បក្សីដែលហើរទាំងនេះគឺជាសត្វដែលពេត្រុសបានឃើញនៅក្នុងចក្ខុវិស័យរបស់គាត់។ វាគឺជាពួកសាសន៍ដទៃ។ ព្រះយេស៊ូវ...

『អញស្គាល់ការដែលឯងធ្វើ ហើយថា ឯងមិនត្រជាក់ ក៏មិនក្តៅផង អញចូលចិត្តឲ្យឯងបាន ទោះត្រជាក់ឬក្តៅក្តី ដូច្នេះ ដោយព្រោះឯងគ្រាន់តែស្ទើរៗប៉ុណ្ណោះ គឺមិនមែនត្រជាក់ ក៏មិនក្តៅផង នោះអញនឹងខ្ជាក់ឯងចេញពីមាត់អញទៅ ដោយព្រោះឯងអួតថា ឯងជាអ្នកមាន បានកាន់តែស្តុកស្តម្ភឡើងហើយ ក៏មិនត្រូវការនឹងអ្វីសោះ តែឯងមិនដឹងថា ឯងវេទនា លំបាក ទ័លក្រ ខ្វាក់ភ្នែក ហើយអាក្រាតវិញនោះទេ បានជាអញទូន្មានឲ្យឯងទិញមាសដែលសំរងក្នុងភ្លើងពីអញ ដើម្បីឲ្យបានធ្វើជាអ្នកមានពិតមែន ហើយទិញសម្លៀកបំពាក់ស ឲ្យបានស្លៀកពាក់ កុំឲ្យគេឃើញកេរ្តិ៍ខ្មាស ដែលឯងនៅអាក្រាតនោះឡើយ ព្រមទាំងថ្នាំលាបភ្នែកផង ឲ្យឯងបានមើលឃើញវិញ អញបន្ទោស ហើយផ្ចាញ់ផ្ចាល ដល់អស់អ្នកណាដែលអញស្រឡាញ់ ដូច្នេះ ចូរមានចិត្តឧស្សាហ៍ ហើយប្រែចិត្តចុះ មើល អញឈរនៅមាត់ទ្វារទាំងគោះ បើអ្នកណាឮសំឡេងអញ ហើយបើកទ្វារឲ្យ នោះអញនឹងចូលទៅឯអ្នកនោះ អញនឹងបរិភោគជាមួយនឹងអ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះជាមួយនឹងអញដែរ ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះអញនឹងឲ្យអង្គុយលើបល្ល័ង្កជាមួយនឹងអញ ដូចជាអញបានឈ្នះ ហើយបានអង្គុយជាមួយនឹងព្រះវរបិតាលើបល្ល័ង្កទ្រង់ដែរ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ឲ្យអ្នកនោះស្តាប់សេចក្ដី ដែលព្រះវិញ្ញាណមានព្រះបន្ទូលដល់ពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មានចុះ។ 』 (វិវរណៈ ៣: ១៥-...

(ម៉ាថាយ ២៣: ១៥-២២)វេទនាដល់អ្នករាល់គ្នា ពួកអាចារ្យ និងពួកផារីស៊ី ជាមនុស្សកំពុតអើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាដើរជុំជើងទឹក ជើងគោក ដើម្បីនឹងនាំមនុស្សតែម្នាក់ឲ្យចូលកាន់សាសនា តែកាលណាគេចូលកាន់ហើយ នោះអ្នករាល់គ្នាតែងធ្វើឲ្យគេទៅជាគួរធ្លាក់ទៅនរក ជាជាងខ្លួន១ជា២ផង វេទនាដល់អ្នករាល់គ្នា ពួកកង្វាក់ដែលនាំផ្លូវគេអើយ អ្នករាល់គ្នាថា បើអ្នកណាស្បថនឹងព្រះវិហារ នោះមិនជាអ្វីទេ តែបើស្បថនឹងមាសរបស់ព្រះវិហារ នោះត្រូវជាប់សម្បថខ្លួនហើយ ឱពួកមនុស្សល្ងីល្ងើ ហើយកង្វាក់អើយ តើរបស់ណាធំជាង មាស ឬព្រះវិហារដែលធ្វើឲ្យមាសនោះបរិសុទ្ធ ហើយក៏ថា បើអ្នកណាស្បថនឹងអាសនៈ នោះមិនជាអ្វីទេ តែបើស្បថនឹងតង្វាយនៅលើអាសនៈ នោះត្រូវជាប់សម្បថខ្លួនហើយ ឱពួកមនុស្សល្ងីល្ងើ ហើយកង្វាក់អើយ តើរបស់ណាធំជាង តង្វាយ ឬអាសនៈដែលធ្វើឲ្យតង្វាយនោះបានបរិសុទ្ធ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលស្បថនឹងអាសនៈ នោះឈ្មោះថាស្បថនឹងអាសនៈ ហើយនិងរបស់ទាំងអស់ដែលនៅលើអាសនៈនោះ ឯអ្នកណាដែលស្បថនឹងព្រះវិហារ នោះឈ្មោះថាស្បថនឹងព្រះវិហារ ហើយនិងព្រះដែលគង់នៅក្នុងព្រះវិហារនោះដែរ ហើយអ្នកណាដែលស្បថនឹងស្ថានសួគ៌ នោះឈ្មោះថាស្បថនឹងបល្ល័ង្កនៃព្រះ ហើយនិងព្រះដែលគង់លើបល្ល័ង្កនោះផង នៅពេលព្រះធ្វើឱ្យមនុស្សធ្វើជាទាសករមានស្តង់ដារដែលព្...

លំដាប់នោះ មានគេនាំក្មេងតូចៗមកឯទ្រង់ ដើម្បីឲ្យទ្រង់ដាក់ព្រះហស្តអធិស្ឋានឲ្យវា តែពួកសិស្សបន្ទោសដល់គេ នោះព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ទុកឲ្យកូនក្មេងមកឯខ្ញុំចុះ កុំឃាត់វាឡើយ ដ្បិតនគរស្ថានសួគ៌មានសុទ្ធតែមនុស្សដូចវារាល់គ្នា ទ្រង់ក៏ដាក់ព្រះហស្តលើវារាល់គ្នា រួចយាងចេញពីទីនោះទៅ។. (ម៉ាថាយ ១៩: ១៣-១៥) ព្រះចង់អោយគេថ្វាយបង្គំតាមរយៈអ្នកដែលបន្ទាបខ្លួនដូចជាកូនក្មេង។ ការថ្វាយបង្គំត្រូវតែត្រូវបានស្តារឡើងវិញនៅក្នុងវិស័យជីវិត។ ការថ្វាយបង្គំព្រះមិនត្រឹមតែជាថ្ងៃដែលមនុស្សបានទូទាត់នៅថ្ងៃអាទិត្យប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែវាគួរតែមានការគោរពបូជាជានិច្ចនៅក្នុងវិស័យជីវិត។ «ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះវិញ្ញាណហើយអ្នកនឹងថ្វាយបង្គំដោយវិញ្ញាណនិងសេចក្តីពិត»។ យ៉ាកុបរត់ទៅឆ្ងាយហើយសុបិននៅកន្លែងជាក់លាក់មួយហើយកាំជណ្ដើរចុះពីលើមេឃហើយឃើញអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើងលើនិងចុះក្រោម។ វិញ្ញាណរបស់លោកយ៉ាកុបមានចំពោះព្រះ។ ពេលគាត់បើកភ្នែកភ្លាមគាត់បានដាក់ខ្នើយថ្មមួយហើយនិយាយថានេះជាដំណាក់របស់ព្រះ។ ឈុតឆាកនៃជីវិតគួរតែជាជម្រកដើម្បីសាងសង់សសរថ្ម។ ការថ្វាយបង្គំគឺជាជ័យជំនះ។ ទោះបីយ៉ាកុបរស់នៅជាជនភៀសខ្លួនក៏ដោយក៏វាក្លាយជាបេតអែលដែលជាដំណាក់របស់ព្រះដែរ។ ដោយសារយើងថ្វាយបង្គំអស់...

ដាវពីរ រួចមក ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សទាំងអស់ថា កាលខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យទៅឥតកាបូប ឥតយាម ហើយឥតស្បែកជើង នោះតើមានខ្វះអ្វីឬទេ គេទូលឆ្លើយថា គ្មានខ្វះអ្វីទេ ដូច្នេះ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ឥឡូវនេះវិញ អ្នកណាដែលមានកាបូប មានយាម នោះត្រូវតែយកទៅកុំខាន ហើយអ្នកណាដែលគ្មានដាវ ក៏ឲ្យអ្នកនោះលក់អាវខ្លួនទៅទិញមួយមក ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សេចក្ដីនេះ ដែលបានចែងទុកមកថា «គេបានរាប់ទ្រង់ ជាពួកទទឹងច្បាប់» នោះត្រូវសម្រេចលើខ្លួនខ្ញុំ ដ្បិតគ្រប់សេចក្ដីដែលតម្រូវមកខ្ញុំ ត្រូវតែបានសម្រេចទាំងអស់ រួចគេទូលថា ព្រះអម្ចាស់អើយ មើល នេះមានដាវ២ហើយ ទ្រង់ក៏មានព្រះបន្ទូលថា អើ ល្មមហើយ។. (លូកា ២២: ៣៥-៣៨) នេះជាការសន្ទនាចុងក្រោយដែលព្រះយេស៊ូបានមានជាមួយពួកសិស្សនៅបន្ទប់ខាងលើថា៖ «ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីផ្ទះនោះឆ្ពោះទៅភ្នំដើមអូលីវ។ ពួកសិស្សក៏ទៅតាមព្រះអង្គដែរ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះម៉ាថាយម៉ាកុសនិងយ៉ូហានមិនបានកត់ទុកការសន្ទនានេះទេមានតែលូកាប្រាប់យើងមេរៀនចុងក្រោយនៃបន្ទប់ខាងលើរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ លោកយេស៊ូបានប្រាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោក ឲ្យ ថែរក្សាកាបូបស្ពាយកងទ័ពនិងដាវរបស់ពួកគេ ឲ្យ បានល្អហើយពួកគេឆ្លើយថាមែននៅទីនេះមានដាវពីរ។ ដូច្នេះព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាវាគ្រប់គ្រាន់ហើ...